III SA/Gl 1239/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 22 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy W., reprezentowanej przez Burmistrza Gminy W., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr: [...] w sprawie opinii w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: odrzucić skargę. Burmistrz Gminy W., jako organ I instancji, jest organem prowadzącym postępowanie administracyjne (postępowanie główne), wszczęte na wniosek K. B., dotyczący wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Zgodnie z art.18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r., Nr 70, poz.473) zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, o których mowa jest w ust. 3 tegoż artykułu ustawy, a które wydaje wójt (burmistrz, prezydent miasta), jako "organ zezwalający"; organ ten wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych (jako organu wpadkowego) o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których jest mowa w art.12 ust. 1 i 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Opinia gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych ma formę postanowienia i jest wydawana w trybie art. 106 k.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jedn.: Dz. U. Nr 98, poz.1071 z późn. zm.; dalej powoływana jako k.p.a.). Postanowieniem z dnia [...] r., nr: [...] Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w W., działając jako organ wpadkowy w tej sprawie, negatywnie zaopiniowała wniosek K. B. w sprawie wydania mu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Na to postanowienie strona wniosła zażalenie do organu wyższego stopnia tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Kolegium postanowieniem z dnia [...] r. nr: [...], uchyliło postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w W. z dnia [...] r., nr: [...] i wydało pozytywną opinię o wniosku na wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów o zawartości do 4,5% (w tym piwa) oraz od 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) w lokalu gastronomicznym, [...] w W., dla K. B. Postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez Gminę W., reprezentowaną przez jej Burmistrza. Skarżąca Gmina wnosi o uchylenie tego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd z urzędu bada dopuszczalność skargi. Skarga do sądu administracyjnego podlega odrzuceniu z przyczyn wymienionych w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.). Stosownie do pkt 6) tegoż artykułu p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego podlega odrzuceniu: "jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne". Wśród warunków formalnych sensu stricto skutecznego złożenia skargi jest również ten warunek, iż skarga musi być wniesiona przez podmiot, któremu – zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 p.p.s.a. – przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z § 2 tegoż artykułu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Kwestia, czy jednostka samorządu terytorialnego ma legitymację do wniesienia skargi, budziła kontrowersje zarówno w doktrynie jak i w judykaturze. Obecnie ukształtowany został pogląd, iż jeśli ustawa wyznacza organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., który jest uprawniony do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej (niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia), wyłącza to możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania rozstrzygnięć (decyzji i postanowień) administracyjnych do sądu administracyjnego, ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego. (por.: uchwała (7) NSA z 19.05.2003 r., OPS 1/03 – ONSA 2003, nr 4, poz.115; postan. WSA w Olsztynie z 6.05.2004 r., 2 I SA 530/03 – nie publ. ; postan. NSA z 16.02.2005 r., OSK 1017/04 – Rzeczpospolita 2005, nr 43, s. C2; J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, s. 138-140 i 178). Jak się podkreśla legitymacja skargowa nie przysługuje również organowi administracyjnemu, który zajął stanowisko w sprawie w trybie art.106 § 1 k.p.a. Wprawdzie niektórzy teoretycy uważają, że sporną jest kwestią, czy postępowanie w sprawie zajęcia stanowiska toczy się z udziałem strony, a jeśli tak, to kto jest stroną tego postępowania, to jednak zarówno doktryna, jak i judykatura jednoznacznie przyjmują, iż stroną tego postępowania nie jest organ administracji publicznej rozstrzygający sprawę (główną) w drodze decyzji, bowiem postępowanie przed "innym organem" nie dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku, a żądanie zajęcia stanowiska nie następuje ze względu na interes prawny lub obowiązek tego organu administracji publicznej. Stroną postępowania wpadkowego (incydentalnego) jest natomiast strona postępowania "głównego" (por.: J. Borkowski: W: B. Adamiak, J, Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 1996, s. 474; A. Wróbel: Komentarz do art. 106 kodeksu postępowania administracyjnego. W: M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Kraków – Zakamycze 2005; wyrok NSA z 27.10.1998 r., II SA 1284/98 – LEX nr 41376; wyrok WSA w Gdańsku z 2.06.2006 r., II SA/Gd 536/05 – LEX nr 203307; postan. WSA w Warszawie z 14.09.2005 r., VI SA/Wa 618/05 – LEX nr 205489; T. Woś i in: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, s. 211-228 i 272 i nast.). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, iż Burmistrz Gminy W., reprezentujący Gminę W., nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na przedmiotowe zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., ponieważ nie należy do kręgu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. oraz przepisów prawa materialnego, a także ustrojowego. Zatem niniejszą skargę trzeba uznać za wniesioną przez podmiot, który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 p.p.s.a., a w konsekwencji ją odrzucić, jako niedopuszczalną, w oparciu o art. 58 § 2 pkt 6) p.p.s.a. Stosownie do § 3 tegoż artykułu p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.