III SA/Gl 1366/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 29 marca 2010 r. sprawy ze skargi K. H., S. J., W. W., J. G., G. J., –"A" s.c. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w części finansowanej przez płatnika postanawia: odrzucić skargę G. J. Postanowieniem z dnia 3 września 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie tutejszego Sądu z dnia 12 maja 2009 r. odrzucające skargę K.H., S. J., W. W., J. G., G. J. – "A" s.c. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w części finansowanej przez płatnika. W swym uzasadnieniu zwrócił uwagę, że wydane postanowienie może dotyczyć jedynie skargi G. J., a nie jak miało miejsce, również pozostałych skarżących. W dalszej części uzasadnienia NSA odniósł się do powodu odrzucenia skargi G. J., który wiązał się z wątpliwościami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, co do pełnomocnictwa K. P.. Wątpliwości te wynikały z faktu, że zobowiązano go na rozprawie, w dniu 20 marca 2009 r., do przedłożenia aktualnego na dzień wniesienia skargi, tj. [...] 2008 r. oryginału pełnomocnictwa oraz do podania aktualnego miejsca zamieszkania skarżącej. W odpowiedzi pełnomocnik pismem z dnia [...] 2009 r. poinformował o adresie skarżącej oraz przedłożył odpis pełnomocnictwa wystawionego w dniu [...] 2000 r., który znajdował się już wcześniej w aktach sprawy. W związku z tym, uznano, że uzupełniono skargę tylko w części, bowiem pełnomocnik przedłożył dokument który budził wątpliwości na rozprawie. Sąd kasacyjny przyjął, iż sąd I instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu dlaczego stwierdził, że przedłożony odpis uznał za niewystarczający, nadto wytknął sądowi I instancji przedwczesne odrzucenie skargi w sytuacji gdy sąd ten winien był skorzystać z uprawnienia określonego w art. 37 § 1 zd. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., polegającego na żądaniu w razie wątpliwości urzędowo poświadczonego odpisu. W związku z powyższymi wskazaniami, przewodniczący wydziału wezwał pełnomocnika skarżącej G.J. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie: - oryginału pełnomocnictwa udzielonego przez G. J.K.P.; - odpisu pełnomocnictwa dla K. P. z podpisem G. J. poświadczonym przez notariusza lub konsula lub - odpisu pełnomocnictwa z [...] 2000 r. z oświadczeniem G. J. złożonym w obecności konsula lub notariusza o autentyczności podpisu lub - poświadczenia konsula o zgodności z prawem amerykańskim procedury udzielenia pełnomocnictwa przez G. J. K. P. w dniu [...] 2000 r. W odpowiedzi na to wezwanie K.P. pismem z dnia [...] 2010 r. nadesłał kolejny raz odpis pełnomocnictwa z [...] 2000 r. notarialnie poświadczony za zgodność z oryginałem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga G. J. została odrzucona z powodu niespełnienia przez przedłożone do akt sprawy pełnomocnictwo wymogów z art. 37 § 1 zd. 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie spór toczy się wokół sformułowania "urzędowe poświadczenie podpisu" i "wierzytelny odpis pełnomocnictwa" (strona każdorazowo przedkłada do akt sprawy pismo, które według niej jest takim odpisem, natomiast tutejszy Sąd nie podziela tego stanowiska) oraz wokół zasadności wątpliwości Sądu co do prawdziwości przedłożonego przez K. P. odpisu pełnomocnictwa. Wątpliwości te są uzasadnione, bowiem przedkładane każdorazowo pełnomocnictwo zostało poświadczone przez amerykańskiego notariusza i sporządzone w języku polskim nie na urzędowym papierze. Należy też podkreślić, że uwierzytelnienie odpisu pełnomocnictwa nie zawiera w sobie poświadczenia autentyczności podpisu. Z przedłożonego przez stronę dokumentu wynika, iż notariusz polski poświadczył jedynie zgodność odpisu kserokopii z dokumentem okazanym mu przez osobę trzecią – wbrew intencji strony nie może to być utożsamiane ani z uwierzytelnionym odpisem pełnomocnictwa (notariusz polski nie mógł potwierdzić [...] 2005 r. autentyczności pełnomocnictwa z dnia [...] 2000 r. nie udzielonego przy jego udziale), ani z urzędowym poświadczeniem podpisu (G. J. nie podpisała spornego dokumentu w obecności tego notariusza oraz nie oświadczyła przed nim osobiście, iż to jej podpis widnieje na pełnomocnictwie). W niniejszej sprawie urzędowego poświadczenia podpisu mógł również dokonać konsul, co wynika z przepisów art. 19 i art. 21 ustawy o funkcjach konsulów w Rzeczpospolitej Polskiej - o czym została poinformowana strona w wezwaniu z dnia 4 lutego 2010 r. Zgodnie z powołanymi przepisami do obowiązków konsula należy legalizacja dokumentów urzędowych sporządzonych lub uwierzytelnionych w państwie przyjmującym (...). Notariusz sporządza i poświadcza wypisy, odpisy, wyciągi i kopie dokumentów, jak również poświadcza własnoręczność podpisów. Chodzi bowiem o potwierdzenie, iż pełnomocnictwo zostało rzeczywiście podpisane przez mocodawcę, a także, iż czynność ta została dokonana w sposób zgodny z przepisami państwa, w którym ten dokument przedstawiono. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nadesłane pełnomocnictwo nie spełnia tych wymogów, tym samym skarga jest obarczona brakami. Na koniec Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pragnie zauważyć, iż przedłożony w niniejszym postępowaniu odpis pełnomocnictwa z 3 lipca 2000 r. był wielokrotnie przedmiotem rozważań tutejszego Sądu, który uznał go za niewystarczający do przyjęcia umocowania K. P. do działania w imieniu G. J. (post. z dnia 23.10.2006 r. I SA/GL 1378/06). Wątpliwości były też podzielone przez Naczelny Sąd Administracyjny, co skutkowało oddalonymi skargami kasacyjnymi (patrz. post. z 30 maja 2008 r. II FSK 430/07). Reasumując – K.P. nie zastosował się do wezwania Sądu, gdyż do akt sprawy nie złożono oryginału pełnomocnictwa ani pełnomocnictwa z podpisem urzędowo poświadczonym. Wobec powyższego, Sąd, w oparciu o przywołane przepisy, przy zastosowaniu art. 58 § 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.