III SA/Gl 1315/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 13 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" w C. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej interpretacji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej interpretacji. W skardze na cytowaną wyżej interpretację indywidualną Ministra Finansów w przedmiocie podatku od towarów i usług, strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania wydanej interpretacji. Wniosek ten nie zawierał żadnego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz.270) – zwanej dalej P.p.s.a. – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 2 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał zaskarżony akt, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego jego wykonanie w całości lub w części, chyba, że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności, albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.) W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem skarżącego jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W pierwszej kolejności należy jednak rozpatrzyć jakiego rodzaju aktem administracyjnym jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, dokonywana przez Ministra Finansów. Stosownie do art. 14 b § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (tekst jednolity w Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zmianami) – dalej zwana w skrócie "O.p.", Minister Finansów na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (co stanowi właśnie interpretację indywidualną). Wniosek zainteresowanego może dotyczyć zaistniałego już stanu faktycznego, bądź też zdarzeń przyszłych. Z kolei celem wydawania interpretacji indywidualnych jest dążenie do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, poprzez dokonywanie w szczególności ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (art. 14 a § 1 O.p. Uwzględniając więc charakter i istotę aktu administracyjnego, jakim jest interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego dokonywana przez Ministra Finansów, należy stwierdzić, że nie jest to akt administracyjny, który podlega w swojej istocie wykonaniu. Tymczasem problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na postawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Stanowisko to zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 maja 2012 r., II FZ 358/12, LEX nr 1166138. Interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego dokonywana przez Ministra Finansów jest jedynie wiążącym stanowiskiem zajętym przez ten organ. W następstwie wydania takiej interpretacji indywidualnej, żaden podmiot – w tym adresat takiej interpretacji – nie uzyskuje żadnego uprawnienia, ani tym bardziej nie zostają nałożone na niego żadne obowiązki. Interpretacja podatkowa stanowi jedynie wyrażenie stanowiska organu w przedmiocie swego rodzaju reakcji prawa podatkowego na określony stan faktyczny. Faktycznie więc nie podlega on wykonaniu w drodze administracyjnej. Tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw do tego, aby wstrzymać jego wykonanie. Zupełnie inną kwestią jest już natomiast bezpośrednia decyzja organu podatkowego, będąca reakcją na określony stan prawnopodatkowy, która nakłada na podatnika określone obowiązki, a w konsekwencji podlega wykonaniu. Przedmiotem skargi inicjującej niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne nie jest jednak decyzja organu podatkowego, lecz interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego, dokonana przez Ministra Finansów. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.