III SA/Gl 139/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Beata Kozicka, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2019 r. sprawy ze skargi D.S. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadzoru sanitarnego oddala skargę. Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach decyzją z [...] r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z [...] r. nr [...], nakazującą D. S. prowadzącemu działalność gospodarczą "A" D. S. (dalej: strona, skarżący) przeprowadzić badania i pomiary czynników szkodliwych dla zdrowia w zakresie natężenia hałasu na stanowisku pracy stolarz, zapoznać pracowników z aktualnymi wynikami badań i pomiarów hałasu oraz zapewnić pracownikom fizycznym dostęp do kabiny prysznicowej na czas prowadzonego remontu pomieszczeń higieniczno-sanitarnych. Z akt administracyjnych wynika, że [...] r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w B. wpłynęła interwencja przekazana przez Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego dot. niewłaściwych warunków higieniczno-sanitarnych panujących w firmie skarżącego (tzn.: brak pryszniców, ubikacji, szamba). Z protokołu kontroli sporządzonego [...] r. wynika, że inspektorzy w obecności strony dokonali oględzin: pomieszczeń pracy i znajdujących się w nich urządzeń, pomieszczeń higieniczno- sanitarnych oraz otoczenia zakładu. Kontrola została przeprowadzona zgodnie z procedurą techniczną nr [...] "Sposób wykonywania kontroli w ramach zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego, w tym zapobiegania i zwalczania chorób zakaźnych i zakażeń" wydanie z [...] r. Strona odmówiła podpisania w/w protokołu, ale go odebrała. W trakcie kontroli stwierdzono następujące nieprawidłowości: a) brak aktualnych wyników badań i pomiarów czynników szkodliwych w środowisku pracy w zakresie hałasu na stanowisku stolarza, b) nie zapewniono pracownikom odpowiednich pomieszczeń higieniczno-sanitarnych - brak kabiny natryskowej dla pracowników fizycznych wykonujących prace powodujące zabrudzenie ciała, c) brak pomieszczenia sanitarnego - kabiny ustępowej z umywalką z podłączoną bieżącą ciepłą i zimną wodą (pracownicy korzystają z nieskanalizowanego i nieogrzewanego ustępu drewnianego zlokalizowanego na placu składowym). Pismem z [...] r. skarżący wnioskował o częściowe umorzenie postępowania w stosunku do nieprawidłowości ujętej w punkcie a) oraz zawieszenie postępowania w stosunku do punktów b) i c), zarzucając przeprowadzenie kontroli będącej następstwem "donosu", w trakcie której stwierdzono z góry ustalone nieprawidłowości oraz skierowanie na kontrolę tego samego pracownika, który kontrolował jego firmę w 2017 r. Organ odpowiedział stronie skarżącej na te zarzuty pismem z [...] r. W związku z nieprawidłowościami stwierdzonymi w trakcie kontroli, organ poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o uprawnieniach z art. 10 Kpa. Następnie decyzją z [...] r. nakazał skarżącemu przeprowadzić badania i pomiary czynników szkodliwych dla zdrowia w zakresie natężenia hałasu na stanowisku pracy stolarz, zapoznać pracowników z aktualnymi wynikami badań i pomiarów hałasu oraz zapewnić pracownikom fizycznym dostęp do kabiny prysznicowej na czas prowadzonego remontu pomieszczeń higieniczno-sanitarnych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał art. 207, art. 227, art. 233 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 917 ze zm., dalej K.p.) zgodnie, z którymi pracodawca ponosi odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy, obowiązany jest chronić zdrowie i życie pracowników poprzez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Jest obowiązany przeprowadzać na swój koszt, badania i pomiary czynników szkodliwych dla zdrowia, rejestrować i przechowywać wyniki tych badań i pomiarów oraz udostępniać je pracownikom. Pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom odpowiednie urządzenia higieniczno-sanitarne oraz dostarczyć niezbędne środki higieny osobistej; § 13, §14, § 15, § 16, § 17 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 2 lutego 2011 r. w sprawie badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz. U. z 2011 r. nr 33, poz. 166) zgodnie, z którymi badania i pomiary szkodliwego dla zdrowia czynnika fizycznego, występującego w postaci; hałasu, hałasu ultradźwiękowego, drgań mechanicznych działających na organizm człowieka przez kończyny górne łub drgań mechanicznych o ogólnym działaniu na organizm człowieka wykonuje się: co najmniej raz na dwa lata - jeżeli podczas ostatniego badania i pomiaru stwierdzono natężenie czynnika powyżej 0,2 do 0,5 wartości najwyższego dopuszczalnego natężenia (NDN), określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 228 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, zwanego dalej "NDN"; co najmniej raz w roku - jeżeli podczas ostatniego badania i pomiaru stwierdzono natężenie czynnika powyżej 0.5 wartości NDN. Jeżeli podczas dwóch ostatnich badań i pomiarów hałasu lub drgań mechanicznych, wykonanych w odstępie dwóch lat, natężenie czynnika nie przekraczało 0,2 wartości NDN, pracodawca może odstąpić od wykonywania badań i pomiarów. Badania i pomiary czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy przeprowadzają laboratoria posiadające akredytację w tym zakresie na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2017 r. poz. 1226 ze zm.). O wynikach przeprowadzonych badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy pracodawca jest obowiązany niezwłocznie poinformować pracowników oraz umieścić aktualne wyniki tych badań lub pomiarów na odpowiednim stanowisku pracy; §111 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. nr 169, poz. 1650 ze zm.) oraz § 21 i 22 załącznika nr 3 do w/w rozporządzenia, zgodnie z którymi pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom pomieszczenia i urządzenia higieniczno-sanitarne, których rodzaj, ilość i wielkość powinny być dostosowane do liczby zatrudnionych pracowników, stosowanych technologii i rodzajów pracy oraz warunków, w jakich ta praca jest wykonywana. W zespole szatni powinny znajdować się pomieszczenia z natryskami, jeśli wymagają tego warunki pracy lub ochrona zdrowia pracowników. Pomieszczenia z natryskami powinny być łatwo dostępne dla pracowników i zapewniać bezkolizyjny ruch pracowników już umytych i ubranych w odzież własną. Na każdych ośmiu pracowników najliczniejszej zmiany wykonujących prace powodujące zabrudzenie ich ciała powinna przypadać co najmniej jedna kabina natryskowa. W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o jej uchylenie i zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 66 § 1, art. 97 § 1 K.p.a. i art. 48 ust. 11 pkt 4 ustawy Prawo przedsiębiorców. W uzasadnieniu odwołania strona wskazała na brak przesłanek formalnych do wszczęcia postępowania wynikających z K.p.a. Strona podniosła, że informacje wskazane przez donosiciela były już trzykrotnie od 2012 r. przedmiotem kontroli, a ostatnia kontrola nie stwierdziła nieprawidłowości. Ponadto od 2017 r. prowadzony jest remont zaplecza sanitarnego pracowników, blokowany przez Starostę [...]. Zatem organy naruszyły społeczny strony jako prowadzącego firmę. Zdaniem skarżącego brak było również przesłanek do wszczęcia kontroli w świetle art. 48 ust. 11 pkt 4 Prawo przedsiębiorcy, gdyż przeprowadzenie kontroli nie było uzasadnione bezpośrednim naruszeniem życia, zdrowia lub środowiska. Skarżący również zarzucił, że organ nieprawidłowo stwierdził brak wyników pomiarów badań czynników szkodliwych na stanowiskach pracy. Skarżący argumentuje, że od dłuższego czasu obiekt, w którym są przedmiotowe stanowiska pracy, nie jest wykorzystywany przez jego pracowników. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, podzielając jego stanowisko w sprawie. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów odwołania organ podkreślił, że zarówno postępowanie kontrolne jak administracyjne prowadzone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego należy uznać za prawidłowe - zgodne z obowiązującymi przepisami. Wskazał też, iż postępowanie kontrolne jest odrębnym postępowaniem od administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu dot. pominięcia ustaleń dokonanych przez Organ I instancji podczas kontroli z [...] r., wyjaśnił, że kontrolujący zawsze ocenia bieżący stan higieniczno- sanitarny a nie sprzed lat. Podczas kontroli przeprowadzonej we [...] r. stwierdzono, że wyniki badań i pomiarów hałasu są nieaktualne, a pracodawca nie zapewnił pracownikom dostępu do natrysku na czas prowadzonego remontu. W odniesieniu do zarzutu dot. przeprowadzenia kontroli bez zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli, na podstawie art. 48 ust. 11 pkt 4 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646) organ poinformował, że przeprowadzenie kontroli przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego było uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska, co wynikało z treści zgłoszonej interwencji. Organ wyjaśnił też, że brak możliwości zachowania higieny może by źródłem szerzenia się wielu patogenów.. Organ nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 66 § 1 K.p.a. argumentując, że przedmiotowa interwencja została zaadresowana również do innych organów. Natomiast co do zakresu wymienionych nieprawidłowości braku pryszniców, ubikacji, szamba organ I instancji słusznie uznał się za właściwy do rozpatrzenia sprawy, wobec czego przeprowadzono kontrolę na podstawie art. 1, art.4 i art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U.2017 r. poz. 1261 ze zm.). Zdaniem organu odwoławczego brak stosownych zezwoleń budowlanych nie zwalnia pracodawcy od zapewnienia pomieszczeń i urządzeń higieniczno-sanitarnych odpowiednich do liczby pracowników i rodzaju prowadzonej działalności co jest zgodne z art. 233 K.p. Z kolei art. 227 K.p. nakłada na pracodawcę obowiązek stosowania środków zapobiegających chorobom zawodowym i innym chorobom związanym z wykonywaną pracą. Pracodawca wskazuje czynniki szkodliwe dla zdrowia w środowisku pracy, dla których wykonuje się badania i pomiary, po przeprowadzeniu rozpoznania źródeł ich emisji oraz warunków wykonywania pracy, które mają wpływ na poziom stężeń lub natężeń tych czynników lub na poziom narażenia na oddziaływanie tych czynników, ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju tych czynników oraz ich właściwości, procesów technologicznych i ich parametrów; wyposażenia technicznego, w tym maszyn, urządzeń, instalacji i narzędzi, które mogą być źródłem emisji czynników szkodliwych dla zdrowia, z uwzględnieniem wyników pomiarów tej emisji dostarczanych przez producentów; środków ochrony zbiorowej i danych dotyczących ich użytkowania; organizacji pracy i sposobu wykonywania pracy oraz rzeczywistego czasu narażenia na oddziaływanie czynników szkodliwych dla zdrowia, z uwzględnieniem obowiązującego u pracodawcy systemu i rozkładu czasu pracy. Pracodawca jest zobowiązany do niezwłocznego informowania pracowników narażonych na oddziaływanie czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy o aktualnych wynikach badań i pomiarów oraz udostępniania im tych wyników i wyjaśniania ich znaczenia. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że ustalenie stanu faktycznego zawarte w protokole kontroli ma wiążącą moc dla organu i dla podmiotu kontrolowanego. W skardze do sądu administracyjnego na tę decyzję strona wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zarzuciła naruszenie postępowania administracyjnego, tj.: art. 6, art. 7, art. 8, art. 66 § 1, art. 97. § 1 K.p.a., art 48 ust. 11 p. 4 ustawy Prawo przedsiębiorców. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że organ stwierdził brak wyników pomiarów badań czynników szkodliwych na stanowiskach pracy, które nie są wykorzystywane przez pracowników. Organ sam sobie zaprzecza wskazując, że każda kontrola bada "stan faktyczny" w dniu kontroli, tymczasem przy stanowiskach pracy, których badania dotyczą, nikt nie pracuje i to nie jest już brane pod uwagę. W ocenie skarżącego organ nie potrafi uargumentować, że te badania są obligatoryjne. Strona podniosła też, że wcześniejsze dwukrotne kontrole odbywające się w zakładzie stwierdziły brak naruszeń w zakresie braku urządzeń sanitarnych. Zmiana stanowiska organu po piśmie sfrustrowanego obywatela jest naruszeniem podstawowych zasad, tj art 8 K.p.a. Organ nie uzasadnił w sposób wystarczający zmianę swojej decyzji do czego obliguje go ustawodawca. Nie udowodnił ani jednego przypadku zachorowania pracownika, gdzie powodem byłyby "warunki sanitarne". Nie wiadomo też, co organ ma na myśli wskazując na potrzebę natrysku z uwagi na wykonywanie przez pracowników fizycznych prac powodujących zabrudzenia. Zdaniem skarżącego w sprawie ma zastosowanie 97 K.p.a. gdyż organ mając świadomość od 2012 r., że inwestor ma kłopoty z wykonaniem toalet i natrysku z uwagi na blokowanie prac przez inny organ, nie podjął żadnych działań w tym czasie zgodnie z przepisami o współpracy organów państwowych, i świadomie działał na niekorzyść interesu społecznego, przerzucając winę na skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzona przez Sąd według wskazanych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie jest ona dotknięta uchybieniami, które skutkowałyby koniecznością usunięcia jej z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę decyzji wydanych w poddanym kontroli Sądu postępowaniu administracyjnym stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz.U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.). Zgodnie z art. 1 tej ustawy Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami: 1) higieny środowiska, 2) higieny pracy w zakładach pracy, 3) higieny radiacyjnej, 4) higieny procesów nauczania i wychowania, 5) higieny wypoczynku i rekreacji, 6) zdrowotnymi żywności, żywienia i przedmiotów użytku, 7) higieniczno-sanitarnymi, jakie powinien spełniać personel medyczny, sprzęt oraz pomieszczenia, w których są udzielane świadczenia zdrowotne - w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych. W świetle art. 2 ustawy wykonywanie zadań określonych w art. 1 polega na sprawowaniu zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego oraz prowadzeniu działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska, a także na prowadzeniu działalności oświatowo-zdrowotnej. W myśl art. 4 ustawy do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne. Przepis art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej stanowi zaś, że w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej: W przypadku stwierdzenia istotnych uchybień w działalności kontrolowanej jednostki, mogących mieć wpływ na stan zdrowia łub życie łudzi, państwowy inspektor sanitarny, niezależnie od przysługujących mu środków, o których mowa w art. 27-28, zawiadamia o stwierdzonych uchybieniach kierownictwo kontrolowanej jednostki łub jednostkę albo organ powołany do sprawowania nadzoru nad tą jednostką. W świetle przytoczonych przepisów nie budzi wątpliwości, że organy inspekcji sanitarnej, po przeprowadzeniu kontroli w prowadzonym przez skarżącego zakładzie produkcyjno-usługowym, prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie: Produkcji [...], były zarazem uprawnione, jak i zobowiązane do wydania nakazów mających na celu zapewnienie właściwych warunków w celu, o którym mowa w art. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, to jest w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych. Dotyczy to w szczególności warunków higieniczno-sanitarnych, jakie powinny być spełnione w pomieszczeniach zakładu, w którym zatrudnia się pracowników. Na mocy art. 37 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w postępowaniu przed jej organami stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu organy sanitarne zgodnie z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 K.p.a. i art. 80 K.p.a. podejmowały czynności w sprawie, zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, dokonując w konsekwencji właściwych ustaleń faktycznych. Organy sanitarne nie naruszyły też art. 48 ust. 11 pkt 4 ustawy Prawo Przedsiębiorców. Słusznie wskazał organ odwoławczy, że treść zgłoszonej interwencji, z której wynika, że w zakładzie skarżącego panuje hałas, nie ma szamba i nie ma gdzie się umyć, uzasadnia przeprowadzenie kontroli bez zawiadomienia strony skarżącej. W XXI wieku powszechnie wiadomym jest, że brak higieny uzasadnia bezpośrednie zagrożenie życia, zdrowia i środowiska. Kwestia ta została należycie wyjaśniona przez organy zarówno w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej jak i w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Z kolei polemika skarżącego z organem w zakresie braku związku pomiędzy niewłaściwymi warunkami higienicznymi a potencjalną możliwością wystąpienia różnych chorób jest całkowicie chybiona. W sytuacji, gdy organ sanitarny uzyska informacje o braku należytych warunków sanitarnych, jest uprawniony w trybie art. art. 48 ust. 11 pkt 4 ustawy Prawo Przedsiębiorców wszcząć kontrolę, bez zawiadomienia przedsiębiorcy. Zasadnie zatem organ sanitarny [...] r. przeprowadził kontrolę interwencyjną w firmie skarżącego, w wyniku której sporządzono Protokół nr [...] na druku będącym załącznikiem nr [...] do procedury technicznej nr [...] "Sposób wykonywania kontroli w ramach zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego w tym zapobiegania i zwalczania chorób zakaźnych i zakażeń" wydanie z [...] r. Kontrolę przeprowadzono na podstawie art. 1, art. 5 i art. 25 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku z art. 67 § 1 oraz art. 68 K.p.a. Zakres przedmiotowy kontroli stanowiła: "Ocena przestrzegania zasad, przepisów higieny pracy i warunków środowiska pracy w zakresie wniesionym w interwencji". Słusznie też wskazał organ, że skoro podczas kontroli stwierdzono, że wyniki badań i pomiarów hałasu są nieaktualne - natężenie hałasu w 2017 r. na stanowisku stolarz wynosiło 84,7 dB (krotność normy 0,94), to nie ma tu znaczenia brak wykonywania pracy wg. strony "przy stanowiskach". Albowiem stanowisko nie zostało zlikwidowane i pomiar należy powtórzyć. W związku ze stwierdzeniem braku kabiny natryskowej oraz udostępniania pracownikom nieskanalizowanego i nieogrzewanego ustępu drewnianego, zasadnie pouczono stronę, że zgodnie z art. 233 K.p. pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom odpowiednie urządzenia higieniczno-sanitarne odpowiednie do liczby pracowników i rodzaju prowadzonej działalności. Zauważyć też przyjdzie, czego strona nie dostrzega, że organy uwzględniły trwający w firmie od [...] r. remont polegający na zapewnieniu pracownikom prawidłowych pomieszczeń higieniczno-sanitarnych do czasu zakończenia prac remontowych. Zasadnie też organy powołały art. 15 K.p., który stanowi, że Zgodnie z art. 15 Kodeksu pracy pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom bezpieczne i higieniczne warunki pracy. Pracodawca ponosi odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy. Jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 66 § 1 K.p.a. gdyż jak wynika z akt sprawy, przedmiotowa interwencja została zaadresowana również do innych organów, a organy sanitarne prowadziły postępowanie w zakresie swojej właściwości wynikającej z art. 1, art. 4 i art. 25 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Nie doszło również do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż wydanie decyzji nie jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Słusznie uznał ŚPWIS, iż przepis ten nie ma zastosowania w niniejszym postępowaniu. Kwestia braku stosownych zezwoleń budowlanych nie zwalnia pracodawcy od zapewnienia pomieszczeń i urządzeń higieniczno-sanitarnych odpowiednich do liczby pracowników i rodzaju prowadzonej działalności co jest zgodne z art. 233 K.p. W świetle powyższych rozważań nietrafny jest również zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 8 K.p.a., przewidującego, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i wyrażającego w ten sposób zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Z zasady tej wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest też zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. W celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola postępowania administracyjnego, w którym została wydana zaskarżona decyzja, wskazuje na zgodność tego postępowania oraz wydanych w jego toku decyzji z przepisami prawa, co nie pozwala na uznanie zarzutu naruszenia w tym postępowaniu zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.