III SA/Gl 1269/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w dniu 25 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług w kwestii skargi kasacyjnej od wyroku z 28 lutego 2017 r. postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną; 2. zwrócić skarżącemu kwotę [...] zł ([...] złote) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę "A" sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług. W zakreślonym terminie, pismem z dnia [...] r., ustanowiony w sprawie pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną. W treści skargi adwokat wskazał jako podstawę przepis art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Należy wskazać natomiast, że zgodnie z art. 176 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać: 1. oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; 2. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; 3. wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Ponadto zgodnie z art. 177a, jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Podkreślić należy, że art. 176 p.p.s.a. określa wymaganie formalne, jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Wymagania szczególne przewidziane w § 1 mają dwojaki charakter, a mianowicie na wypadek ich niespełnienia są usuwalne na stosowne wezwanie przewodniczącego lub nieusuwalne. Do tej drugiej grupy należy wymóg przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Ich niespełnienie skutkuje odrzuceniem skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 w zw. z art. 177a p.p.s.a. (por. Bogusław Dauter komentarz do art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, str. 176). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. z wyraźnym określeniem przepisów w ramach zgłoszonej podstawy, które zdaniem sporządzającego skargę kasacyjną zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny wydający zaskarżone orzeczenie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych z rozwinięciem zarzutów i przedstawieniem rzeczowej argumentacji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej ma niezwykle istotne znaczenie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (zob. art. 183 § 1 p.p.s.a.). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Nie może też domniemywać intencji autora skargi kasacyjnej i z uzasadnienia omawianego środka zaskarżenia samodzielnie wywodzić podstaw kasacyjnych. To autor skargi kasacyjnej (będącej sformalizowanym środkiem odwoławczym) powinien wskazać na konkretne, naruszone przez sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych konkretnej normy prawnej. Skarga kasacyjna niespełniająca wymagań w tym zakresie podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 14 października 2014 r., sygn. akt II GSK 2270/14, CBOSA). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (por. postanowienie NSA z 6 czerwca 2017 r., sygn.. akt II OSK 1765/16), podstawy kasacyjne stanowią element konstrukcyjny skargi kasacyjnej, który nie podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu. Wskazuje na to treść art. 177a p.p.s.a. zgodnie z którym, jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Oznacza to, że w stosunku do braku polegającego na nieprzytoczeniu podstaw kasacyjnych nie jest uruchamiana przez przewodniczącego tak zwana procedura naprawcza skargi kasacyjnej. Należy nadmienić, że przepis art. 177a w procedurze sądowoadministracyjnej obowiązuje od dnia 1 września 2015 r. i ma zastosowanie również do skarg kasacyjnych wniesionych przed tym dniem, co wynika z przepisów art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 9 lipca 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 1191). Jego treść realizuje wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt SK 22/11 (OTK-A 2014/4/37), którym stwierdzono niezgodność art. 180 w związku z art. 178 i art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie, w jakim przewidywał on odrzucenie, bez wezwania do usunięcia braków, skargi kasacyjnej niespełniającej wymogu zamieszczenia w niej wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W odniesieniu do braku polegającego na niewskazaniu podstaw kasacyjnych procedura naprawcza nie była uruchamiana także przed wejściem w życie art. 177a p.p.s.a. Kwestia ta nie wywoływała i nie wywołuje wątpliwości konstytucyjnych z tego względu, że podstawy, o których mowa w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. to taki element skargi kasacyjnej, który w istocie decyduje o jej charakterze i przesądza, że nie jest ona zwykłym pismem procesowym w sprawie. W doktrynie wskazuje się, że rygoryzm w tym zakresie wydaje się uzasadniony wysokim stopniem formalizacji skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, służącym precyzyjnemu ustaleniu zakresu sprawy przedstawianej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozpoznania (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2016 r., str. 796). Adwokat A. . w treści skargi kasacyjnej z dnia 18 maja 2017 r., nie zawarł podstaw kasacyjnych ani ich uzasadnienia. Przedłożył jedynie podpisaną jedną stronę skargi kasacyjnej zawierającą oznaczenie stron, wskazanie zaskarżonego orzeczenia oraz jako podstawę art. 173 § 1 wskazującą jedynie , że od wydanego w niniejszej sprawie wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podkreślić należy, że treść art. 177a p.p.s.a. jest w tym zakresie jednoznaczna i nie ma możliwości wezwania przez przewodniczącego do uzupełnienia braku skargi kasacyjnej w postaci przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Taki brak nie może być konwalidowany (por. np. postanowienie WSA w Gliwicach z 3 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 884/16, CBOSA). Wobec powyższego skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 178 w zw. z art. 177a p.p.s.a. Wpis sądowy od skargi kasacyjnej uiszczony w kwocie [...] zł ([...] złote) zwrócono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 § 2.