III SA/Gl 1277/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" sp. j. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K ., po rozpatrzeniu odwołań "A" Spółka Jawna z siedzibą w S. , utrzymał w mocy 2 decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. ozn. nr [...] określające za maj 2007 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł i za czerwiec zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości [...]zł. Jako podstawę prawną powołano art. 13 § 1 pkt 2 lit. a i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz art. 13 ust. 1, art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3, ust. 11 i ust. 12 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej u.p.t.u.). W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności wskazano na okoliczności faktyczne sprawy. W tych zaś ramach podniesiono, że w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczania podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2005 r. do 30 czerwca 2007 r., zakończonej protokołem kontroli z dnia [...]r., stwierdzono, że Spółka zaniżyła za okres objęty w/w decyzjami kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, rozliczając w deklaracji VAT-7 za wskazane miesiące jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów opodatkowane preferencyjną stawką 0% faktury szczegółowo opisane przez organ i mające dokumentować sprzedaż piwa na rzecz kontrahenta zagranicznego - "B" z siedzibą we Włoszech. Sprzedaż piwa została udokumentowana fakturami, do których dopięto dokumenty przewozowe (CMR), z których wynikało, że transportem towarów zajmowała się "C" . Jednak w wyniku wymiany informacji pomiędzy włoskimi i polskimi organami podatkowymi okazało się, że firma "B" nie otrzymała piwa, którego dostaw dokonać miała na jej rzecz skarżąca Spółka. Z wyjaśnień Z. Z. - właściciela firmy transportowej "C" wynikało, iż wykonał on kilka przewozów dla włoskiej firmy "B" w 2005 r. Zlecenie otrzymywał telefonicznie i obejmowało załadunek pustych opakowań w hurtowni "D" w W. , ich transport do hurtowni "A" , następnie załadunek pełnych opakowań i przewiezienie ich z powrotem do hurtowni "D" , skąd Włosi mieli je transportować swoim transportem dalej. Nie wykonywał jednak transportu piwa za granicę. Fakt dokonywania transportu piwa jedynie na terenie Polski potwierdzili również pracownicy firmy "C" : A. M. i B. I. . Organ ustalił również, że wpłaty na rzecz Spółki z tytułu kwestionowanych dostaw były dokonywane we W. przez "B" w walucie polskiej. J. R. - wspólnik Spółki przesłuchiwana w dniu [...] r. wyjaśniła, że "wpłaty z W. nie wzbudzały żadnych podejrzeń, gdyż firma "B" posiadała we W. swój oddział. (...) Nie sprawdzaliśmy faktu wywozu towarów za granicę, gdyż nie było takiej fizycznej możliwości z uwagi na możliwość przeładunku towaru oraz możliwość zlecenia przewozu towarów kolejnej firmie transportowej, co zostało potwierdzone na niektórych dokumentach CMR albo posłużenia się własnym transportem przez "B" . (...) Uważamy, że posiadamy wymagane udokumentowanie wywozu towarów i opakowań poza granice RP tj. min. kopie dokumentów CMR w których w pozycji 24 oraz innych pozycjach niektórych dokumentów CMR odbiorca towaru pieczątką, podpisem, datą potwierdzał odbiór towaru." Organ także stwierdził, że M. M. został wskazany Spółce przez przedstawiciela "B" - A. Z. , jako osoba do kontaktów; firma "B" nie miała oddziału na terenie Polski, a M. M. faktycznie dokonywał we W. wpłat na wskazane rachunki. Natomiast M. M. zeznał, iż to A. Z. zaproponował mu pomoc finansową na uruchomienie działalności gospodarczej w zamian za pomoc przy jego firmie "B" , która miała polegać na wykonywaniu przelewów i na kontaktach z firmą "A" . Organ ustalił również, iż przy ul. [...] we W. nie jest zarejestrowana żadna firma ani osoba fizyczna. S. S. - świadczący usługi marketingowe Spółce "A" - wspólnik Spółki, przesłuchiwany w charakterze świadka w dniu [...] r. wyjaśnił, że współpraca z "B" nastąpiła w efekcie negocjacji prowadzonych przez J. S. z nieznanym świadkowi Włochem i jeszcze jedną osobą. Firma "A" została im wskazana przez "E" . Zamówienia były przysyłane z oddziału "B" we W. i uzgadniane początkowo z "panią K. ", potem z "panem M. " (M. M. ). Po towar przyjeżdżał kierowca z "B" z dokumentami CMR, które były wypełnione przez magazyniera I. G. . S. S. stwierdził również, iż wypełnianie dokumentów należało do pracowników działu księgowości i magazynu. Celem ustalenia obiegu dokumentów CMR w Spółce organ przesłuchał także : J. R. - wspólnika Spółki, S. S. , S. Z. - główną księgową, I. G. – magazyniera, J. W. - zastępcę kierownika magazynu, R. B. - kierownika działu zbytu. S. S. wyjaśnił, że księgowość uzupełniała dokumenty CMR i dostarczała magazynierom; w dniu [...] r. stwierdził, że nie miał do czynienia z dokumentami CMR w żadnym momencie, zajmował się nimi dział księgowości – S. Z. Główna księgowa podkreśliła w trakcie przesłuchania, że nie wie kto wystawiał dokumenty CMR; miała z nimi do czynienia tylko w momencie gdy potwierdzone wracały pocztą do Spółki (zeznanie z dnia [...] r.).Również brak wiedzy co do osoby wystawiającej dokumentów CMR wykazała R. B. - kierownik działu zbytu. Pracownicy magazynu J. W. i I. G. wyjaśnili, że dokumenty otrzymywali z księgowości lub działu zbytu (wg J. W. ) i uzupełniali tylko co do danych ilości załadunku. Dodatkowo I. G. wskazał na S. S. jako osobę przynoszącą dokumenty CMR do magazynu. Poza tym na podstawie informacji uzyskanych od włoskich organów administracji podatkowej organ I instancji ustalił, że "B" jest podmiotem opodatkowania przez włoski urząd celny oraz, że powiadomiono władzę sądowniczą o popełnieniu przestępstwa typu "znikający podatnik". W toku śledztwa kierownik firmy - "F" zniknął. Ponadto firma transportowa "G" stwierdziła, że nigdy nie dokonywała transportu w imieniu "B"., nie miała kontaktów z ww. firmą i nie posiadała (wskazanych we wnioskach) środków transportu. Nie potwierdzono rzeczywistego przybycia towarów i płatności do Włoch. W wyniku współpracy pomiędzy włoską i polską administracją podatkową ustalono także, że wobec "B" toczy się postępowanie karne. Również firma handlowa "D" K. Czech Sp.j. w W. [...] zaprzeczyła, by współpracowała z "A" S. Sp.j. "E" S.A. w P. poinformowała, że w bazie kontrahentów funkcjonującym od 2006 r. nie figuruje "B" nie prowadzi sprzedaży detalicznej, a w przypadku każdego podmiotu gospodarczego zgłaszającego wolę dokonania zakupu bezpośredniego prowadzone są negocjacje i analizy ekonomiczne. Mając na uwadze tak zgromadzony materiał dowodowy organ I instancji stwierdził, że dostawy piwa faktycznie przeznaczone były dla innego odbiorcy niż podmiot wskazany przez Spółkę w fakturach i dokumentach CMR. Organ podkreślił przy tym, że Spółka poza dokumentami przewozowymi CMR nie posiadała żadnych innych dokumentów potwierdzających, że towar będący przedmiotem dostawy faktycznie opuścił teren kraju. Dalej organ wskazał na rozbieżności w ustaleniach, kto faktycznie wystawiał dokumenty CMR bowiem zeznania pracowników Spółki wykluczają się nawzajem. Spółka nie udowodniła, że towar został dostarczony do Włoch, a zakwestionowane faktury VAT oraz dołączone do nich dokumenty CMR, mające potwierdzać dokonanie przez Spółkę wewnątrzwspólnotowej dostawy piwa na rzecz włoskiej firmy "B" w ocenie organu, nie są wystarczająco przekonujące i nie wypełniają dyspozycji art. 42 ust. 1, 3 i 4 u.p.t.u. Zatem sporne dostawy nie miały charakteru wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i stanowiły sprzedaż krajową, co skutkowało wydaniem w dniu 12 grudnia 2012 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. decyzji wymiarowych. Kwestionując prawidłowość wydanych decyzji organu I instancji Spółka wniosła odwołania żądając ich uchylenia i umorzenia postępowania. Zarzuciła naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 121 § 1, art. 122 art. 187 § 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, czego efektem było nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego; art. 180 § 1 O.p. poprzez oddalenie wniosku dowodowego zgłoszonego w piśmie podatnika z dnia 1 października 2012 r. mimo, że miał istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy; art. 190 O.p. poprzez jego niezastosowanie i przesłuchanie osób reprezentujących stronę jako świadków; art. 210 § 4 O.p. nie wyjaśniając dlaczego dał wiarę części zeznań a innym odmówił wiarygodności. Zaakcentował, że organ I instancji nie wyczerpał wszystkich możliwości rzetelnego wyjaśnienia sprawy; ustalenia poczynione na podstawie zeznań świadków zostały dokonane z naruszeniem przepisów i nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych, gdyż są dowolne; pominięto dowody świadczące na korzyść Spółki. Poza tym podkreślono, że Spółka nie może ponosić konsekwencji przestępczych działań innego podmiotu. Dyrektor Izby Skarbowej w K . rozpatrując sprawe w trybie odwoławczym nie uznał zarzutów odwołań za zasadne i decyzją z dnia 10 kwietnia utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu przytoczył materialnoprawne podstawy rozstrzygnięcia i powołując się na art. 13 ust. 1 i art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2 , ust. 3 i ust.11 u.p.t.u. podkreślił, że prawo podatnika do zastosowania przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów preferencyjnej stawki 0% jest uzależnione od posiadania przez niego dokumentów łącznie potwierdzających, że konkretny towar został wywieziony z terytorium kraju oraz dostarczony do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Wskazał także na orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, iż istotne jest czy dostawa towaru została dokonana, tj. czy nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Podatnik chcąc skorzystać ze stawki VAT 0% przewidzianej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów powinien, jako podmiot wywodzący z takiej czynności skutki prawne, przedstawić takie dowody, które potwierdzałyby okoliczność wywozu towaru z terytorium Polski i jego dostawy do skonkretyzowanego podmiotu z kraju Wspólnoty. Przechodząc do analizy stanu faktycznego zgodził się z oceną organu I instancji, że zebrane w sprawie dowody nie potwierdzają otrzymania towarów przez odbiorcę - włoską firmę "B" - wskazaną w wystawionych fakturach, a skarżąca Spółka nie przedstawiła innych dowodów na to, że ujęte w zakwestionowanych fakturach towary zostały wywiezione z kraju i dostarczone do nabywcy - "B" we Włoszech. Zdaniem organu odwoławczego okoliczności sprawy wskazują, że stroną transakcji przeprowadzonych przez Spółkę nie była wykazana w zakwestionowanych fakturach "B", we Włoszech, co wynika również z informacji uzyskanych od włoskich organów podatkowych. Za taką oceną spornych transakcji przemawiają też ustalenia dokonane w zakresie przewozu towarów, obrotu dokumentami CMR w Spółce, zeznania właścicieli firm przewozowych, ale też pracowników Spółki oraz M. M. . Ustalenia dokonane przez organy podatkowe wskazują na miejsce świadczenia transakcji udokumentowanych będących przedmiotem sporu, które nie znajdowało się poza terytorium RP, co w ocenie organu odwoławczego powoduje zasadność opodatkowania transakcji wg stawki 22% na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy VAT, a - w konsekwencji - prawidłowość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w tym zakresie. W odniesieniu do zarzutów Spółki naruszenia przepisów art. art. 121, 122 i 187 § 1 O.p. organ II Instancji uznał je za nietrafne. Stwierdził, że wnioski jakie wyprowadziły organy podatkowe z treści zebranego w sprawie materiału dowodowego są logiczne i pozostające w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego oraz przywołaną argumentacja prawną. Stan faktyczny został ustalony w oparciu o materiał dowodowy niemalże wyłącznie zebrany dzięki staraniom organu podatkowego. Organy podjęły niezbędne działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i usunięcie powstałych wątpliwości, podczas gdy dokumentacja zgromadzona przez Stronę pozostawia wątpliwości co do faktu dostarczenia towaru zagranicznemu odbiorcy. Nadto organ stwierdził, że pełnomocnik Spółki nie wskazał, które dowody potwierdzają tezę przeciwną do wniosków płynących z zaskarżonej decyzji. Dlatego też oddalenie wniosku dowodowego Strony z 1 października było zasadne, a organ I instancji nie naruszył art. 180 § 1 O.p. Organ odwoławczy również nie uwzględnił wniosku ponownie zgłoszonego w treści odwołania i zauważył, że z mocy art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W sytuacji zatem, gdy organ podatkowy dysponuje obszernym materiałem dowodowym i uzna, że istotne dla wyniku postępowania podatkowego okoliczności zostały w sposób dostateczny dowiedzione w oparciu o te właśnie dowody, to na organie nie ciąży obowiązek przeprowadzenia dowodu na tę samą okoliczność, chociażby domagał się tego podatnik. Informacje zebrane w wyniku wzajemnej współpracy włoskiej i polskiej administracji podatkowej były dowodem o kluczowym znaczeniu dla sprawy. Stanowiły one dowód na wskazaną w nim okoliczność, tj. że "B" zaprzecza otrzymaniu towarów, których dostaw, na podstawie przedstawionych dokumentów, dokonać miała na jego rzecz Spółka. Dodatkowo wskazano na prowadzone przez włoską władzę sądowniczą śledztwo o przestępstwo typu "znikający podatnik". Z tej racji, zdaniem organu, bezzasadnym było czynienie zadość wnioskowi pełnomocnika i dodatkowe wystąpienie do włoskich władz podatkowych o ustalenie, czy ww. postępowanie sądowe prowadzone jest w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym towarów z Polski, ze Spółki ""A" " oraz na jakim jest ono etapie, jakie ustalenia zostały poczynione, ze szczególnym uwzględnieniem, czy towar został wywieziony poza granice RP. Ponadto w opinii organu odwoławczego Spółka miała świadomość, że towar mógł nie opuścić terytorium kraju, co wynika zarówno z zebranych w sprawie dowodów, jak i okoliczności sprawy. Nadto Spółka niewiele wiedziała o swoim kontrahencie; nie przeprowadziła również weryfikacji na okoliczność istnienia oddziału we W. . Świadczy to zdaniem organu o wyjątkowej niefrasobliwości Spółki, która przy dochowaniu minimum starań mogła uzyskać wiedzę o tym, czy kontrahent posiada oddział na terenie kraju. Linia obrony Spółki sprowadza się wyłącznie do powoływania się na treść dokumentów CMR. Brak jest jakichkolwiek innych dowodów na rzeczywisty przebieg i charakter współpracy z włoskim kontrahentem, choćby w postaci korespondencji, faxów, weryfikacji osoby kontaktowej (tj. czy była ona pełnomocnikiem Spółki, w imieniu kogo właściwie działała itp.). W sprawie - w kwestii kontaktów bezpośrednich - pojawiają się wyłącznie polskie podmioty. M. M. , jako osoba kontaktowa w Polsce, polscy przewoźnicy, z których żaden nie potwierdza transportu towarów do Włoch. Płatności za ww. faktury, odbywały się natomiast wyłącznie za pośrednictwem polskiego banku. Żaden przelew nie został dokonany za pośrednictwem włoskiego banku. Już te okoliczności powinny wzbudzić podejrzenia Strony, tym bardziej, że rachunek, z którego przelewane były należności nie należał do włoskiego kontrahenta. Za niewiarygodne uznano także, aby Strona, która wydawała towary firmie "C" Z. Z. , nie miała wiedzy, że przewoźnik ten transportuje towary wyłącznie na terenie kraju. W takich realiach sprawy, organ nie dał wiary wyjaśnieniom Strony, że nie wiedziała ona o tym, iż towar nie był przemieszczany na terytorium Włoch. Za stanowiskiem Spółki przemawiać mają bowiem wyłącznie dokumenty CMR, które musiały co najmniej wzbudzić wątpliwości Strony, co do ich rzetelności. W ocenie organu odwoławczego Spółka nie ponosi "konsekwencji przestępczych działań innego podmiotu", lecz swych własnych zaniedbań. Również fakt, że J. R. i S. S. nie zostali przesłuchani w trybie art. 199 O.p. – zdaniem organu odwoławczego - nie może powodować automatycznie stwierdzenia wadliwości wydanej decyzji w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nawet gdyby bowiem przyjąć konieczność przeprowadzenia dowodu z wyjaśnień wspólników Spółki złożonych z wyłączeniem środków przymusu, wyjaśnienia te nie stanowiłyby dowodu w sprawie co do faktu dostarczenia towaru zagranicznemu odbiorcy bowiem udowodnienie faktu wywozu towarów poza granice Polski i dostarczenie ich nabywcy unijnemu może nastąpić jedynie na podstawie dowodu z dokumentów. Zeznania nie mogą zastąpić dowodu z dokumentu na podstawie art. 42 ust. 11 ustawy VAT. Nie godząc się z wydaną decyzją pełnomocnik Spółki wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się uchylenia decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 70 §1 w zw. z art. 59 §1 pkt 9 O.p. poprzez jego niezastosowanie, art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, art. 144 § 2 O.p. przez przyjęcie że pismo zostało doręczone prawidłowo i wywarło skutek zawieszający bieg terminu przedawnienia; art. 121 §1, 122 i 187 § 1 w zw. z art. 235 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, czego efektem było nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego,art. 180 § 1 w zw. z art. 222 i 229 O.p. poprzez nie przeprowadzenie dowodu zawnioskowanego w odwołaniu, a wcześniej oddalanego przez organ I instancji, mimo że okoliczności, na jakie był wnioskowany dowód mają istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy tj. definitywnego ustalenia czy towary opuściły terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, art. 199 O.p. poprzez jego niezastosowanie i przesłuchanie osób reprezentujących stronę jako świadków. Skarżący podnosząc zarzut o nie zastosowaniu w sprawie przepisów art. 70 § 1 w związku z art. 59 § 1 pkt 9 O.p. oraz niewłaściwym zastosowaniu art. 70 § 6 pkt 1 O.p., stwierdził, że o zawiadomieniu o wszczęciu postępowania karnoskarbowego można mówić wtedy, gdy podatnikowi zostanie przekazana informacja odpowiedniej treści, tj. że toczy się postępowanie karnoskarbowe, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W ocenie Spółki istnieją wątpliwości, co do świadomości Skarżącej, że towar mógł nie opuścić terytorium kraju oraz tego, czy faktycznie towar opuścił, czy też nie, terytorium Rzeczpospolitej. W znacznej części zarzuty skargi stanowią powielenie zarzutów odwołań wniesionych od decyzji organu I instancji nią objętymi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K . wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. Sąd zobowiązał organ odwoławczy do wyjaśnienia i przedstawienia wszelkich dowodów na okoliczność zawieszenia/przerwania biegu przedawnienia. W terminie publikacyjnym w odpowiedzi organ pismem z dnia [...] r. wskazał na dokumentację świadcząca o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia i dodatkowo przekazał kopię pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. wraz z wezwaniem z dnia [...] r. J. R. na przesłuchanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm, dalej powoływana jako p.p.s.a.). Ponadto sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ( art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 O.p.). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.). Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Skarbowej w K . zarzucić naruszenia przepisów prawa krajowego i unijnego. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego są całkowicie chybione. Należy podkreślić, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest spełnienie przez podatnika warunków do skorzystania z preferencyjnej stawki podatku VAT przewidzianej przez ustawodawcę dla dostaw wewnatrzwspólnotowych, których wykazanie ciąży na podatniku. W niniejszej sprawie zdaniem organu "A" Spółka Jawna z siedzibą w S. w sposób nieuprawniony w rozliczeniu podatkowym za miesiące od marca 2006 r. do kwitnia 2007 r. skorzystał ze stawki podatku VAT 0 %, gdyż nie spełniła warunków przewidzianych w art. 13 ust. 1 i art. 42 ust. 1 u.p.t.u i nie wykazał jednoznacznie dokonania takiej dostawy, a w szczególności wywiezienia towaru z kraju i wydania go nabywcy widniejącemu na fakturze - włoskiej firmie "B" Natomiast według Skarżącego organy podatkowe zarówno I jak i II instancji wydały decyzje mimo przedawnienia zobowiązania podatkowego, a niezależnie od powyższego organ zgromadził niepełny materiał dowodowy i błędnie go ocenił oraz nie wykazał braku należytej staranności Skarżącego. Dokonując zatem kontroli zaskarżonej decyzji z w pierwszej kolejności należało odnieść się do najdalej idącego zarzutu tj. do zarzutu związanego z wydaniem zarówno decyzji organu I instancji jak i zaskarżonej decyzji po upływie terminu przedawnienia. W związku z tym w odwołać należy się do treści art. 70 § 1 O.p. Przepis ten stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przedawnienie zobowiązania podatkowego oznacza, że po upływie określonego czasu zobowiązanie podatkowe, chociaż niezapłacone, wygasa – zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 O.p. – z mocy prawa łącznie z odsetkami za zwłokę, bez potrzeby wydawania odrębnych decyzji. Organ podatkowy po upływie terminu przedawnienia nie może skutecznie żądać zapłaty należności, zaś dobrowolna zapłata podatku po tym terminie skutkuje powstaniem nadpłaty podlegającej zwrotowi. Jednakże bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych może ulec zawieszeniu lub przerwaniu w sytuacjach określonych w art. 70 O.p. Wyrokiem z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. akt P 30/11 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu tym stwierdził, że wskutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie ulega ono wygaśnięciu z upływem 5-letniego terminu przedawnienia liczonego od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, lecz istnieje nadal i może być egzekwowane przez wierzyciela podatkowego. Podatnikowi wprawdzie nie przysługuje konstytucyjne prawo do przedawnienia, to jednak z uwagi na treść przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących instytucji przedawnienia ma on prawo oczekiwać, że upływ terminu przedawnienia spowoduje wygaśnięcie ewentualnych nieuregulowanych zobowiązań podatkowych. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia wydłuża ten termin o okres zawieszenia, a tym samym istotnie zmienia sytuację prawną i faktyczną podatnika. Powstaje wówczas stan niepewności co do sytuacji podatnika, który nie wie, czy jego zobowiązanie podatkowe wygasło. Zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa wymaga, by podatnik nie tkwił w owym stanie niepewności przez czas bliżej nieokreślony. Jednakże przed upływem 5-letniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. Zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. Trybunał Konstytucyjny zaznaczył przy tym, że wyrok ten dotyczy art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r., nadanym ustawą z 12 września 2002 r. Jednak zwrócił uwagę, że zakwestionowany przepis w obecnie obowiązującym brzmieniu również zawiera normę uznaną za niekonstytucyjną, co skutkuje koniecznością nowelizacji art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Mając więc na względzie powyższe stwierdzenia Trybunału Konstytucyjnego, nie może więc budzić wątpliwości, że prokonstytucyjna wykładnia art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie prowadzi do wniosku, że przepis ten nie wywoła skutku zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, jeżeli do upływu terminu przedawnienia wskazanego w art. 70 § 1 O.p. podatnik nie został poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. W realiach rozpatrywanego przypadku nie budzi wątpliwości, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K ., którą utrzymał on w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. określające w podatku od towarów i usług kwoty zobowiązań podatkowych bądź nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe za okres maja i czerwca 2007 r., wydana została w dniu [...] r. Natomiast decyzje organu I instancji zostały wydane dnia [...] r. Nie jest przy tym też kwestionowane, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres maja i czerwca 2007 r. upływał w dniu 31 grudnia 2012 r. Zatem decyzje II instancji wydane zostały już po tej dacie. Z akt sprawy wynika jednak, że postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] wszczęto dochodzenie o przestępstwo skarbowe m.in. za sporny okres poprzez podanie nieprawdy w deklaracjach VAT-7 złożonych za maj i czerwiec 2007 r. Zawiadomieniem z 10 grudnia 2012 r. Spółka została poinformowana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z uwagi na powyższą okoliczność. Poza tym w dniu [...] r. w Urzędzie Skarbowym w C. została przesłuchana J. R. – wspólnik spółki jawnej przez pracownika ds. karnych skarbowych co do okoliczności współpracy z "B" za ten okres. Powyższe potwierdza świadomość Strony o prowadzonym postępowaniu karno-skarbowym za ten okres. Wobec powyższego, w ocenie Sądu skarżąca Spółka powzięła informacje o prowadzonym wobec niej postępowaniu karnoskarbowym co rodzi skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia w myśl art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Zatem decyzja organu odwoławczego jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie zostały wydane po upływie terminu przedawnienia. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy wskazać, iż Sąd nie stwierdził jednak aby doszło do naruszenie wskazywanych przez stronę skarżącą przepisów procesowych. Zauważyć należy, że w zakresie stosowania przepisów prawa materialnego zasada z art. 121 O.p. realizuje się w ten sposób, iż organ podatkowy nie może rozstrzygać na niekorzyść strony wszelkich niejasności przepisów. Natomiast w zakresie przepisów procesowych zasada ta realizuje się na przykład wówczas, jeżeli strona postępowania może stwierdzić, że organ ustalając zakres postępowania dowodowego, dopuścił również dowody, przemawiające za pozytywnym załatwieniem sprawy. Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt sprawy Sąd stwierdza, że w wyniku podjętego rozstrzygnięcia nie doszło do naruszenia zasady pogłębiana zaufania do organów podatkowych. W niniejszej sprawie organ nie miał, bowiem potrzeby ustosunkowywania się do wątpliwości powstałych na gruncie prawa materialnego. Zastosowane przepisy są jednoznaczne. Natomiast wykazanie czy mamy do czynienia z WDT należy do postępowania dowodowego. W tej sytuacji uznanie, że doszło do naruszenia zasady pogłębiana zaufania do organów podatkowych oznaczałoby naruszenie przepisów proceduralnych. Tymczasem materiał dowodowy przeczy tak postawionej tezie. Wszystkie czynności w ramach postępowania organ wykonał, kierując się zasadą zaufania. Nie uchybił jakimkolwiek przepisom procesowym, ani przepisom prawa materialnego. Do materiałów postępowania włączył każdy dostępny dowód, dotyczący przedmiotu sprawy, bez względu na jego treść i wpływ na ustalenia kontroli. Zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu między innymi przez swobodny dostęp do akt sprawy, możliwość zadawania pytań przesłuchiwanym świadkom, zgłaszania uwag do treści protokołów. W ramach oceny materiału dowodowego nie zaistniały przypadki rozstrzygania wątpliwości na niekorzyść strony postępowania. Odmienna ocena zgromadzonego materiału dowodowego, dokonana przez organ, która nie zadawala skarżącego, nie może prowadzić jednak do postawienia zarzutu naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowanych. Słusznie w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe zwróciły uwagę, iż przedłożone dokumenty nie potwierdzają dokonania WDT. Również fakt dokonywania transportu piwa jedynie na terenie Polski potwierdzili pracownicy firmy "C" : A. M. i B. I. – kierowcy przewoźnika towaru wskazanego na dokumentach CMR; odnośnie firmy przewozowej H. Z. stwierdzono, że firma taka w ogóle nie istnieje. Brak dostarczenia towaru do Włoch wynika także z odpowiedzi włoskiej administracji podatkowej oraz informacji uzyskanej od głównego przewoźnika wskazanego na zakwestionowanych przez organy dokumentach CMR - firmy A.., która zaprzeczyła aby dokonywała jakikolwiek transport w imieniu firmy "B"; nigdy nie miała kontaktów z firmą "B" oraz nie posiadała wskazanych środków transportu. Powyższą okoliczność potwierdzają także poczynione przez organ I instancji ustalenia obiegu dokumentów CMR w Spółce. Przesłuchiwane osoby: J. R. , S. S. , S. Z. - główną księgową, pracownicy magazynu - I. G. i J. W., R. B. - kierownika działu zbytu podawały zupełnie odmienne podmioty odpowiedzialne za wystawianie, uzupełnianie, sporządzanie dokumentów CMR; albo wręcz nie wiedziały, nie pamiętały kto się tym zajmował. S. S. wskazywał na księgowość, a w dniu [...] r. stwierdził, że nie miał do czynienia z dokumentami CMR w żadnym momencie. Główna księgowa nie wiedziała kto wystawiał dokumenty CMR; miała z nimi do czynienia tylko w momencie gdy potwierdzone wracały pocztą do Spółki (zeznanie z dnia [...] r.). Również brak wiedzy co do osoby wystawiającej dokumentów CMR wykazała R. B. - kierownik działu zbytu. Pracownicy magazynu natomiast J. W. i I. G. wyjaśnili, że dokumenty otrzymywali z księgowości lub działu zbytu (wg J. W. ) i uzupełniali tylko co do danych ilości załadunku. Dodatkowo I. G. wskazał na S. S. jako osobę przynoszącą dokumenty CMR do magazynu. J. R. , podobnie jak główna księgowa Spółki, nie posiadała wiedzy czy w związku ze współpracą sporządzona została pisemna umowa. Poza tym J.R. zeznała, że przewoźnicy każdorazowo byli w posiadaniu dokumentów CMR już wypełnionych w części odbiorca i miejsce przeznaczenia, czyli znali dane zlecającego transport; sam charakter dokumentu CMR wskazuje, że potwierdza on transport międzynarodowy. Nadto z dokumentów CMR wynika, że przewoźnikiem niektórych towarów była firma A. "G" Jednakże firma transportowa "G" stwierdziła, że nigdy nie dokonywała transportu w imieniu "B" nie miała kontaktów z ww. firmą i nie posiadała wskazanych środków transportu. Włoska administracja podatkowa nie potwierdzono rzeczywistego przybycia towarów i płatności do Włoch. Zatem wobec powyższych okoliczności zasadnie organy zakwestionowały dokonanie przez skarżącą Spółkę WDT i odmówiły możliwości zastosowania preferencyjnej stawki 0%. Organ nie naruszył również zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 O.p. Z zasady dochodzenia prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu prowadzącego postępowanie wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Realizację tej zasady zapewniają gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, a zwłaszcza w art. 187 – 188 O.p. W myśl art. 187 O.p. organ podatkowy zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu podatkowym oznacza, że organ podatkowy winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, konieczne, jego zdaniem, do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Zaniechanie przez organy podatkowe podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest uchybieniem przepisom postępowania podatkowego, powodującym wadliwość decyzji. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym. W niniejszej sprawie organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Materiał dowodowy sprawy został zgromadzony zgodnie z zasadą, wynikającą z art. 180 § 1 O.p. nakazującą jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Również w sposób właściwy nastąpiło rozłożenie ciężaru dowodu. Podkreślenia wymaga to, że ustalenie stanu faktycznego wiąże się z zebraniem dowodów potwierdzających ten stan (istnienie, bądź nieistnienie faktów). Zatem ciężar dowodu ma ułatwiać i umożliwiać ustalenie stanu faktycznego sprawy podatkowej. Chociaż przepis art. 187 § 1 O.p. nakłada na organ podatkowy ciężar dowodzenia określonych faktów, nie oznacza to, że strona jest zwolniona od udziału w jego realizacji, bowiem organ nie zawsze będzie mógł obiektywnie wyjaśnić wszystkie istotne okoliczności sprawy. Ponadto nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, jeżeli dowodów w sprawie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń organów wynikają wnioski przeciwne do przedstawionych przez podatnika. Przeniesienie ciężaru dowodu na stronę postępowania będzie miało zastosowanie co do wykazania istnienia związku przyczynowego pomiędzy wydatkiem a uzyskanym przychodem, jak też, co istotne jest w przedmiotowej sprawie, faktu poniesienia określonego wydatku zakwalifikowanego jako koszt uzyskania przychodu. Dlatego też w sytuacji, gdy podatnik kwestionuje zasadność ustaleń organu podatkowego w tym zakresie, to na podatniku ciąży obowiązek wykazania istnienia faktów, które uzasadniałyby jego twierdzenia kwestionujące te ustalenia. A takowych skarżąca Spółka nie wskazywała. Natomiast jak wykazał organ w zgromadzonym materiale dowodowym firmy wskazane w dokumentach przewozowych (CMR) nie posiadały licencji na dokonywanie przewozów międzynarodowych; firma transportowa "G" . stwierdziła, że nigdy nie dokonywała transportu w imieniu "B", nie miała kontaktów z ww. firmą i nie posiadała (wskazanych we wnioskach) środków transportu. Okoliczności te organy obu instancji szeroko opisały w wydanych decyzjach, które to ustalenia Sąd w pełni podziela i uznał za własne. Spółka poza dokumentami przewozowymi CMR nie posiadała żadnych innych dokumentów potwierdzających, że towar będący przedmiotem dostawy faktycznie opuścił teren kraju. Ponadto zarządzający spółką mieli świadomość, że płatności dokonywane są w Polsce i nie sprawdzili czy włoski kontrahent ma oddział we W. . Skarżący nie posiadał dowodów potwierdzających jednoznacznie fakt dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy wskazanego na fakturach VAT. Również dokumenty przewozowe mają wątpliwy walor dowodowy skoro brak jest pewności co do źródła ich wystawcy; oprócz zeznań przesłuchanych świadków – głównej księgowej, magazynierów i kierowców potwierdza to także ekspertyza kryminalistyczna z zakresu badań graficzno-porównawczych. Mając powyższe na względzie zasadnie organy obu instancji uznały, że w ogóle nie doszło do dostawy towarów poza granice kraju; nie został więc spełniony jeden z warunków koniecznych do uznania danych transakcji za wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów. W związku z tym nie było podstaw do opodatkowania dostaw wynikających ze spornych faktur stawką podatku VAT 0% i podlegały opodatkowaniu według stawki 22%, o której mowa w art. 41 ust. 1 omawianej ustawy jako dostawy krajowe. Należy podkreślić że prawo do zastosowania stawki 0 % w związku z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów przysługuje dostawcy, który był w dobrej wierze, a także przedsięwziął wszelkie racjonalne środki, jakie pozostawały w jego mocy, aby nie uczestniczyć w oszustwie podatkowym i posiada wszystkie niezbędne dokumenty (wyrok ETSUE z dnia 27.09.2007 r. C - 409/04 w sprawie Teleos pic i inni Commissioners of Customs & Excise). Skarżąca Spółka zarzucając błędność konkluzji organom podatkowym nie wykazała dopełnienia należytej staranności w weryfikacji firmy "B" ; w ogóle niewiele wiedziała na temat kontaktów z włoskim kontrahentem; nie sprawdziła rzekomego oddziału we W. , nie żądała wyjaśnienia przyczyn przelewów z polskiego banku; pominęła kwestie umocowania M. M. do reprezentowania włoskiej spółki w rzekomym oddziale we W. . Nie podjęła żadnych działań celem zmniejszenia ryzyka świadczenia dostaw na rzecz nieuczciwego lub nierzetelnego kontrahenta. Reasumując Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe obu instancji dokonały dokładnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a wnioski z nich wyciągnięte uzasadniły w sposób logiczny i wyczerpujący. W sposób szczegółowy wymieniły również przesłanki, którymi się kierowały przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Prawidłowo także zastosowały i wskazały podstawę prawną tych rozstrzygnięć, co czyni niezasadnym podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Należy też podkreślić, że ocena materiału dowodowego przedstawiona przez organ jest logiczna i pełna. Organ w sposób jednoznaczny podważył rzetelność udokumentowania przez podatnika przyjętych w rozliczeniu preferencyjnym (stawka 0%) dostaw. Strona natomiast kwestionuje zasadność pozbawienia jej tego prawa jednak nie wskazuje jednocześnie, które z pominiętych faktur dokumentujących dostawy wewnątrzwspólnotowe takich wątpliwości nie budzą i jakimi zostały potwierdzone dokumentami. W świetle zebranego materiału dowodowego takie całościowe negowanie ustaleń dowodowych nie mogło spowodować oczekiwanych przez skarżącą skutków, tym bardziej, że jest on niekonsekwentny w określaniu obowiązków podatnika wynikających z ustawy VAT. Należy podkreślić, że art. 42 ust. 11 u.p.t.u. wymaga jednoznaczności w potwierdzeniu dostawy towarów. W przypadku ustaleń dowodowych poczynionych przez organy podatkowe przedstawione dokumenty CMR zostały uznane za pozbawione takich właściwości. Brak korespondencji z nabywcą, braki dokumentów przewozowych, brak potwierdzenia odbioru towaru przez nabywcę oraz brak u przewoźników polskich licencji na przewóz międzynarodowy, brak potwierdzenia przez włoską firmę transportową kontaktów z firmą "B" są okolicznościami wystarczającymi do uznania braku jednoznaczności w potwierdzeniu dostaw wspólnotowych. Spółka mimo takich faktów, pozostających w oczywistej sprzeczności z wymogami ustawy, nawet nie usiłowała nawiązać kontaktu z wymienionymi w listach przewozowych przewoźnikami celem potwierdzenia np. ich oświadczeniami, że towary faktycznie zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Brak weryfikacji firmy włoskiej, jej oddziału we W. , nie wyjaśnienie czy przelewy dokonywane z W. realizował włoski kontrahent powoduje nieskuteczność zarzutów zmierzających do wykazania, że Spółka dysponowała wystarczającymi dokumentami do przyjęcia stawki preferencyjnej. Transakcje z nieuczciwymi kontrahentami wpisują się w ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej, ryzyko tym większe im mniejsza ostrożność w kontaktach z przypadkowymi klientami. Dobra wiara nie zwalnia z ograniczonego zaufania, szczególnie do nowych kontrahentów i zachowania staranności w ich doborze i wzajemnych relacjach. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej Spółki, że ponosi ona skutki nieuczciwości włoskiego podatnika. Należy zauważyć, że podatnicy nie mają nieograniczonego prawa do stosowania stawki podatku 0%. Taka stawka jest wyjątkiem od reguły uzależnionym od spełnienia przez podatnika ściśle określonych ustawowych wymogów, które muszą wynikać z dowodów, a nie z domniemań i formalnej oceny dokumentów będących w posiadaniu dostawcy-podatnika. Materiał dowodowy w tym zakresie został w sposób rzetelny zebrany i poddany szczegółowej, wnikliwej analizie co zostało przedstawione w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji oraz odpowiedzi na skargę. Organy wykazały, że podatnik nie dochował należytej staranności w weryfikacji kontrahenta i posiadanych dokumentów je potwierdzających. Każdy z dowodów został omówiony i prawidłowo oceniony. Również wnioski jakie wyprowadziły organy podatkowe z treści zebranego w sprawie materiału dowodowego są logiczne i pozostające w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego oraz przywołaną argumentacją prawną. Reasumując Sąd podziela ustalenia faktyczne i rozważania prawne organów podatkowych poczynione w rozpoznawanej sprawie oraz przyjętą przez organy podatkowe wykładnię art. 13 ust 1 i art.42 u.p.t.u. Wobec powyższego, Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy i z tych względów skargę jako bezzasadną należało oddalić, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.