III SA/Gl 1241/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r., nr [...]. W treści skargi pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, a w konsekwencji pozbawienie skarżącego środków niezbędnych do utrzymania siebie i rodziny. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że skarżący uzyskuje minimalne wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy w kwocie [...] zł brutto. Natomiast zapłata nałożonej kary pieniężnej, która w ocenie skarżącego jest niezasadna sprawi, że zostanie on pozbawiony środków do życia i dochodów zapewniających egzystencję na minimalnym poziomie. Nawet ewentualne zaś późniejsze uwzględnienie skargi przez Sąd może sprawić, że zadłużenie skarżącego wzrośnie, a możliwości jego spłaty zostaną ograniczone z uwagi na odsetki. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż nakładanie kary pieniężnej w sytuacji wątpliwości związanych z przepisami ustawy o grach hazardowych, dotyczące braku ich notyfikacji Komisji Europejskiej, jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego, a także zasadą praworządności bowiem uchybienia legislacyjne skutkują brakiem pewności prawa oraz naruszeniem poczucia bezpieczeństwa i stabilności prawnej wśród obywateli w zakresie ich uprawnień i obowiązków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej – p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma zatem charakter wyjątkowy, a jej zastosowanie uzależnione jest od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Zauważyć nadto należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki zarówno na wnioskodawcę, jak i na Sąd, który powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Na stronie, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa natomiast obowiązek przedstawienia Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Odnosząc powyższe rozważania prawne do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, aby zaistniały ustawowe przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wykazał tym samym, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia znacznej szkody, nadto zaś że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Zasadność wniosku skarżący upatruje w niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej wskutek czego zostanie on pozbawiony środków niezbędnych do utrzymania siebie i rodziny. Jednakże poza wskazaniem wysokości osiąganego wynagrodzenia nie podał on żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących stanu rodzinnego i majątkowego, wysokości dochodów uzyskiwanych przez pozostałych członków rodziny ani nawet przeciętnych kosztów utrzymania. Dane te mogłyby posłużyć do oszacowania, czy szkoda, na którą powołuje się skarżący, ma charakter znaczący, a co za tym idzie czy spełnia przesłankę ustawową udzielenia ochrony tymczasowej. W takiej sytuacji Sąd nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego z urzędu w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowym, ani tym bardziej domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku strony. Podkreślić należy także, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącego o zasadności podniesionych w niej zarzutów. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił aby zaistniały ustawowe przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Co istotne, również z analizy akt sprawy nie wynika, aby takie przesłanki w sprawie występowały. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.