III SA/Gl 13/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. O., G. R.(R.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek. W treści skargi pełnomocnik B. O. i G. R. zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu powołał się na podniesione zarzuty wobec zapadłego rozstrzygnięcia, które w jego ocenie budzi wątpliwości, albowiem postępowanie upadłościowe wobec "A" Sp. z o.o. nie zostało jeszcze zakończone. Tymczasem prowadzenie egzekucji wobec skarżących z uwagi na ich trudną sytuację finansową, może spowodować, że zostaną pozbawieni środków do życia. W tym znaczeniu należy rozumieć trudne do odwrócenia skutki i niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zarówno dla skarżących jak i członków ich rodziny, którzy pozostają na ich utrzymaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle cytowanego przepisu nie budzi wątpliwości, że zasadą jest, iż zaskarżone rozstrzygnięcie, w tym w szczególności decyzja administracyjna, powinno być wykonane. Natomiast zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania, przewidzianej w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną szczególne ku temu okoliczności uzasadniające skorzystanie z tej czynności procesowej. Obowiązek ich wykazania spoczywa przy tym na wnioskodawcy. Nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu, albowiem uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, Lex nr 799468 oraz postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04, Lex nr 1405434 i z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt FZ 267/04 – niepubl.). W ocenie Sądu te nie zostały przez pełnomocnika strony w żaden sposób wskazane. Poza ogólnym stwierdzeniem, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi skarżącym znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, nie uczyniono nic, aby wykazać (uzasadnić i uprawdopodobnić), że istotnie zachodzą takie przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wynika to również z okoliczności i charakteru sprawy, jako że samo przekonanie o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie bowiem z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy p.p.s.a. (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 184/05, Lex nr 302251). Podobnie konieczność zapłaty zaległego podatku i związane z tym uszczuplenie majątku nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Obowiązkiem wnioskujących jest bowiem wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty wystąpi szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Ponieważ powyższe w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło, brak było podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Tym bardziej, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podobnie twierdzenie jakoby na skutek prowadzonej egzekucji skarżący mogliby zostać pozbawieni środków do życia nie mogło odnieść zamierzonego skutku, albowiem trudna sytuacja finansowa nie została w żaden sposób zobrazowana. Powyższe nie może zatem stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tym bardziej, że Sąd nie jest zobowiązany poszukiwać materiałów źródłowych w celu odnalezienia argumentów przemawiających za stanowiskiem skarżących, czy przeczących temu stanowisku, skoro mechanizmy zawarte w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) zapewniają dłużnikom minimum egzystencji. Dlatego też, działając na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., postanowiono orzec jak w sentencji