III SA/Gl 137/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.), Sędzia WSA Adam Nita, Protokolant Specjalista Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2018 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1275 – dalej zwany k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania P. Z., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z [...] r. nr [...] w sprawie cofnięcia zezwoleń z [...] r.: 1) nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo; 2) nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu - przeznaczonych do spożycia w A w T., ul. [...]. Decyzje zapadły w następującym stanie sprawy: W dniu [...] r. Prezydent Miasta T. wydał P. Z., na jej wniosek, zezwolenie nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo, a także zezwolenie nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu – oba obejmujące sprzedaż w/w napojów przeznaczonych do spożycia w A w T. przy ul. [...]. W związku z kierowanymi drogą elektroniczną doniesieniami jednego z mieszkańców budynku w T. przy ul. [...] (A. P.), Prezydent Miasta T. pismem z 27 grudnia 2016 r., powołując się na treść art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016 r. poz. 487 ze zm. – dalej zwana ustawą o przeciwdziałaniu alkoholizmowi), wystąpił do Komendy Miejskiej Policji w T. oraz Straży Miejskiej w T. z zapytaniem, czy w lokalu A w okresie ostatnich sześciu miesięcy dochodziło do zakłócania porządku publicznego. Według informacji Policji z 4 i 19 stycznia 2017 r. w lokalu A odnotowano w okresie ostatnich sześciu miesięcy ogółem 11 interwencji (zgłoszeń), z czego 9 dotyczyło zakłócenia ciszy nocnej w lokalu i jego rejonie. Sześć interwencji nie zostało potwierdzonych, jedna została odwołana, w dwóch przypadkach uczestników umieszczono w izbie wytrzeźwień, w dwóch innych które miały miejsce w rejonie lokalu uczestnikom udzielono pouczenia oraz informacji. W notatce z 10 stycznia 2017 r. Dzielnicowy podał, po rozmowie z lokatorami budynku przy ul. [...], że nie ustalił świadków zakłócania ciszy nocnej do którego miało dojść w listopadzie 2016 r. Funkcjonariusz zespołu do spraw wykroczeń Komendy Miejskiej Policji w T. w notatce z 23 stycznia 2017 r. ustalił, że zgłoszenia z 15 października 2016r. oraz 2, 5, i 25 listopada 2016 nie zostały potwierdzone, a w jednym przypadku zgłoszenie odwołano. Z kolei według informacji Straży Miejskiej w T. z 28 lutego 2017 r., w okresie od października 2016 r. do stycznia 2017 r., w reakcji na skargi mieszkańca, miało miejsce kilkanaście interwencji (zgłoszeń), jednak w żadnym przypadku nie potwierdzono zakłócenia porządku publicznego. Niezależnie od tego pismem z 21 lutego 2017 r. Komendant Straży Miejskiej w T. poinformował, że skierował do Sądu wniosek przeciwko właścicielowi lokalu A o wykroczenie z art. 51 Kodeksu wykroczeń, tj. zakłócanie spokoju i spoczynku nocnego. Zawiadomieniem z [...] r. Prezydent Miasta T. wszczął wobec P. Z. postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia opisanych na wstępie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. W toku tego postępowania A. P. przesłała organowi kserokopię nieprawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w T. z [...] r. sygn. [...] uznającego P. Z. winną, na podstawie art. 51 § 1 Kodeksu wykroczeń, zakłócania spoczynku i spokoju nocnego A. P. poprzez krzyki, wrzaski, głośną muzykę wydobywającą się z pubu A. Z kolei Komendant Straży Miejskiej podał, że P. Z. nie powiadamiała Straży Miejskiej o zakłócaniu porządku publicznego w przypadkach objętych w/w wyrokiem. Według informacji Komendy Miejskiej Policji w T., zgłoszenia zakłócenia ciszy nocnej z 24 września i 21 października 2016 r. nie pochodziły od pracowników bądź właściciela pubu A, a w opinii funkcjonariusza tej jednostki Policji 11 zgłoszeń interwencji miało związek z działalnością pubu A. W dniu 11 lipca 2017 r. organ, na wniosek strony, przeprowadził dowód z przesłuchania świadków. G. K. zeznała, że bywa klientem lokalu co drugi dzień i widywała interwencje Policji oraz Straży Miejskiej. Interwencję z 1 kwietnia 2017 r. oceniła jako bezpodstawną, co miał potwierdzić uczestniczący w niej funkcjonariusz. Z kolei interwencja ze stycznia 2017 r. w rejonie lokalu A była efektem zdarzenia które miało miejsce przy pobliskim sklepie B prowadzącym sprzedaż alkoholu. Sklep ten czynny jest do godz. 23. Świadek K. W. zeznał, że w lokalu A bywa codziennie po pracy. Widywał interwencje Policji, jednak były one zawsze bezpodstawne. Zdaniem świadka zakłócenia ciszy nocnej mogły być skutkiem działalności pobliskiego Zakładu Doskonalenia Zawodowego bądź baru piwnego C, z którego dochodzą głośne rozmowy, ewentualnie ze sklepu B, w którym kupowany jest alkohol spożywany przez klientów na placu między blokami. Świadek E. O. zeznała, że w barze bywa przynajmniej raz w tygodniu. Była świadkiem interwencji Policji oraz Straży Miejskiej, jednak były one zawsze bezpodstawne. W lokalu bywają małżeństwa z dziećmi i starsi ludzie, lokal czynny jest do godz. 22. Dodała, że obok pubu znajduje się sklep B oraz bar piwny przy ul. [...]. Była świadkiem sytuacji, gdy w lokalu A była Policja a pobliskim barze trwała impreza. Świadek A. S. zeznał, że bywa w lokalu A 3-4 razy w tygodniu. Był świadkiem interwencji Policji jednak były one zawsze bezpodstawne, w lokalu panował spokój. Ogródek przy lokalu czynny jest do 22, a sam lokal do 24. Dodał, że obok pubu znajduje się sklep B sprzedający alkohol oraz bar przy ul. [...]. Podobne zeznania złożył świadek G. J.. Dodał, że sklep B dawniej czynny był całą dobę, a obecnie do godz. 24. W efekcie powyższych ustaleń organ I instancji decyzją z [...] r., na podstawie m.in. art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy przeciwdziałaniu alkoholizmowi, cofnął opisane na wstępie zezwolenia z [...] r. na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w A w T. przy ul. [...], wydane P. Z.. W uzasadnieniu organ m.in. wskazał, powołując się na zeznania świadków, że pub A nie posiada nagłośnienia wewnątrz lokalu ani na zewnątrz. Znajduje się w nim jedynie telewizor. Obok pubu A funkcjonuje inny lokal z "ogródkiem letnim" z którego dochodzą głośne rozmowy i muzyka, co może powodować zakłócanie porządku publicznego, spokoju i ciszy nocnej. Ponadto działa sklep B w którym prowadzona jest sprzedaż napojów alkoholowych, czynny do godz. 23. Przy sklepie niektórzy klienci spożywają zakupiony alkohol i zachowują się głośno. Do zakłócania ciszy może dochodzić także w związku z funkcjonowaniem w pobliżu Zakładu Doskonalenia Zawodowego, gdyż słuchacze wychodzą grupami i głośno rozmawiają. Zdaniem organu w sprawie wyczerpane zostały przesłanki określonej w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Doszło bowiem do powtarzalności zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez pub A, a przedsiębiorca prowadzący ten punkt nie powiadamiał o tym organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Mianowicie 24 września 2016 r. została zgłoszona interwencja do Komendy Miejskiej Policji w T. o zakłócaniu ciszy nocnej i porządku publicznego przez osoby znajdujące się bezpośrednio przed lokalem. Interwencja Policji z 21 października 2016 r. dotyczyła zakłócenia ładu i porządku publicznego w samym pubie A. W dniach 15 października 2016 r., 2, 5, 25 listopada 2016 r. zgłaszane interwencje skutkowały umieszczeniem uczestników zakłócania porządku publicznego w Izbie Wytrzeźwień (w dwóch przypadkach), co potwierdziła Komenda Miejska Policji w T. w piśmie z 19 stycznia 2017 r. Natomiast w piśmie z 4 stycznia 2017 r. Komenda Policji poinformowała o odnotowaniu ośmiu interwencji dotyczących zakłócania ciszy nocnej w samym lokalu oraz jego rejonie, tj. w dniach 29.10 g. 20, 30.10 g. 20, 4.11 g. 22.56, 5.11 g.23.30, 6.11 g. 22, 10.11 g. 23, 12.11 g. 22, 13.11 g. 18.20, 22.11 g.21.30, 23.11 g.21.20, 25.11 g.18, 26.11 g.23.28, 3.12 g. 22, 1.01.2017 r. po godzinie 0.00. Powyższe zakłócania porządku publicznego były zgłaszane przez osoby z zewnątrz, a nie przez przedsiębiorcę prowadzącego pub A. Organ wskazał, że podejmując decyzję o cofnięciu zezwoleń kierował się opiniami Policji i Straży Miejskiej, uważając je za istotne dowody w sprawie. Dodał, że związek między zakłócaniem porządku publicznego w miejscu sprzedaży lub w najbliższej okolicy a sprzedażą alkoholu musi mieć charakter normalnego (typowego) związku przyczynowego. Związek taki istnieje w sytuacji, gdy zostanie wykazane, że gdyby nie sprzedaż napojów alkoholowych to nie doszłoby do zakłócenia porządku publicznego. Powtarzające się przypadki zakłóceń porządku publicznego nie muszą być przy tym utożsamiane jedynie z czynami opisanymi w art. 51 Kodeksu wykroczeń, a zwłaszcza fakty takich zakłóceń nie muszą być ustalone orzeczeniami organów wymiaru sprawiedliwości. Warunkiem cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest powtarzające się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócanie porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży oraz brak powiadomienia organów powołanych do ochrony porządku publicznego przez prowadzącego punkt sprzedaży. Przesłanki te zaistniały w przedmiotowej sprawie. W odwołaniu, wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji, strona zarzuciła naruszenie: - art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszelkich kwestii związanych z rzekomym zakłócaniem porządku oraz ciszy nocnej przez gości lokalu A oraz oparcie się na treści notatek policyjnych oraz Straży Miejskiej, które to notatki sporządzone zostały w sposób wadliwy, wybrakowany oraz nie odpowiadający stanowi rzeczywistemu i faktycznemu, jak również poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego i wyciągnięcie błędnych i nielogicznych wniosków; - art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez jego błędne zastosowanie oraz nie wykazanie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy spożywaniem alkoholu przez gości lokalu A a rzekomym zakłócaniem porządku oraz ciszy nocnej, co jest przesłanką zastosowania skutków opisanych tym przepisem; z żadnej ze sporządzonych notatek Policji czy Straży Miejskiej nie wynika, aby którykolwiek z gości pubu był przebadany alkomatem na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, jak również to, czy którykolwiek z gości pubu spożywał alkohol podczas interwencji. Ponadto strona wniosła o przesłuchanie w charakterze strony P. Z. oraz uzupełniające przesłuchanie w charakterze świadka G. K.. Dodatkowo wniosła o przeprowadzenie wywiadu w Komendzie Miejskiej Policji w T. na okoliczności związane z rzekomymi interwencjami funkcjonariuszy Policji, które zakończyły się umieszczeniem gości lokalu w Izbie Wytrzeźwień, w tym m.in. kiedy interwencje te miały miejsce i kto został tam umieszczony oraz o przesłuchanie tych osób, jak też funkcjonariuszy w tym uczestniczących. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi bowiem w najbliższym otoczeniu sklepu dochodziło do zakłóceń porządku publicznego. Zakłócenia te miały związek ze sprzedażą napojów alkoholowych, a prowadząca pub nie powiadomiła o zakłóceniach organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Ponadto zakłócenia powtarzały się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy. Potwierdza to wykaz i opis interwencji Policji przesłanych przy piśmie z 4 stycznia 2017 r., uzupełnione 19 stycznia 2017 r. oraz 25 kwietnia 2017 r. Również ze stanowiska Straży Miejskiej w T. wynika, że w okresie od października 2016 do stycznia 2017 r. przeprowadzono w lokalu A kilkanaście interwencji w związku ze skargami mieszkańca, przy czym żadna z interwencji nie potwierdziła faktu zakłócania spokoju. Jednakże w uzupełnieniu swojego stanowiska Komendant Straży Miejskiej pismem z 19 kwietnia 2017 r. poinformował że prowadził sprawę zakłócenia porządku publicznego. Zakłócenie to miało miejsce w roku 2016, w dniach 29 października (godz. 20.30), 30 października (godz. 20.30), 4 listopada (godz. 22.56), 5 listopada (godz. 23.30), 6 listopada (godz. 22.40), 10 listopada (godz. 23), 12 listopada (godz. 22.30), 13 listopada (godz. 18.20), 22 listopada (godz. 21.30), 23 listopada (godz. 21.20), 25 listopada (godz. 18.30), 26 listopada (godz. 23.28), 3 grudnia (godz. 22.30) oraz w roku 2017 w dniu 1 stycznia (po godzinie 10). Osoba prowadząca pub nie powiadamiała Straży Miejskiej o zakłócaniu porządku publicznego. W sprawie został wydany nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego w T. z [...] r. sygn. akt [...] uznający P. Z. winną zakłócania spokoju i spoczynku nocnego A. P. poprzez krzyki, wrzaski, głośną muzykę wydobywającą się z pubu A, tj. o wykroczenie z art. 51 § 1 k.w. Interwencję funkcjonariuszy potwierdzają także zeznania świadków. Wszystko to dowodzi, że wezwania organów porządku publicznego nie dokonała odwołująca, a zdarzenia miały charakter powtarzający się i występowały co najmniej dwukrotnie w okresie sześciomiesięcznym. Zdaniem Kolegium pomiędzy w/w zdarzeniami a sprzedażą napojów alkoholowych istniał normalny związek przyczynowy. Gdyby nie sprzedaż alkoholu w przedmiotowym lokalu, to w jego najbliższej okolicy nie doszłoby do zakłócania porządku publicznego. Co do wniosków dowodowych strony Kolegium wyjaśniło, że zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny i pozwala na potwierdzenie wystąpienia przesłanki z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca, działając przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 i 2 k.p.a., co miało bezpośredni wpływ na treść zaskarżonej decyzji, poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, a przede wszystkim poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych, co skutkowało naruszeniem art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i oparcie rozstrzygnięcia na okolicznościach, które nie zostały dostatecznie oraz wyczerpująco wyjaśnione; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez jego błędne zastosowanie oraz nie wykazanie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy spożywaniem alkoholu przez gości lokalu A, a rzekomym zakłócaniem porządku publicznego oraz ciszy nocnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.- dalej zwana: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Rozpoznając skargę na decyzję sąd dokonuje zatem oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź procesowego. Przy czym zaskarżona decyzja podlega uchyleniu tylko w przypadku, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W ustalonym stanie faktycznym i prawnym rozpoznawanej sprawy, mając na uwadze powołane wyżej kryteria, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dopiero prawidłowo i zgodnie z regułami postępowania ustalony stan faktyczny pozwala na właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Jedocześnie trzeba zauważyć, że to przepisy prawa materialnego determinują zakres prowadzonego postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie przepisem tym był art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 (na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży), organ zezwalający cofa w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Podkreślenia wymaga, że w art. 18 ust. 10 pkt 3 w/w ustawy wymienione zostały przesłanki, których łączne spełnienie uzasadnia cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, a mianowicie: - powtarzające się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócanie porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, - brak powiadomienia organów powołanych do ochrony porządku publicznego przez prowadzącego punkt sprzedaży. Analizując przesłankę powtarzających się naruszeń porządku publicznego wskazać trzeba, że ustawa wymaga jednoczesnego spełnienia kryteriów: 1. związku czasowego (co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy), 2. tożsamości miejsca naruszenia porządku z miejscem sprzedaży (samo miejsce sprzedaży lub najbliższa okolica zdefiniowana w art. 21 pkt 1 ustawy jako obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw), 3. związku przyczynowego pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży. Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie przez organy administracji nie pozwalają na stwierdzenie, czy wskazane wyżej przesłanki i kryteria opisane w punktach 2 i 3 zostały rzeczywiście spełnione. Zebrany materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne uznanie, że organy administracji w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwoleń ustaliły w sposób niewątpliwy związek przyczynowy pomiędzy miejscem naruszeń a miejscem sprzedaży napojów alkoholowych przez punkt sprzedaży skarżącej. Organ odwoławczy w wydanej decyzji stwierdził, że zakłócenia porządku publicznego wystąpiły w miejscu sprzedaży i najbliższej okolicy, powtarzały się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy oraz miały związek ze sprzedażą napojów alkoholowych, a prowadząca pub nie powiadomiła o zakłóceniach organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Potwierdzają to wskazane już wcześniej pisma Policji z 4 stycznia 2017 r., 19 stycznia 2017 r oraz 25 kwietnia 2017r., a nadto Straży Miejskiej w T. m.in. z 19 kwietnia 2017 r., według których w okresie od września 2016 r. do 1 stycznia 2017 r. dochodziło do interwencji organów ochrony porządku publicznego. Co więcej, Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z [...] r. sygn. akt [...] uznał P. Z. winną zakłócania spokoju i spoczynku nocnego A. P. poprzez krzyki, wrzaski, głośną muzykę wydobywającą się z pubu A, tj. o wykroczenie z art. 51 § 1 k.w. Powyższe dowody niewątpliwie potwierdzają dokonywanie czynności/ interwencji przez funkcjonariuszy Policji i Straży Miejskiej, jak również to, że w określonych dniach interweniowali oni w związku ze zgłoszeniami osób innych niż prowadząca działalność w lokalu A. Wyżej wskazany związek przyczynowy wymaga jednak ustalenia i wykazania, że miejscem naruszenia porządku było miejsce sprzedaży lub najbliższa okolica i jednocześnie zakłócenia porządku publicznego miały związek ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży. W rozpoznawane sprawie przesłuchiwani świadkowie jednoznacznie i zgodnie zeznali, że zakłócenia porządku publicznego zostały wywołane działalnością pobliskiego sklepu B w którym prowadzona jest sprzedaż alkoholu do późnych godzin nocnych, a nadto ma miejsce konsumpcja alkoholu w pobliżu tego pobliskiego sklepu. Ponadto w bliskiej okolicy, przy ul. [...], znajduje się bar piwny C, z którego słyszalne są hałasy, rozmowy. Organ nie przeprowadził jednak żadnego postępowania w kierunku zweryfikowania tychże okoliczności i potwierdzenia lub wykluczenia prezentowanej przez świadków wersji co do związku zakłóceń porządku z działalnością innych punktów sprzedaży. Nie potwierdził ani nie zaprzeczył istnieniu w bezpośrednim otoczeniu prowadzonego przez skarżącą lokalu innych punktów sprzedaży alkoholu (w tym sklepu). Zauważyć należy, że nie każde naruszenie porządku publicznego, w szczególności zakłócenie ciszy nocnej, musi mieć związek ze sprzedażą i spożywaniem napojów alkoholowych. Tymczasem z punktu widzenia kryteriów określonych w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi związek ten organ musi wykazać, tak jak i związek przyczynowy pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez dany, konkretny punkt sprzedaży. Związku takiego nie potwierdza samoistnie w/w wyrok Sądu Rejonowego w T. z [...] r. sygn. akt [...]. Z jego sentencji wynika, że P. Z. uznana została winną zakłócania spokoju i spoczynku nocnego A. P., tj. popełnienia wykroczenia z art. 51 § 1 k.w. Ten przepis, a także wyrok, nie odnosi się jednak do działania pod wpływem alkoholu, ani per se nie odwołuje się też do związku ze sprzedażą alkoholu przez punkt skarżącej. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten, w powiązaniu z art. 75 i art. 77 oraz art. 80 k.p.a., wyraża zasadę prawdy obiektywnej, która oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia i oceny stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Obowiązkiem każdego organu administracji jest więc wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stanowi przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Rozpatrując sprawę ponownie organ administracji publicznej powinien uzupełnić zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, celem usunięcia występujących w sprawie wątpliwości. W tym zakresie powinien ustalić czy w bliskiej okolicy znajdują się inne punkty sprzedaży alkoholu i ustalenia te skonfrontować z zakłócaniem porządku publicznego przez skarżącej w lokalu A lub jego najbliższej okolicy w rozumieniu ustawy. W razie potrzeby, o ile organ uzna że pozostają niewyjaśnione wątpliwości, pomocne mogą okazać się notatki funkcjonariuszy Policji oraz Straży Miejskiej sporządzone w trakcie poszczególnych interwencji (zawierające m.in. dokładny opis zdarzenia, pozwalające na jednoznaczne ustalenie czy osoby zakłócające porządek w okolicach punktu sprzedaży skarżącej były klientami jej lokalu, czy też innych punktów sprzedaży). Pomocne w tym zakresie mogłoby okazać się także przesłuchanie strony, o co ta zresztą wnosiła w odwołaniu. Dopiero na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego możliwa będzie właściwa ocena, czy poszczególne zdarzenia stanowiły zakłócenia porządku publicznego o cechach określonych w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy przeciwdziałaniu alkoholizmowi, czy zaistniała tożsamość miejsca naruszenia porządku z miejscem sprzedaży (z uwzględnieniem najbliższej okolicy - art. 21 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi) i wreszcie czy wystąpił związek przyczynowy pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez punkt sprzedaży skarżącej. W uzasadnieniu ponownie wydanej decyzji organ powinien w szczególności wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Jeśli więc organ jakimś dowodom nie da wiary, winien przyczyny tego wyjaśnić. Podobnie przypadku odmowy przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę. Stosownie do art. 78 § 1 i 2 k.p a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ może nie uwzględnić żądania jedynie wówczas, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami (chyba że mają one znaczenie dla sprawy). W takim wypadku organ winien wyjaśnić, z jakich powodów żądania tego nie uwzględnił. Argumentem takim nie może być ogólne stwierdzenie, że organ skompletował już dowody potwierdzające przyjętą tezę o wystąpieniu przesłanki z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800 ze zm.). Na zasądzone koszty składają się: wpis sądowy w kwocie [...] zł, koszty zastępstwa procesowego [...] zł oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa [...] zł.