III SA/Gl 1319/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. j. w R., B sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz skarżących A sp. j. w R., B sp. z o.o. w K. solidarnie kwotę 5.554 zł (słownie: pięć tysięcy pięćset pięćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 23 lutego 2017 r. o sygn. akt III SA/Gl 1319/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A sp. j. w R., B sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej, w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. nr [...], a w pkt 2 zasądził od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz B sp. z o.o. w K. kwotę 5.537 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W ustawowym terminie wpłynęło zażalenia A sp. j. w R. na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawarte w ww. wyroku. Zdaniem skarżącej jest ono niepełne bowiem orzekając o kosztach Sąd pominął A sp. j. w R.. Skarżąca nie kwestionuje przy tym wysokości, czy też zasadności przyznanych B sp. z .o.o. w K. kosztów. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt II GZ 449/17, uchylił zaskarżone postanowienie zawarte w drugim punkcie wyroku z dnia 23 lutego 2017 r. i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi. W uzasadnieniu wskazał, że Sąd I instancji podejmując rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, błędnie nie zastosował art. 202 § 1 i 2 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) i nie uwzględnił faktu, że jedną skargę wniosły w niniejszej sprawie dwa różne podmioty, ukarane wspólną/ łączną karą pieniężną, a zatem zaistniała sytuacja współuczestnictwa w sporze. Podkreślił nadto, że w skardze znajduje się wniosek o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, sformułowany przez autora skargi w imieniu obydwu skarżących. Uwzględnienie tego wniosku przez Sąd I instancji, w sytuacji uchylenia wydanych w sprawie decyzji organów I i II instancji tylko w części dotyczącej B sp. z .o.o. narusza powyższe przepisu, jak również art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl zaś art. 205 § 2 p.p.s.a do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W rozpatrywanej sprawie jedną, wspólną skargę wniósł pełnomocnik reprezentujący obydwu skarżących, składając w ich imieniu również wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. Biorąc pod uwagę przedmiot postępowania, w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia ze współuczestnictwem materialnym, właściwym dla sytuacji, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, tożsame, tym samym zwrot kosztów postępowania na rzecz obydwu skarżących następuje solidarnie zgodnie z regulacją zawartą w art. 202 § 2 p.p.s.a. Dodatkowo sprawa dotyczyła wymierzenia skarżącym kary pieniężnej w wysokości [...] zł, wobec czego kwota ta stanowiła wartość przedmiotu zaskarżenia, a jednocześnie punkt odniesienia m.in. przy wyliczaniu wpisu sądowego oraz stawki wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej. Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 2 września 2016 r., a zatem przy wyliczaniu wynagrodzenia radcy prawnego będącego pełnomocnikiem obydwu skarżących zastosowanie powinno co do zasady znaleźć rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800, ze zm.), aktualne do dnia 26 października 2016 r. Mając na uwadze treść § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 tego rozporządzenia należało przyjąć, że stawka minimalna wynagrodzenia radcy prawnego w tej sprawie przed Sądem pierwszej instancji wynosi 4.800 zł. Sąd mając na uwadze powyższe, zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz obydwu skarżących, tj. A sp. j. w R., B sp. z o.o. w K., solidarnie zwrot kosztów postępowania w kwocie 5.554 zł. Na kwotę tą składa uiszczony wpis od skargi w wysokości 720 zł, dwie opłaty od pełnomocnictw w kwocie 34 zł i koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie 4.800 zł . W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 206 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948, ze zm.) w postępowaniach sądowych w sprawach innych niż określone w ust. 3, w których stroną jest lub mógłby być na podstawie przepisów dotychczasowych dyrektor izby skarbowej lub dyrektor izby celnej, prawa i obowiązki strony przejmuje właściwy dyrektor izby administracji skarbowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej. W świetle powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.