III SA/Gl 132/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 18 listopada 2024 r. nr SKO.4109.19.2024 w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 23 maja 2024 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz strony skarżącej kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest decyzja z 18 listopada 2024 r. nr SKO.4109.19.2024 Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie (dalej powoływane jako: "organ odwoławczy", "SKO", "Kolegium"), którą to organ ten po rozpatrzeniu odwołania A. G. – dalej strona, skarżący, wnioskodawca – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2 kwietnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej zwanej "k.p.a."), od decyzji z 23 maja 2024 r. nr [...] wydanej przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w C. z upoważnienia Prezydenta Miasta C. (dalej powoływane jako: "organ pierwszej instancji"; "Prezydent Miasta C.") zezwalającej na czas określony do 30 czerwca 2027 r. na lokalizację zjazdu z ul. [...] w C. (drogi gminnej) - działki ewid. [...] obręb [...] oraz działki nr ewid. [...] obręb [...] na działkę nr ewid. [...] obręb [...], w miejscu zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji, przeznaczonego do obsługi komunikacyjnej zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, na warunkach określonych w decyzji - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Stan sprawy jest następujący; Skarżący 26 maja 2022 r. (data wpływu do organu) złożył w Miejskim Zarządzie Dróg w C. (MZD) wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi publicznej - ul. T. w C. do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...], na czas nieokreślony, przeznaczonego do obsługi komunikacyjnej na cele mieszkalne. Do wniosku strona dołączyła kopię mapy zasadniczej z zaznaczonym proponowanym miejscem lokalizacji zjazdu oraz treść księgi wieczystej nr [...] prowadzonej m.in. dla działki nr [...] z obrębu [...], stanowiącej własność wnioskodawcy. Decyzją nr [...] z 10 sierpnia 2022 r. znak [...] organ pierwszej instancji odmówił zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z ul. T. w C. (drogi kategorii gminnej) - działki nr ewid. [...], [...] i [...], obręb [...], na nieruchomość oznaczoną jako działka nr ewid. [...], obręb [...] w C. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ pierwszej instancji podniósł, że lokalizacja zjazdu we wnioskowanym miejscu, bezpośrednio w rejonie istniejącego skrzyżowania dróg kategorii gminnych ulic [...] i [...], będzie wpływać negatywnie na bezpieczeństwo wszystkich uczestników ruchu drogowego. Lokalizacja zjazdu, jak dalej przekonywał organ pierwszej instancji, powodowałoby nieuzasadnione zwiększenie zagrożenia w ruchu drogowym. Od ww. decyzji z 10 sierpnia 2022 r. odwołanie wniósł skarżący. Kolegium po rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy na skutek złożonego przez stronę odwołania decyzją z 24 kwietnia 2023 r. postanowiło uchylić decyzję organu pierwszej instancji z 10 sierpnia 2022 r. w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi Miasta C. z następujących powodów: (1) organ pierwszej instancji podjął zaskarżoną decyzję co najmniej przedwcześnie, bowiem nie przeprowadził pełnego postępowania wyjaśniającego; (2) zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem postanowień art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., bowiem zawierała skąpe uzasadnienie faktyczne (nie spełniającego wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.); (3) sentencja zaskarżonej decyzji jest sprzeczna z treścią uzasadnienia decyzji; (4) przed wydaniem decyzji organ pierwszej instancji nie umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań, czym naruszył art. 10 § 1 k.p.a. SKO nakazało, aby w ponownym postępowaniu organ pierwszej instancji winien przeprowadził postępowanie wyjaśniające w całości, a następnie w zależności od wyników tego postępowania, mając na uwadze treść art. 29 ust. 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (aktualny tekst jedn. z 26 czerwca 2025 r., Dz.U. z 2025 r. poz. 889; dalej: u.d.p.), tj. że zarządca drogi może, zarówno odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu jak również wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony, podjąć stosowne rozstrzygnięcie przy zapewnieniu stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Następnie postanowieniem z 23 maja 2023 r. Prezydent Miasta C. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 101 k.p.a. postanowił zawiesić postępowanie administracyjne prowadzone z wniosku skarżącego w sprawie wydania decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu. Pismem z 1 czerwca 2023 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżył ww. postanowienie organu pierwszej instancji z 23 maja 2023 r. domagając się jego uchylenia w całości. Postanowieniem z 22 marca 2024 r. znak: [...] SKO uchyliło w całości postanowienie organu pierwszej instancji z 23 maja 2023 r. wskazując na naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., oraz na wadliwe uzasadnienie postanowienia (art. 107 § 3 k.p.a.). Następnie Prezydent Miasta C. decyzją nr [...] z 23 maja 2024 r. w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek wcześniejszej decyzji SKO orzekł o zezwoleniu stronie na lokalizację zjazdu z ulicy [...] w C. (drogi kategorii gminnej) - działki nr ewid. [...] obręb [...] oraz działki nr ewid. [...] obręb [...] na działkę nr ewid. [...] obręb [...], w miejscu zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część niniejszej decyzji, przeznaczonego do obsługi komunikacyjnej zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z równoczesnym doprecyzowaniem (punkty 2 do 5 sentencji decyzji) parametrów technicznych ww. zjazdu, oraz (w punkcie 6 sentencji decyzji) zawarł ograniczenie czasowe, że przedmiotowe zezwolenie wydaje się na czas określony do 30 czerwca 2027 r. W podstawie prawnej decyzji z 23 maja 2024 r. organ pierwszej instancji wskazał na: art. 19 ust. 5 u.d.p., art. 20 pkt. 8 u.d.p., art. 21 ust. 1 u.d.p., art. 29 ust. 1,3,5 u.d.p., w zw. z art. 104 k.p.a. i art. 107 k.p.a. oraz § 54 ust 1, 4, § 56 ust. 2 - Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 24 czerwca 2022 r., w sprawie warunków techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1518; dalej: rozporządzenie). W uzasadnieniu ww. decyzji z 23 maja 2024 r. organ pierwszej instancji argumentował, że ze względu na nieuregulowany stan prawny pasa drogowego ul. [...] wykonanej z nawierzchni bitumicznej na odcinku, wzdłuż działki nr [...] obr, [...], która łączy się z ul. [...] w miejscu wnioskowanego zjazdu na działkę, realizacja zjazdu wymaga jego zaprojektowania oraz budowy jako połączenia z istniejącą nawierzchnią ww. ulicy przebiegającej przez omawianą nieruchomość. Poza tym, jak dalej przekonywano: "istotną kwestią pozostaje fakt braku regulacji prawnej ul. [...], który wymaga podjęcia stosownych kroków celem ustalenia jej prawidłowego przebiegu, zmiany stanu posiadania lub wyłączenia z użytku przy jednoczesnym zapewnieniu miejsc do zawracania na końcach dróg gminnych ul. [...] oraz ul. [...]. Place do zawracania wymagałyby wydzielenia części terenów z działki nr [...] i [...] obr. [...] będących własnością wnioskodawcy. Urząd Miasta C. - Wydział Mienia i Nadzoru Właścicielskiego przy udziale MZD podejmie działania zmierzające do prawnej regulacji ww. drogi. Przewidywany termin zakończenia regulacji ulicy określa się na koniec drugiego kwartału 2027 r.". W konkluzji decyzji z 23 maja 2024 r. organ pierwszej instancji wskazał, że wyżej wymienione okoliczności zadecydowały, że zezwolenie zostało wydane na czas określony do 30 czerwca 2027 r. Natomiast w pouczeniu ww. decyzji zawarto informację, że wygasa ona z dniem 1 lipca 2027 r. Od ww. decyzji z 23 maja 2024 r. odwołanie wniósł pełnomocnik strony podnosząc zarzut naruszenia art. 107 § 3 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez niezadośćuczynienie wymogom stawianym decyzji administracyjnej wyrażającym się brakiem należytego przedstawienia uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji w szczególności poprzez brak wskazania podstaw ograniczenia czasowego wydanego zezwolenia na lokalizację zjazdu, jak również art. 29 ust. 3 i 4 u.d.p. poprzez wydanie decyzji o lokalizacji zjazdu na czas określony, pomimo iż powołane przepisy przewidują zasadę wydawania zezwolenia na lokalizację zjazdu na czas nieokreślony (ust. 3). W uzasadnieniu odwołania skarżący argumentował, że przy wydaniu decyzji organ pierwszej instancji "powołał się co prawda w jej uzasadnieniu na przepis art. 29 ust. 4 u.d.p. jednakże nie sposób dopatrzeć się w tym samym uzasadnieniu, by oprócz powołania samego przepisu przywołana i wykazana została którakolwiek z ww. okoliczności, dających podstawę do ograniczenia czasowego zezwolenia na lokalizację zjazdu. W szczególności wskazać należy, iż sygnalizowane przez organ I Instancji plany podjęcia działań przez Urząd Miasta C. - Wydział Mienia i Nadzoru Właścicielskiego przy udziale MZD, zmierzających do prawnej regulacji drogi ul. [...] w terminie do końca II kwartału 2027 roku, w żadnym wypadku nie mają charakteru warunków określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 u.p.b. lub zasad wiedzy technicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 u.p.b.". Obecnie zaskarżoną decyzją z 18 listopada 2024 r. Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta C. z 23 maja 2024 r. W jej uzasadnieniu wskazano, że: "analizując stan faktyczny oraz prawny rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy ustalił, że za wydaniem zezwolenia na lokalizację zjazdu na czas określony przemawia konieczność regulacji prawnej ulicy [...], jej wyłączenie z użytkowania oraz konieczność przebudowy ulic: [...], [...] oraz [...]. W ocenie Składu Orzekającego, powołana przez organ I instancji okoliczność jest wystarczającą przesłanką do uznania, że wydanie przedmiotowego zezwolenia na czas określony organ I instancji uzasadnił". W skardze do WSA w Gliwicach skarżący zarzucił Kolegium naruszenie: 1. art. 29 ust. 3 i 4 u.d.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu na czas określony, pomimo iż dopuszczalność wydania takiego zezwolenia na czas określony ściśle określona jest w przepisie art. 29 ust. 4 u.d.p., a wśród przesłanek czasowego ograniczenia zezwolenia występujących w powołanym przepisie ocenianych w ramach uznania administracyjnego ustawodawca nie wymienił wskazanego przez organ II instancji uprawnienia zarządcy drogi do realizacji polityki zarządzania drogami oraz potrzebami ruchu drogowego z ogólnikowym powołaniem się przez tegoż zarządcę na bezpieczeństwo ruchu drogowego, czy też na potrzebę regulacji prawnej drogi publicznej, jej potencjalne wyłączenie z użytkowania czy też konieczność przebudowy, a tym samym zastosowanie w niniejszej sprawie winna mieć reguła ogólna wyrażona w przepisie art. 29 ust. 3 u.d.p., zgodnie z którą zezwolenie na lokalizację zjazdu wydaje się na czas nieokreślony; 2. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U.1997.78.483 ze zm.), art. 8 ust. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu na czas określony, podczas gdy brak jest przepisu prawa dającego podstawę dla organu I lub II instancji do ograniczania w czasie zezwolenia na lokalizację zjazdu w oparciu o uprawnienie zarządcy drogi do realizacji polityki zarządzania drogami oraz potrzebami ruchu drogowego z ogólnikowym powołaniem się przez tegoż zarządcę na bezpieczeństwo ruchu drogowego, czy też na potrzebę regulacji prawnej drogi publicznej, jej potencjalne wyłączenie z użytkowania czy też konieczność przebudowy, które to działanie stoi w opozycji do wymogu kodeksowej zasady prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; 3. art. 9 k.p.a. i art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez uchybienie wymogom stawianym decyzji administracyjnej, wyrażające się brakiem należytego przedstawienia uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji w szczególności poprzez brak wskazania korelacji powołanej przez organ II instancji przesłanki dopuszczalności zastosowania ograniczenia czasowego zezwolenia na lokalizację zjazdu do przepisu art. 29 ust. 4 u.d.p., a tym samym wyjście poza ramy uznania administracyjnego przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Podnosząc ww. zarzuty strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wnosiła o: (1) uchylenie w całości decyzji SKO w Częstochowie z 18 listopada 2024 r. wydanej w sprawie znak SKO.4109.19.2024; (2) zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym opłaty od skargi, opłaty od pełnomocnictwa i kosztów reprezentacji realizowanej przez radcę prawnego, według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta C. stanowiły przepisy art. 29 ust. 1 ust. 3 i ust. 5 u.d.p. zgodnie z którym: Budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2; zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku: 1) przed rozpoczęciem robót budowlanych: a) dokonania czynności wymaganych przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, b) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym; 2) uzgodnienia z zarządcą drogi projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego zjazdu - o ile projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany jest wymagany (art. 29 ust. 3 u.d.p.); decyzja o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie został wybudowany (art. 29 ust. 5 u.d.p.). Regulacja zawarta w art. 29 ust. 3 u.d.p. określa wymagania co do treści zezwolenia na budowę zjazdu i zezwolenia na przebudowę zjazdu. Zezwolenie na lokalizację zjazdu wydaje się przy tym na czas nieokreślony. Jednakże zgodnie z art. 29 ust. 4 ze względu na warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (aktualny tekst jedn. z 6 marca 2025 r., Dz.U. z 2025 r. poz. 418; dalej: pr.bud.) lub zasady wiedzy technicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pr. bud. decyzja o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu może zostać wydana na czas określony. Natomiast decyzja ta wygasa, jeżeli w ciągu trzech lat od wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu zjazd nie został wybudowany. Z treści ww. przepisu wynika zatem, że zezwolenie na budowę zjazdu i zezwolenie na przebudowę zjazdu wydaje się na czas nieokreślony (zasada). Wyjątkowo decyzja może być wydana na czas określony (co oznacza jedynie czasową możliwość użytkowania zjazdu). Zarówno ten rodzaj decyzji, jak i odmowa wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu mogą jednak nastąpić wyłącznie ze względu na warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Zwrócić należy uwagę, że przepis art. 29 ust. 4 u.d.p. stanowi bowiem, że ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony, co koresponduje również z treścią § 54 i z § 56 rozporządzenia. Natomiast w treści uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji powołano się jedynie na potrzebę "braku regulacji prawnej ul. [...], który wymaga podjęcia stosownych kroków celem ustalenia jej prawidłowego przebiegu". Dalej wskazano, że zostaną dopiero podjęte działania zmierzające do "prawnej regulacji ww. drogi". Oznacza to, że organ pierwszej instancji dokonał wadliwej wykładni art. 29 ust. 1, ust.3, ust. 4 u.d.p. poprzez zakwalifikowanie okoliczności "braku regulacji prawnej" do wymogów/warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać drogi publiczne. Zdaniem Sądu czym innym jest jednak kwestia uregulowania stanu prawnego nieruchomości (tu: drogi publicznej) od zagadnienia związanego z warunkami technicznymi jakimi powinny odpowiadać drogi, a do czego w powołanych wyżej przepisach wprost odsyła ustawodawca. Stan prawny nieruchomości to stan praw odnoszących się do niej ujętych w działach II-IV księgi wieczystej (argument z art. 1 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. ustawy o księgach wieczystych i hipotece, tekst jedn. z 6 marca 2025 r., Dz.U. z 2025 r. poz. 341). Natomiast nie tworzą stanu prawnego nieruchomości wpisy w dziale I-O księgi wieczystej, które związane są z opisem cech fizycznych nieruchomości, które identyfikują i umieszczają nieruchomość w przestrzeni. Podobnie nie tworzą stanu prawnego nieruchomości warunki techniczne związane z jej użytkowanie. Sąd miał przy tym na uwadze, że wykładnia przepisu wyjątkowego (art. 29 ust. 4 in fine u.d.p.) nie może być dokonywana w sposób rozszerzający, a zatem jakiekolwiek ograniczenia związane z realizacją uprawnienia strony muszą być wprost w przepisie prawa wskazane. Sąd zwraca również uwagę, że decyzja organu pierwszej instancji, jak również decyzja organu odwoławczego nie została należycie uzasadniona. Przede wszystkim nie wskazano jakiejkolwiek argumentacji, dla których uznano, że "regulacja prawna nieruchomości" stanowi przesłankę do wydania zezwolenia na czas określony. W uzasadnieniu decyzji obu instancji w ogóle to zagadnienie nie zostało wyjaśnione pod kątem interpretacji przepisów prawa materialnego, ich wykładni. Brak jest omówienia stanowiska skarżącego w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, w tym ustosunkowania się do konkretnych zarzutów prezentowanych w odwołaniu. Zwrócić należy uwagę, że argumentacja SKO w tym zakresie jest bardzo ogólna – praktycznie ogranicza się jedynie do bezrefleksyjnego powtórzenia stanowiska znanego zresztą stronie z treści uzasadnienia zaskarżonej przez nią decyzji organu pierwszej instancji – cyt.: "Analizując stan faktyczny oraz prawny rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy ustalił, że za wydaniem zezwolenia na lokalizację zjazdu na czas określony przemawia konieczność regulacji prawnej ulicy [...], jej wyłączenie z użytkowania oraz konieczność przebudowy ulic: [...], [...] oraz [...]. W ocenie Składu Orzekającego, powołana przez organ I instancji okoliczność jest wystarczającą przesłanką do uznania, że wydanie przedmiotowego zezwolenia na czas określony organ I instancji uzasadnił". Dlatego też, w ocenie Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy doszło do naruszenia art. 7 k.p.a., i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia przesłanek prawnych i faktycznych sprawy, a także naruszono zasadę z art. 15 k.p.a. poprzez zaniechanie – w ramach postępowania odwoławczego – ponownego, wszechstronnego rozpoznania sprawy. Kolegium powinno bowiem przedstawić własne stanowisko i odnieść się do merytorycznych zarzutów odwołania prezentując przy tym własną ich ocenę, a nie jedynie przytaczając in extenso stanowisko zawartego w zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawię organy będą miały na uwadze wyżej wskazaną wykładnię przepisów prawa materialnego (art. 153 p.p.s.a.). Poza tym organy uwzględnią, że wydanie decyzji w tej sprawie wymaga sporządzenia prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, a zatem konkretyzacji sprawy do okoliczności sprawy (wymóg indywidualizacji sprawy). Chodzi zatem przede wszystkim o wnikliwe rozważenie przez organ administracji stanu faktycznego sprawy, tj. odniesienie się do konkretnych twierdzeń, argumentów i zarzutów strony, podawanych dla uzasadnienia jej wniosku, a także przedstawienie w uzasadnieniu decyzji wykładni prawa jaką dokonuje organ administracji dla uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 (pierwszym) sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 680 zł – tj. z tytułu uiszczonego wpisu od skargi (200 zł), jak również uwzględniając koszty zastępstwa procesowego (480 zł), o czym orzeczono w punkcie 2 (drugim) sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd uznał, że nie ma podstaw do zasądzania zwrotu błędnie uiszczonej opłaty skarbowej od złożonego do akt sprawy pełnomocnictwa. Jak wynika z dołączonego do skargi dowodu wpłaty, dokonano jej na rachunek Urzędu Miasta C., zaś organem właściwym miejscowo dla tej opłaty od dokumentów pełnomocnictw złożonych w sprawach prowadzonych przed WSA w Gliwicach, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tekst jedn. z 4 września 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 2111) jest Prezydent Miasta G. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy opłacie podlega złożenie dokumentu pełnomocnictwa, nie zaś samo jego udzielenie.