III SA/Gl 1452/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach powyższego wskazał, iż przedstawiona w treści skargi argumentacja przemawia za uwzględnieniem złożonego wniosku. Tym bardziej, że poparta została wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], na mocy której uchylono decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] r. i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzja ta – w jego ocenie - jest o tyle istotna, że odnosi się do spornego okresu i faktur wystawionych przez ten sam podmiot. Dlatego też powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. wyrok z dnia 10 grudnia 2010 r. sygn. akt II OZ 1265/10, z dnia 17 kwietnia 2009 r. sygn. akt I GSK 220/09 oraz z dnia 11 czerwca 2008 r. sygn. akt II FZ 2008/08 podniósł, iż prowadzenie postępowania egzekucyjnego w jego przypadku skutkować będzie powstaniem szkody o charakterze niemajątkowym jak i majątkowym, a tej nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, jako że zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej. Aktualnie nie posiada możliwości uzyskania jakichkolwiek dochodów. Tym samym wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje pogorszenie już i tak trudnej sytuacji finansowej wnioskodawcy, która utrudni mu szybki powrót do działalności zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreśla się w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla wnioskującego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (vide: postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 576/08, Lex 493724). W ocenie tut. Sądu wskazana wyżej przesłanka nie została przez stronę skarżącą wykazana. Należy bowiem zauważyć, iż sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Konieczność zapłaty egzekwowanego w drodze egzekucji świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku stanowi zwykłe następstwo takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Należy bowiem zauważyć, że egzekwowane roszczenie ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi. Tym bardziej, że każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Do takich okoliczności nie można również zaliczać subiektywnego przeświadczenia wnioskodawcy o ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji w kontekście z wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], na mocy której uchylono decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] r. i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Ta bowiem będzie badana przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na nią na etapie postępowania wpadkowego, poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, LEX nr 302251). Podobnie trudna sytuacja finansowa skarżącego związana z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż mechanizmy zawarte w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) zapewniają dłużnikowi minimum egzystencji. Z tego względu subiektywne obawy strony skarżącej dotyczące skutków egzekucji wobec braku jakichkolwiek danych w przedmiocie aktualnej sytuacji materialnej i rodzinnej wnioskodawcy (tj. źródłach jego utrzymania, stanach kont bankowych bądź posiadanych innych składnikach majątku oraz ponoszonych wydatkach) są nieuzasadnione, jak również nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji. Tym bardziej, że mimo trudności finansowych wnioskodawca uiścił należny wpis sądowy od skargi, a nadto we własnym zakresie pokrywa koszty związane z ustanowieniem w sprawie fachowego pełnomocnika. Dlatego też działając na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowiono orzec jak w sentencji.