III SA/Gl 1237/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Sp . z o.o. w C. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie gier losowych (kary pieniężnej-odmowy przywrócenia terminu) oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy wydane przez siebie – jako organ pierwszej instancji - postanowienie z [...] r. nr [...] odmawiające Spółce z o.o. "A" w C. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z [...] r. nr [...]. W podstawie prawnej organ powołał art. 221, art. 233 § 1 pkt 1, art. 239, art. 162 § 1, § 2, § 3 i § 4 oraz art. 163 § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej jako O.p.) w zw. z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.), natomiast w uzasadnieniu przywołał następujący stan faktyczny sprawy. Decyzją z [...]r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w C. wymierzył Spółce z o.o. "A" karę pieniężną w wysokości 12.000,00 zł z tytułu urządzania gier poza kasynem gry. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem Spółka, pismem z 17 maja 2011 r., złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w K. Ponieważ odwołanie nie czyniło zadość wymogom wynikającym z art. 168 O.p., tzn. zostało podpisane przez jednego tylko członka zarządu, tj. H.M., podczas gdy zgodnie z zapisem zawartym w Rejestrze Przedsiębiorców KRS - organem uprawnionym do reprezentacji Spółki był nie tylko H.M., pełniący funkcję zastępcy prezesa zarządu. Ten mógł bowiem reprezentować Spółkę łącznie z innym członkiem zarządu lub prokurentem. Pismem z [...]r. nr [...] wezwano Spółkę do uzupełnienia braków formalnych odwołania przez jego podpisanie, zgodnie ze sposobem reprezentacji Spółki wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym. Jednocześnie w piśmie tym zawarto pouczenie o skutkach prawnych nieusunięcia braków w ustawowym, siedmiodniowym terminie, tj. o pozostawieniu podania (odwołania) bez rozpatrzenia. Wskazane wyżej wezwanie doręczno Spółce 24 sierpnia 2011r., w trybie art. 150 § 2 O.p., co oznacza, że wyznaczony termin do uzupełnienia wskazanych wyżej braków upływał 31 sierpnia 2011r. Ponieważ braki odwołania nie zostały usunięte, postanowieniem z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie z [...] r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z [...] r. nr [...]. Wobec powyższego pismem z 18 maja 2012r. Spółka, działająca przez pełnomocnika, złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że prezes Spółki "A" od czerwca 2011 r. był tymczasowo aresztowany, tym samym nie mógł skutecznie wypełniać obowiązków wynikających z funkcji jaką pełni w Spółce. Zastosowany wobec prezesa Spółki środek zapobiegawczy wyłączył bowiem możliwość kontaktowania się z członkami zarządu Spółki, co oznacza, że rzeczywiste zarządzanie Spółką stało się niemożliwe, gdyż pozostali członkowie zarządu nie byli zorientowani w jej sprawach, w rezultacie czego powstała niemożliwa do przezwyciężenia przeszkoda skutkująca uchybieniem terminu do uzupełnienia braków odwołania. Niemożność odebrania we właściwym terminie wezwania, w opinii Spółki, nie wynikała z zaniedbania lecz spowodowana była okolicznością, która w istotny sposób zakłóciła normalny tryb funkcjonowania i zarządzania Spółką, czego efektem było niezawinione uchybienie terminowi. Ponadto Spółka wskazała, że jej prezes zapoznał się z treścią postanowienia Dyrektora Izby Celnej w K. z 16 września 2011 r. dopiero 14 maja 2012 r., tj. z chwilą przekazania mu tej informacji przez H.M.. Do wniosku o przywrócenie terminu załączono: odwołanie od decyzji z 17 maja 2011r. nr [...] podpisane przez H.M. i E.M., postanowienie Sądu Okręgowego w C. Wydział [...] Karny z [...] r. sygn. akt [...][...] o przedłużeniu wobec E.M. tymczasowego aresztowania do [...] r. oraz odpis aktualny z Rejestru Przedsiębiorców KRS stan na dzień 11 maja 2012r. 29 czerwca 2012r. wezwano Spółkę do przedstawienia dowodów wskazujących na datę ustania przyczyny uchybienia terminu do uzupełnienia odwołania. Pismem z 11 lipca 2012r. Spółka przedłożyła oświadczenie H.M., w którym ten stwierdził, że informację o treści postanowienia Dyrektora Izby Celnej w K. z 16 września 2011r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania z 17 maja 2011 r. od decyzji z [...] r. [...]przekazał E.M.14 maja 2012r., tj. kiedy po raz pierwszy widział się z nim po opuszczeniu przez niego aresztu śledczego. Postanowieniem z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił Spółce "A" przywrócenia terminu do uzupełniania braków formalnych odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z [...] r. nr [...]. W jego ocenie Spółka nie dołożyła wszelkiej staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy do dokonania czynności, jaką było uzupełnienie braków formalnych odwołania. Z przedstawionej we wniosku argumentacji nie wynikało bowiem, aby uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Nie wystąpiły też inne okoliczności, które przemawiałyby za uwzględnieniem złożonego wniosku. Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Celnej – jako organu drugiej instancji. Wnosząc o jego zmianę i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania z 17 maja 2011 r. zarzuciła mu naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj. art. 162 O.p. poprzez jego błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie, a nadto przyjęcie, że strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy Spółki pomimo, że wykazano okoliczności wskazujące na brak winy. Dodatkowo powołano się na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności pominięcie tych okoliczności, które miały istotny wpływ na jej wynik oraz sprzeczność ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Uzasadniając zażalenie Spółki jej pełnomocnik podniósł, że Spółka należycie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, gdyż do wniosku o przywrócenie terminu dołączyła dokumenty w postaci postanowienia Sądu Okręgowego w C. o przedłużeniu wobec E.M. tymczasowego aresztowania do 7 czerwca 2012r. wskazującego, że prezes Spółki "A" przebywał w areszcie śledczym od maja 2012 r. i nie mógł w tym czasie skutecznie wypełniać obowiązków wynikających z funkcji jaką pełnił w Spółce, kierować jej bieżącymi sprawami, a brak możliwości skontaktowania się z pozostałymi członkami zarządu doprowadził do faktycznej dezorganizacji jej pracy. Zdaniem pełnomocnika Spółki organ pierwszej instancji opierając się wyłącznie na zapisach ujawnionych w KRS i wskazując, że strona nie wykazała braku winy, skoncentrował się wyłącznie na fakcie, iż zarząd Spółki "A"stanowią cztery osoby, tym samym nieobecność prezesa nie miała wpływu na jej funkcjonowanie. Podkreślił, że z zapisu ujętego w KRS nie wynika faktyczny podział i zakres obowiązków spoczywających na konkretnych członkach zarządu. W jego opinii organ wyłączył zatem możliwość przywrócenia terminu opierając się na domniemaniu prawidłowego funkcjonowania jej organów, w żaden sposób nie weryfikując prawdziwości swoich ustaleń. Ponownie wskazał, że brak możliwości odebrania we właściwym terminie wezwania nie wynikał z zaniedbania ze strony jej organów, lecz był spowodowany okolicznością, która w istotny sposób zakłóciła normalny tryb funkcjonowania i zarządzania Spółką, czego efektem było niezawinione uchybienie terminowi. Ponadto zdaniem pełnomocnika w sytuacji, gdy osoba legitymowana do podejmowania czynności prawnych w imieniu Spółki przebywa w areszcie śledczym i nie ma możliwości niezwłocznego zapewnienia sprawnej organizacji Spółki w czasie jej nieobecności, wówczas nie można uznać, że osoba taka zawiniła w jakikolwiek sposób. W rozpoznawanej sprawie za datę ustania przyczyny uchybienia terminowi należało przyjąć datę opuszczenia aresztu śledczego przez prezesa Spółki, tj. 14 maja 2012 r., co wynikało z treści oświadczenia członka zarządu Spółki H.M., gdyż w tym dniu prezes Spółki uzyskał informację o treści postanowienia Dyrektora Izby Celnej w K. z 16 września 2011 r. Tym samym, w ocenie pełnomocnika Spółki, nie został uchybiony termin wskazany w art. 162 § 2 O.p. Nie znajdując podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Celnej utrzymał je w mocy postanowieniem z [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu powyższego wskazał, że uchybienie terminu zawitego powoduje, że dokonana czynność jest bezskuteczna prawnie, niemniej jednak ustawodawca przewidział instytucję procesową, mającą na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej. Zgodnie bowiem z treścią art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 162 § 3 O.p. przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne. Odnosząc się do pojęcia "terminów procesowych" Dyrektor Izby Celnej przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 127/08, zgodnie z którym terminem procesowym jest okres do dokonania czynności procesowej przez podmioty postępowania lub uczestników postępowania. Upływ terminu o charakterze procesowym oznacza bezskuteczność dokonanej czynności procesowej, która może być konwalidowana poprzez złożenie wniosku o jego przywrócenie. Ponieważ siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego, w tym odwołania jest terminem procesowym ustawowym, gdyż nie może być wydłużony ani też skrócony przez organ, wnoszący podanie może złożyć wniosek o jego przywrócenie o ile wniosek w tej sprawie zostanie wniesiony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi wraz z dopełnieniem czynności dla której określony został termin. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie Spółka "A" jako przyczyny uchybienia terminu wskazała tymczasowe aresztowanie prezesa Spółki E.M.od czerwca 2011 r., które uniemożliwiało zarządzanie Spółką, gdyż pozostali członkowie zarządu nie byli zorientowani w sprawach Spółki, Dyrektor Izby Celnej zauważył, że w orzecznictwie i doktrynie ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym "jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. A contrario przywrócenie to może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (por. "Ordynacja podatkowa. Komentarz" Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, komentarz do art. 162). Oznacza to, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Do takich okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się między innymi przerwę w komunikacji, chorobę wymagającą hospitalizacji oraz niektóre zdarzenia losowe, których strona nie mogła przewidzieć by im zapobiec i których konsekwencją było to, że nie mogła samodzielnie dokonać czynności procesowych, ani też skorzystać z pomocy innych osób w ich dokonaniu. W kontekście powyższego, w ocenie Dyrektora Izby Celnej w K., przedstawiona przez Spółkę argumentacja odnośnie braku winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia odwołania, w postaci przebywania w areszcie śledczym prezesa Spółki E.M., nie zasługiwała na aprobatę. Istotnym bowiem w rozpoznawanej sprawie było to, że w przypadku podmiotu będącego od strony formalno - prawnej spółką prawa handlowego, wyposażoną w osobowość prawną i posiadającą reprezentujące ją organy, brak winy w uchybieniu terminu oznacza brak winy osoby legitymowanej do podjęcia czynności prawnej w imieniu tej jednostki z tytułu form jej sprawowania. W spółce bowiem jako w podmiocie prawa handlowego, zgodnie z art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks Spółek Handlowych (Dz. U. nr 94, poz. 1037 z późn. zm.) to zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Natomiast E.M. nie był wyłącznie jedyną osobą legitymowaną do podejmowania czynności prawnych w imieniu Spółki "A" i prowadzenia jej spraw. To Spółka sama ustanowiła zarząd stanowiący cztery osoby, tj. E.M.(prezes zarządu), M.H.(zastępca prezesa zarządu), A.L.(członek zarządu) oraz M.M.(członek zarządu - tak odpis z KRS). Natomiast sposób reprezentowania Spółki został określony następująco: "prezes zarządu - jednoosobowo, dwóch członków zarządu łącznie, członek zarządu wraz z prokurentem łącznie", przy czym w Spółce nie zostali ustanowieni prokurenci. Tym samym fakt nieobecności prezesa zarządu Spółki E.M., nie pozbawiał Spółki możliwości jej funkcjonowania, gdyż zarząd Spółki, który ta ustanowiła, będąc organem powołanym do zarządzania sprawami Spółki i reprezentowania jej na zewnątrz, obowiązany był należycie organizować jej działalność, niezależnie od ewentualnych zakresów czynności poszczególnych jej członków. Natomiast brak takich działań należało traktować za wyraz braku szczególnej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Tym samym nie można było uznać, że Spółka nie ponosi odpowiedzialności za zorganizowanie prawidłowego odbioru korespondencji czy prawidłowe podpisywanie podań, a w konsekwencji winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych odwołania. Odnosząc się natomiast do spełnienia przez Spółkę warunku dochowania ustawowego, siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu Dyrektor Izby Celnej zauważył, że zgodnie z art. 162 § 1 O.p. na stronie spoczywał obowiązek uprawdopodobnienia, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Owe uprawdopodobnienie braku winy, zgodnie z ustaloną w orzecznictwie sądów administracyjnych praktyką, ma de facto polegać nie tylko na uwiarygodnieniu przez osobę zainteresowaną - stosowną argumentacją - swojej staranności oraz faktu, że przeszkoda była od niej niezależna, ale także wykazania, że przeszkoda ta istniała cały czas aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W rozpoznawanej sprawie z informacji uzyskanej z Urzędu Celnego w C. (tak: pismo z 2 sierpnia 2012r. nr [...]), ustalono, że 9 maja 2012 r. T.O., działając jako pełnomocnik Spółki z o.o. "A", stawił się w urzędzie celem dokonania fotokopii postanowienia Dyrektora Izby Celnej w K. z [...]r. [...]. To oznacza, że Spółka powzięła wiadomość, że jej odwołanie od decyzji z [...]r. nr [...]zostało pozostawione bez rozpatrzenia 9 maja 2012 r. z uwagi na jego braki formalne i z tym też dniem rozpoczął się bieg terminu do wniesienia podania o przywrócenie terminu. Wobec powyższego (obliczając 7 dniowy termin zgodnie z art. 12 O.p.) wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków odwołania Spółka winna była wnieść do 16 maja 2012 r., podczas gdy ten został nadany w placówce poczty 18 maja 2012 r., a wiec po upływie terminu określonego w art. 162 § 2 O.p., co oznacza, że Spółka nie spełniła warunku złożenia wniosku w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Od powyższego rozstrzygnięcia pełnomocnik strony złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Domagając się jego uchylenia zarzucił Dyrektorowi Izby Celnej naruszenie przepisów postępowania, tj: - art. 121 § 1 O.p. poprzez uniemożliwienie stronie udziału w postępowaniu pomimo, że postępowanie podatkowe prowadzone przez organy podatkowe powinno było być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. - art. 162 § 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, podczas gdy ta uprawdopodobniła niemożność złożenia podpisu przez E.M. w ustawowym terminie; - art. 162 § 2 O.p. poprzez przyjęcie, że skarżąca uchybiła 7 dniowemu terminowi na złożenie wniosku o przywrócenie terminu pomimo, że w treści wniosku o przywrócenie terminu wskazano w jakim dniu E.M. dowiedział się o pozostawieniu bez rozpoznania odwołania z dnia 17 maja 2011 r. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki wyjaśnił, że organ podatkowy wydając zaskarżone postanowienie naruszył art. 121 O.p. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w rozpoznaniu decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca wykazała bowiem, że członkowie jej zarządu są narodowości ormiańskiej, a językiem polskim w dostateczny sposób posługują się tylko H. i E.M., dlatego też tylko dla nich zrozumiałe były zarządzenia organów i szczegółowe wytyczne. Pozostali członkowie zarządu Spółki znają tylko pojedyncze słowa w języku polskim, dlatego też nie mogli odnieść się do przedmiotowej decyzji. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 223/10, w którym stwierdzono, że przepis art. 121 O.p. nakazuje przyjąć w procesie stosowania prawa korzystną dla podatnika wykładnię prawa materialnego i procesowego, wobec czego wszelkie wątpliwości związane z materiałem dowodowym oraz ustaleniami faktycznymi winny być interpretowane na rzecz podatnika – pełnomocnik skarżącej zauważył, że organ uznając, że Spółka w przedmiotowym okresie była reprezentowana przez innych członków zarządu zaniechał równocześnie ustalenia możliwości zrozumienia przez zarząd treści otrzymywanych pism. W jego opinii organ podatkowy wszelkie wątpliwości rozpatrzył na niekorzyść skarżącej, pozbawiając tym samym stronę możliwości udziału w postępowaniu. Tymczasem ta uprawdopodobniła we wniosku o przywrócenie terminu niemożność złożenia podpisu przez E.M. - prezesa zarządu - w ustawowym terminie, z uwagi na zastosowany wobec niego środek zapobiegawczy, co skutkowało niemożnością uzyskania przez H.M.- członka zarządu Spółki - drugiego podpisu pod odwołaniem od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C.. W czasie stosowania tymczasowego aresztowania H.M. odmawiano bowiem widzeń z E.M. Zdaniem pełnomocnika skarżącej przepisy Ordynacji podatkowej nie nakładają na stronę szczegółowych obowiązków wykazywania braku możliwości działania, a zatem na stronie spoczywa jedynie obowiązek uprawdopodobnienia braku możliwości działania, co uczyniła. W tej sytuacji pełnomocnik skarżącej uznał, że został zachowany 7 dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, z uwagi na fakt, że E.M. opuścił areszt śledczy [...] r. i w tym dniu został poinformowany o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C.. Wobec czego 7 dniowy termin należało liczyć od dnia powzięcia wiadomości przez E.M., a nie jak uczynił to organ od powzięcia informacji przez H.M.. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Jego podstawą jest art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, który to przepis został prawidłowo zinterpretowany i zastosowany przez Dyrektora Izby Celnej. Zgodnie z nim przywrócenie uchybionego terminu jest możliwe tylko wówczas, gdy wnioskodawca uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zwrot bez jego winy oznacza, że chodzi tu o okoliczności niezawinione, niezależne od wnioskodawcy, a zatem takie, na które nie miał wpływu. Pod pojęciem wnioskodawcy należy rozumieć stronę postępowania, która nie dotrzymała terminu procesowego. Stroną w niniejszej sprawie jest osoba prawna – spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i to jej sytuację, a nie sytuację poszczególnych członków zarządu należy rozpatrywać. Trzeba tu zatem mieć na uwadze fakt, że przez cały czas postępowania nie było przeszkód by Spółka dokonywała czynności procesowych, ponieważ, bez względu na przebywanie prezesa jej zarządu w areszcie, została zachowana zdolność do reprezentowania Spółki przez pozostałych członków zarządu w sposób zgodny z zapisami KRS. Argumenty, jakie podniosła spółka w skardze o znajomości języka polskiego, o wiedzy na temat spraw spółki i zdolności do podejmowania decyzji nie mogą wpłynąć na uznanie jej za niezgodną z prawem. To są kwestie wewnętrzne osoby prawnej, jej organizacji i ułożenia biegu swych spraw, ale nie mogą wpłynąć na ocenę jej sytuacji prawnej w postępowaniu administracyjnym, w którym mogła być prawidłowo reprezentowana, a nie była z przyczyn leżących po jej stronie. Organ prowadzący postępowanie nie może uzależniać swych czynności od tego, czy członkowie zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością są zorientowani w prowadzeniu jej spraw, czy dostatecznie znają język polski i słusznie przyjął, że nie zachodzi podstawowy warunek z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej do przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania, ponieważ uchybienie terminowi nie nastąpiło bez winy strony. Sąd nie podzielił stanowiska organu w kwestii niedotrzymania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Przyjmując termin ustania przyczyny uchybienia organ przyjął dzień, w którym pełnomocnik procesowy Spółki dowiedział się o postanowieniu z 16 września 2011 r., jednakże udzielenie tego pełnomocnictwa nastąpiło w sposób nieprawidłowy z przyczyn, dla których organ zakwestionował odwołanie od decyzji z 29 kwietnia 2011 r. - zostało podpisane przez jednego członka zarządu spółki, który nie był jego prezesem. W tej sytuacji należało przyjąć termin wskazany przez stronę skarżącą. Ne ma to jednak znaczenia dla wyniku sprawy sądowej, orzeczenie jest trafne z przyczyn wskazanych powyżej. Mając to na uwadze Sąd oddalił skargę "A" Sp. z o.o. w C. zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz.U. z 2012 r. poz. 270).