III SA/Gl 1312/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółki z o.o. w I. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu [...] skarżąca A sp. z o.o. w I. wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] o nr. sprawy [...] określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiąc czerwiec 2005 roku. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej obszernie wskazał na naruszenia prawa, których organ dopuścić miał się w toku postępowania oraz w wydanej decyzji. W szczególności na naruszenie art. 120, 121 § 1, 122, 123 § 1, 180 § 1, 181, 187 § 1, 188, 191, 192 i 198 1 w zw. Z art. 123 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 4 i 19 ustawy o podatku akcyzowym oraz błędne i dowolne ustalenie stanu faktycznego. Wskazał nadto, że przeciwko skarżącej wszczęto postępowanie egzekucyjne, co przy uwzględnieniu znacznego wzrostu kosztów działalności i wynikającej z nich znacznej straty może doprowadzić do upadłości skarżącej. Tym samym, w jego ocenie, w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i doprowadzenia do nieodwracalnych skutków, co uzasadnia wstrzymanie wykonania decyzji. Na dowód przytoczonych argumentów pełnomocnik do wniosku dołączył dokument pn. "Zaliczka na CIT-8 za okres 1-01-2010 do 30-06-2010" oraz rachunek zysków i strat zawierający porównanie wyników roku 2009 z okresem od 1 stycznia do 31 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle cytowanego przepisu nie budzi zatem wątpliwości stwierdzenie, iż zasadą jest, że zaskarżone rozstrzygnięcia, w tym w szczególności decyzja administracyjna, powinny być wykonane. Zatem zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności prawno – procesowej. Powyższe prowadzi do wniosku, iż Sąd badając kwestię wpadkową wstrzymania wykonalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nie może poddać ocenie, czy to rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Ocena taka zostanie dokona przez Sąd w wyroku ( art. 132 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) poprzedzonym rozprawą, o której terminie strony postępowania zostaną powiadomione. Przechodzą do meritum wniosku należy stwierdzić, iż skarżąca Spółka w istocie nie wykazała okoliczności, o jakich mowa w cytowanym już art. 63 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skupiając się we wniosku przede wszystkim na zarzutach dotyczących meritum sprawy oraz do stwierdzenia, iż zapłata należności podatkowych, w świetle straty jaka poniosła w ciągu pierwszych 5 miesięcy 2010 r. ją zrujnuje. Jednak sąd rozważył, czy okoliczności sprawy nie przemawiają za uwzględnieniem żądania skarżącej. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie powinno w istocie prowadzić do uwzględnienia skargi. Zatem u podstaw uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie powinny lec zarzuty skierowane przeciwko samej decyzji. Sąd bada jedynie, jakie skutki spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, iż fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości o ocenę sankcji uregulowanej w art. 109 ust. 4-8 ustawy o podatku od towarów i usług, a więc przepisu zastosowanego przez organy podatkowe w niniejszej sprawie nie ma wpływu na ocenę przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu i nie przesądza o tym, iż wykonanie decyzji organu odwoławczego wydanej w niniejszej sprawie musi być wstrzymane. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. nr [...] z dnia [...], określono Spółce A zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiąc czerwiec 2005 r. na kwotę [...] zł wraz z odsetkami. W oparciu o tę decyzję przeciwko stronie wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne, co znajduje potwierdzenie w oświadczeniu strony i treści pisma Referatu Wierzyciela Należności Izby Celnej w K. z dnia [...]. Z załączonych do wniosku dokumentów wynika, że strata netto skarżącej w pierwszych pięciu miesiącach br. wyniosła [...] zł, a w całym 2009 r. [...] zł. Jako przyczynę spadku przychodów skarżąca wskazała obniżenie przychodów z działalności sanatoryjno-hotelarskiej spowodowane powodzią. Kapitał zakładowy skarżącej wg załączonego do akt odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców wynosi [...] zł. Z przedstawionych dokumentów wynika, że skarżąca co najmniej drugi roku obrotowy prowadzi działalność ze stratą przewyższającą połowę kapitału zakładowego. Oznacza to, że musi posiadać źródła finansowania straty, ponieważ w przeciwnym wypadku konieczne byłoby podjęcie działań przewidzianych w art. 233 § 1 Kodeksu spółek handlowych, a w dłuższej perspektywie likwidacja spółki z przyczyn nie wynikających z zaskarżonej decyzji, lecz z błędnej polityki gospodarczej. Skarżąca nie wskazała źródeł finansowania niedoboru. Nie wskazała również posiadanego majątku. Jest o tyle istotne, że z uwagi na prowadzenie działalności posiadać winna bazę sanatoryjno-hotelową, a przedstawiony rachunek zysków i strat nie pozwala ocenić charakteru prawnego władztwa nad nią (np. prawo własności lub dzierżawa). Nie można tym samym ocenić, czy zapłata zobowiązania spowoduje uszczerbek majątkowy stanowiący znaczna szkodę lub skutkujący upadłością skarżącej. Sposób zestawienia danych w rachunku zysków i strat – brak porównania z analogicznym okresem roku poprzedniego – nie pozwala również ocenić, czy strata za pierwsze pięć miesięcy jest skutkiem wskazanych przez skarżącą okoliczności nadzwyczajnych, czy raczej nieosiągnięcia jeszcze przychodów z sezonu wakacyjnego. O tym drugim świadczyć może wysokość kosztów wynagrodzeń stanowiąca ok. 25% wydatków roku poprzedniego (proporcjonalnie winno być ok. 40%), co wynikać może z stanu zatrudnienia obniżonego w stosunku do sezonu wakacyjnego. Nadmienić należy, że treść załączników do wniosku wskazuje, że skarżąca dysponuje profesjonalną obsługą księgową, a wniosek sporządził doradca podatkowy. Nie istniały zatem przeszkody dla precyzyjnego wykazania istotnych okoliczności, takich jak źródła pokrycia niedoboru, wartość majątku oraz dynamika przychodów w analogicznych okresach poprzedzających. Mając powyższe na względzie, wobec niewykazania przesłanek wstrzymania wykonalności decyzji, Sąd postanowił jak w sentencji.