III SA/Gl 130/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 grudnia 2024 r. nr SKO.FD/41.4/269/2024/20676 w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z 20 grudnia 2024r. o sygn. SKO. FD/41.4/269/2024/20676 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z 8 listopada 2024 r. znak [...], [...], o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z 30 września 2024 r. znak [...], [...] w zakresie jej punktu 8., nakazującego zwrot dotacji pobranej w nadmiernej wysokości przez szkoły prowadzone na terenie K. przez skarżącą - Centrum [...] w L. wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, z uwagi na ważny interes społeczny. Z akt sprawy wynika, że decyzją nr [...] z 30 września 2024r. Prezydent Miasta: - w 5 punktach określił wysokość dotacji pobranych przez stronę w 2019r. na prowadzenie różnych szkół na terenie miasta w nadmiernej wysokości, - w 2 punktach określił wysokość dotacji pobranych przez stronę w 2019r. na prowadzenie różnych szkół na terenie miasta, wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, - w pkt. 8. decyzji nakazał zwrot obu rodzajów dotacji wraz z odsetkami w terminie 15 dni od dnia doręczenia decyzji na rachunek bankowy organu dotującego. Postanowieniem z 8 listopada 2024r. organ I instancji nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniając go koniecznością ścisłej kontroli i ochrony środków publicznych oraz faktem, że skarżąca pobrała z budżetu miasta dotację na kształcenie uczniów w prowadzonych przez nią szkołach, jednak nie realizowała postanowień art. 26 ust. 2 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie. W wyniku jego rozpoznania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 20 grudnia 2024 r. wydało zaskarżone postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia SKO stwierdziło, że rygor natychmiastowej wykonalności decyzji może zostać nadany decyzji administracyjnej od razu przy jej wydaniu albo też może ona nim być opatrzona w późniejszym terminie. W pierwszym przypadku rygor ten stanowi dodatkowy składnik decyzji, jest elementem merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, wymagającym umotywowania w uzasadnieniu decyzji. Nadanie tego rygoru już wydanej decyzji następuje przez wydanie odrębnego postanowienia (art. 108 § 2 K.p.a.), które powinno być doręczone na piśmie i zawierać uzasadnienie (art. 124 § 2 i art. 125 § 2 K.p.a.). Decyzja nr [...], której nadano rygor natychmiastowej wykonalności dotyczy finansów publicznych, dotacji oświatowej, którą beneficjent dotacji pobrał z budżetu miasta w nadmiernej wysokości w związku z brakiem realizacji postanowień art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finasowaniu zadań oświatowych. Kolegium podzieliło zdanie organu I instancji, iż przedmiotowe środki pieniężne są środkami publicznymi, podlegającymi ochronie, pozostającymi pod szczególną kontrolą w odniesieniu do ich pobierania, wydatkowania i rozliczania oraz zwrotu. Dlatego Kolegium uznało, że zostały spełnione przesłanki do nadania decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Strona wniosła na to rozstrzygnięcie skargę do sądu administracyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1. art. 108 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art 126 K.p.a. w zw. z art. 124 § 1 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia (lub w zależności od interpretacji projektu postanowienia) pozbawionego jakiegokolwiek podpisu, ograniczając się jedynie do wskazania stanowisk oraz imiennego wymienienia członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego, sam dokument natomiast nie jest opatrzony jakimkolwiek podpisem, co stanowi podstawowy brak konstrukcyjny jakiegokolwiek orzeczenia, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonego postanowienia, lub stwierdzeniem braku istnienia substratu niniejszej skargi w obrocie prawnym; 2. naruszenie art. 144 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 ust. 2 K.p.a. w zw. z art. 108 § 2 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Prezydenta Miasta, mimo iż postanowienie to w rażący sposób naruszało przepisy postępowania administracyjnego, tj.: a. art. 108 § 1 i § 2 poprzez nadanie punktowi 8 decyzji Prezydenta Miasta rygoru natychmiastowej wykonalności, z uwagi na wskazywany przez organ interes społeczny, mimo iż organ I instancji nie dookreślił, jaki interes społeczny i w jaki sposób jest zagrożony, a w konsekwencji czemu wymaga on ochrony poprzez nadanie ww. części decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, b. art. 108 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art 126 K.p.a. organ I instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności części decyzji dotyczącej wyegzekwowanego uprzednio zobowiązania, przez co postanowienie organu I instancji w tym zakresie należało uznać za bezprzedmiotowe, jak i trwale niewykonalne; c. art. 108 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art 126 K.p.a. w zw. z art. 110 § 1 K.p.a. w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez wydanie przez organ I instancji postanowienia rażąco naruszającego prawo, w zakresie w jakim w toku postępowania wpadkowego, jakim jest postanowienie o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, modyfikuje on treść punktu 9 decyzji Prezydenta Miasta z 30 września 2024 r. nr [...], co stanowi obejście przez organ zasady związania organu administracji, wydaną przez siebie decyzją administracyjną; d. art. 124 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezamieszczenie w treści postanowienia uzasadnienia faktycznego postanowienia organu I instancji i ograniczenie się jedynie do opisu konstrukcji prawnej instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności, bez wskazania jakichkolwiek faktycznie zaistniałych w przedmiotowej sytuacji przesłanki jej zastosowania, a w konsekwencji powyższego uniemożliwienie weryfikacji wydanego postanowienia z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 K.p.a.; 3. naruszenie art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, objawiające się na braku dokonania jakichkolwiek faktycznych rozważań na kanwie zaskarżonego postanowienia SKO i sprowadzenie jego treści do bezprzedmiotowego przytoczenia stanu prawnego, całkowicie pomijając przy tym rozważania dotyczące stanu faktycznego sprawy, a także pozostałe ze sformułowanych w zażaleniu zarzutów. 4. naruszenie art. 123 § 2 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez brak zawarcia jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego w zakresie jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego podniesionych w kwestii podniesionych w punktach 2-5 zażalenia, w wyniku rozpoznania którego wydane zostało zaskarżone postanowienie, co sprowadza się do uznania, iż zaskarżone postanowienie SKO w jakikolwiek sposób nie rozpoznało podniesionych we wskazanej części zażalenia zarzutów. W konsekwencji skarżąca wniosła o: 1. Uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem Prezydenta Miasta z 8 listopada 2024 r.; alternatywnie 2. Uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO z 20 grudnia 2024 r., wraz z poprzedzającym je postanowieniem Prezydenta Miasta z 8 listopada 2024 r. i umorzenie postępowania w pierwszej instancji w całości jako bezprzedmiotowego; alternatywnie 3. Odrzucenie skargi jako wniesionej przy braku funkcjonowania zaskarżonego postanowienia w obrocie prawnym; oraz 4. Zasądzenie od SKO na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik na wstępie zarzucił nieważność zaskarżonego postanowienia z uwagi na brak na postanowieniu podpisów członków składu orzekającego SKO, znajdują się tam bowiem jedynie nadrukowane ich nazwiska. Następnie podniósł inne zarzuty. Zdaniem strony: 1. Postanowienie nadające punktowi 3. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (winno być: 8.) jest de facto modyfikacją treści samej decyzji w trybie nieprzewidzianym w ramach postępowania administracyjnego, z uwagi na zawarcie w jej treści punktu dotyczącego rygoru natychmiastowej wykonalności określonych jej fragmentów, co w konsekwencji narusza wyrażoną w art. 110 K.p.a. zasadę związania organu administracji publicznej wydaną decyzją. Natomiast zaskarżone postanowienie zmienia treść punktu 9 decyzji, w którym enumeratywnie wymieniony został zakres, w jakim decyzji ma zostać nadany rygor natychmiastowej wykonalności. 2. Nadając rygor organ powołał się na zagrożenie dla interesu społecznego, jakim jest ochrona finansów publicznych, ale nie wskazał, w jaki sposób pobranie dotacji w nadmiernej wysokości na prowadzenie placówki oświatowej przez skarżącą mogłoby naruszać w najmniejszym nawet stopniu bezpieczeństwo finansów publicznych dotującego. 3. Kolejnym zagadnieniem merytorycznym sporu jest kwestia konieczności wykazania istnienia realnego zagrożenia dla dóbr, których ochrona stanowić ma podstawę nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, a co za tym idzie precyzyjne i wyczerpujące wykazanie zagrożenia, którego widmo warunkuje konieczność podjęcia niezwłocznych działań w celu odzyskania dotacji. 5. Inną wadliwością jest kwestia nałożenia rygoru natychmiastowej wykonalności na wyegzekwowaną już należność. Skarżąca postawiła pytanie, na jakiej podstawie prowadzona jest egzekucja oparta o tytuł wykonawczy z 15 października 2024 r., numer [...], jeśli dopiero 8 listopada 2024 r. Prezydent Miasta wydał postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nr [...] z 3 września 2024 r. w zakresie, w jakim nakłada ona na stronę obowiązek zwrotu dotacji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze wskazał, że zarzut nie podpisania zaskarżonego postanowienia jest niezrozumiały, gdyż postanowienie zostało podpisane elektronicznie przez trzech orzeczników Kolegium i wysłane za pośrednictwem e-puapu pełnomocnikowi strony. Pełnomocnik strony dysponował wydrukiem z e-puapu zaskarżonego postanowienia, który nie może zawierać odręcznych podpisów członków Kolegium. Przypomniał, że art. 108 § 2 K.p.a. wprost przewiduje możliwość nadania decyzji rygoru wykonalności już po jej wydaniu. Odnosząc się do przesłanek nadania rygoru podzielił pogląd organu I instancji, że za nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności przemawiała konieczność niezwłocznego działania ze względu na ochronę finansów publicznych (ze względu na inny interes społeczny) - środków publicznych z budżetu miasta. Decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności dotyczy finansów publicznych, dotacji oświatowej, którą beneficjent dotacji pobrał z budżetu miasta w nadmiernej wysokości w związku z brakiem realizacji postanowień art. 26 ust. 2 ustawy o finasowaniu zadań oświatowych. Kolegium w pełni podzieliło zdanie organu I instancji, iż przedmiotowe środki pieniężne są środkami publicznymi, podlegającymi ochronie, pozostającymi pod szczególną kontrolą w odniesieniu do ich pobierania, wydatkowania i rozliczania oraz zwrotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.) - dalej także: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy). Na wstępie należy się donieść do najdalej idącego zarzutu nieważności postanowienia z uwagi na fakt, że nie zostało ono podpisane. W tej kwestii Sąd stwierdza, że jest to zarzut nieuzasadniony, gdyż organ wyjaśnił, że postanowienie zostało podpisane elektronicznie i wysłane e-puapem, stąd na wydruku dokumentu przesłanego stronie elektronicznie brak jest odręcznych podpisów członków składu orzekającego Kolegium, co jednak nie jest równoznaczne z jego niepodpisaniem. Sąd stwierdza, że w aktach sprawy (teczka organu II instancji|) znajduje się wydruk z weryfikacji podpisów członków SKO wydających zaskarżone postanowienie, zatem zarzut nieważności postanowienia SKO jest nieuzasadniony. Wobec tego ustalenia, Sąd przystąpił do merytorycznej analizy sprawy. Zgodnie z art. 108 K.p.a.: § 1. Decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. § 2. Rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji również po jej wydaniu. W tym przypadku organ wydaje postanowienie, na które służy stronie zażalenie. Skoro z § 2 wcyt. artykułu wprost wynika, że rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji również po jej wydaniu to oznacza to, że z woli ustawodawcy takie działanie nie stanowi niedopuszczalnej modyfikacji decyzji po jej wydaniu. W związku z tym dotyczące tego zarzuty skargi uznać należy za nieuzasadnione. W § 1 zaś wskazano przesłanki uzasadniające nadanie rygoru. Zostały one określone bardzo ogólnie. Należy przyjąć, że był to celowy zabieg racjonalnego ustawodawcy, który w tym przypadku nie zdecydował się na bardziej kazuistyczne określenie przesłanek nadania rygoru, jak uczynił to np. w art. 239b Ordynacji podatkowej, gdzie wskazał, że: § 1. Decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Zdaniem Sądu z powyższego wynika, że przesłanki nadania rygoru na gruncie K.p.a. mogą wypełniać różne stany faktyczne, a rolą organu jest jedynie wykazanie, że zachodzi w sprawie taki stan faktyczny, który może być przyporządkowany do którejś z ogólnych przesłanek, wymienionych w art. 108 § 1 K.p.a. W tym zakresie organy obu instancji wskazały, że za nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności przemawia interes społeczny polegający na konieczności ochrony finansów publicznych – środków publicznych pochodzących z budżetu miasta. "Decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności dotyczy aspektów finansów publicznych, dotacji oświatowej, którą beneficjent dotacji pobrał z budżetu miasta (...) w nadmiernej wysokości w związku z brakiem realizacji postanowień art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finasowaniu zadań oświatowych. Kolegium w pełni podziela zdanie organu I instancji, iż przedmiotowe środki pieniężne są środkami publicznymi, podlegającymi ochronie, pozostającymi pod szczególną kontrolą w odniesieniu do ich pobierania, wydatkowania i rozliczania oraz zwrotu." Faktem jest, że jest to uzasadnienie lakoniczne, ale wskazujące na istnienie ustawowej przesłanki nadania rygoru. Zauważyć bowiem należy, że decyzja nr [...] dotyczy zwrotu do budżetu miasta środków przekazanych skarżącej z tytułu dotacji przeznaczonej na dofinansowanie kształcenia uczniów. Są to zatem środki przeznaczone na realizację zadań oświatowych, kształcenie, a więc podnoszenie kwalifikacji zawodowych uczniów i zwiększanie ich szans na rynku pracy. Nie zostały jednak tak wydatkowane, przez co cel ustawy o finansowaniu zadań oświatowych nie został osiągnięty. Nieuzasadnione jest zatem dalsze dysponowanie nimi przez podmiot dotowany tym bardziej, że mogą zostać przekazane innym podmiotom, wydatkującym je na cel zgodny z u.f.z.o. Sąd orzekający w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gdańsku z 12 września 2023 r. o sygn. akt I SA/Gd 433/23. Sąd stwierdził w nim, że "Właściwe gospodarowanie pieniężnymi środkami publicznymi niewątpliwie leży w interesie społecznym. Środki te nie stanowią bowiem środków prywatnych dysponenta, a powstają wysiłkiem pewnej zbiorowości. Tym samym dochodzenie przez organ administracji tego rodzaju należności, które w jego ocenie wydatkowane zostały w sposób niezgodny z prawem, niewątpliwie mieści się w interesie społecznym. Byłoby bowiem działaniem sprzecznym z tym interesem, gdyby organ, dysponując wiedzą o nieprawidłowościach występujących u podmiotu kontrolowanego, które dają podstawy do stwierdzenia, że przyznane świadczenie może nie zostać zwrócone, nie podjął wszelkich dopuszczalnych i zgodnych z prawem działań ukierunkowanych na niedopuszczenie do takiego stanu rzeczy. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności niewątpliwie mieści się w zakresie takiego działania i przez to znajduje oparcie w interesie społecznym." Istotny jest także fakt, że organ dotujący jest jednostką sektora finansów publicznych, zobowiązaną do stosowania ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 1530). Zgodnie z art. 44 ust. 3 tej ustawy, wydatki publiczne powinny być dokonywane: 1) w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad: a) uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, b) optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów. Podstawowe znaczenie dla publicznej gospodarki finansowej mają zatem zasady celowego, oszczędnego i racjonalnego wydatkowania środków publicznych. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny w tym przedmiocie pod pojęciem "celowości dokonywania wydatków" należy rozumieć zapewnienie zgodności działań jednostki w zakresie dokonywania wydatków z jej celami statutowymi, optymalizację zastosowanych metod i środków, ich adekwatności dla osiągnięcia założonych celów oraz przyjętych kryteriów oceny realizacji celów i zadań. Jest to wybór przez dysponenta środków publicznych takiego sposobu finansowania zadań, który prowadzi do najbardziej efektywnego gospodarowania środkami publicznym. Opisane wyżej obowiązki jednostki sektora finansów publicznych obligują ją zatem do szczególnej dbałości i staranności w gospodarowaniu środkami publicznymi, w tym także do ich odzyskiwania w przypadkach, które to uzasadniają. W przedmiotowej sprawie istotne jest także i to, że sporne kwoty dotyczą dotacji za rok 2019r., które uległyby co do zasady przedawnieniu z końcem 2024r. Natomiast NSA w wyroku z 11 lutego 2022 r. o sygn. akt I GSK 2166/18 stwierdził, że przesłanką nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. może być zbliżający się termin przedawnienia należności, jeśli z okoliczności sprawy wynika niebezpieczeństwo nieuregulowania należności. W interesie społecznym leży to, aby należności publiczne były uregulowane. Jednocześnie uznał jednak, że nawet bardzo dobra sytuacja materialna zobowiązanego i wartość majątku przekraczająca znacznie wysokość zobowiązania, wobec braku jakiejkolwiek woli zapłaty należności przy jednoczesnym nieuchronnie zbliżającym się do końca krótkim terminem wygaśnięcia zobowiązania, nie usuwa ryzyka przedawnienia zobowiązania, a więc niewykonania zobowiązania bez nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Nadając zatem decyzji nr [...] rygor jej natychmiastowej wykonalności w dniu 8 listopada 2024r. organ dał wyraz dbałości o finanse publiczne, co z pewnością wpisuje się w interes społeczny, o którym mowa w art. 108 § 1 K.p.a. Niewątpliwie niezgodne z tym interesem byłoby zaniechanie podjęcia działań mających na celu odzyskanie środków publicznych, które wbrew założeniom nie zostały przeznaczone na realizację celów przewidzianych przez ustawę a dodatkowo ważnych społecznie. W punkcie 2.d. skargi strona zarzuciła, że organ naruszył art. 124 § 2 K.p.a. poprzez niezamieszczenie w treści postanowienia uzasadnienia faktycznego i ograniczenie się jedynie do opisu konstrukcji prawnej instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności bez wskazania faktycznie zaistniałych przesłanek jej zastosowania. Zasadności tego zarzutu Sąd nie stwierdził. Byłby on uzasadniony, gdyby organ odwołał się jedynie do literalnego brzmienia przesłanki, np. innego interesu społecznego, nie rozwijając, w czym go upatruje. W przedmiotowej sprawie organ wyjaśnił, że w tym konkretnym przypadku polega on na konieczności dbałości o finanse publiczne, podlegające ochronie i pozostające pod szczególną kontrolą ich wydatkowania, rozliczania, a także zwrotu. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że pomimo lakoniczności uzasadnienia organ wykazał istnienie przesłanki umożliwiającej nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a zarzuty dotyczące naruszenia art. 108 § 2 K.p.a. oraz utrzymania przez SKO postanowienia organu I instancji w mocy pomimo jego wadliwości uznał za nieuzasadnione. W skardze strona podniosła także, że przedmiotowe należności są rzekomo przedmiotem egzekucji, ale kwestia ta pozostaje poza granicami sprawy, które wyznacza treść zaskarżonego aktu. O ile postępowanie egzekucyjne toczy się w oparciu o wadliwy tytuł wykonawczy, jak twierdzi strona, to może ona wykorzystać środki prawne, jakie przysługują jej w postępowaniu egzekucyjnym. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.