III SA/Gl 1473/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.), Protokolant Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi A.G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. decyzją z dnia [...] r. nr [... ], na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) zwanej dalej "ustawą " oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez "A" w W. , zwany dalej "skarżąca" lub "A" , utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r. Nr [...] oddalającą odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: leczenie stomatologiczne, w zakresie: świadczenia ogólnostomatologiczne, kod postępowania: [...] . Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy ogłosił prowadzone w trybie konkursu ofert postępowanie poprzedzające zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na okres od 1 lipca 2014 r. do 30 czerwca 2017 r. w rodzaju leczenie stomatologiczne w zakresie: świadczenia ogólnostomatologiczne, na terenie gminy W. . W ogłoszeniu podano wartość zamówienia nie większą niż [...] zł za okres rozliczeniowy od 1 lipca 2014 r. do 31 grudnia 2014 r., a także wskazano obowiązujące przepisy dotyczące wymogów, jakie muszą być spełnione przez podmioty składające oferty. W postępowaniu została złożona jedna oferta na dwa miejsca realizacji świadczeń: w miejscowości W. oraz G. . W części jawnej konkursu Komisja Konkursowa dokonała jej oceny pod względem formalno-prawnym stwierdzając, że spełnia ona wymagane warunki niezbędne dla realizacji świadczenia, w tym warunki określone przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy; oferta została zakwalifikowana do części niejawnej postępowania. W części niejawnej Komisja, na podstawie art. 142 ust. 6 ustawy, przeprowadziła negocjacje z oferentem dotyczące obu miejsc realizacji świadczeń, w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej oraz ceny za świadczenia. Oferta została złożona na 102.000 punktów rozliczeniowych w W. i 51.000 punktów w G. , przy cenie za punkt rozliczeniowy 1,07 zł. Komisja Konkursowa, uwzględniając swoje możliwości finansowe, zaproponowała [...] punktów dla miejsca udzielania świadczeń w W. i 25.500 punktów dla miejsca udzielania świadczeń w G. , przy cenie za punkt rozliczeniowy [...] zł. W efekcie dwóch spotkań negocjacyjnych strony w dniu 5 maja 2014 r. podpisały protokół końcowy z negocjacji odnoszący się do obu miejsc wykonywania świadczeń: 1) dla miejsca wykonywania świadczeń w G. podpisano protokół zbieżny; 2) dla miejsca wykonywania świadczeń w W. protokół rozbieżny. Komisja Konkursowa ogłosiła rozstrzygnięcie postępowania, dokonując wyboru "A" dla miejsca wykonywania świadczeń w G. . Informacja o rozstrzygnięciu postępowania została opublikowana na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. . W odwołaniu "A" podniósł, że spełnia wszystkie wymagania oraz dysponuje niezbędnym wyposażeniem do realizacji świadczeń, a rozstrzygnięcie Komisji pozbawia mieszkańców miejscowości W. opieki stomatologicznej. W ślad za odwołaniem złożył oświadczenie z dnia [...] r. o uchyleniu się od skutków oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu wskazując w szczególności, że nie wiedział, iż wobec rozbieżności stanowisk negocjacyjnych umowa z NFZ w ogóle nie zostanie zawarta. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. oddalił odwołanie. W uzasadnieniu podniósł, że ocena ofert w postępowaniu była dokonywana w oparciu o zarządzenie Prezesa NFZ nr [...] z dnia 23 stycznia 2014 r. (z późn. zm.) w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, wydane na podstawie delegacji ustawowej określonej w art. 146 ustawy. Ogłoszenie o konkursie ofert zawierało wskazanie aktów prawnych obowiązujących w postępowaniu; ich treść była dostępna dla świadczeniodawców na stronach internetowych zarówno Centrali NFZ, jak i [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ. "A" złożył w ofercie oświadczenie, że zapoznał się z przepisami zarządzenia oraz warunkami zawierania umów i nie zgłasza co do nich zastrzeżeń oraz przyjmuje je do stosowania. W tym stanie rzeczy należało przyjąć, że podpisanie protokołu rozbieżności dla miejsca wykonywania świadczeń: W. , jest jednoznaczne z zakwalifikowaniem oferty do ofert, które nie zostaną wybrane. Informacja o tym zawarta została w protokole końcowym z negocjacji w pozycji "Uwagi". Zatem jako niezasadny ocenił organ zarzut pozbawienia mieszkańców W. opieki stomatologicznej z winy NFZ. Natomiast spełnienie wszystkich wymagań, w tym posiadanie wymaganego sprzętu i wyposażenia zostało uwzględnione przez Komisję Konkursową, czego dowodem było przyjęcie oferty "A" , jako spełniającej wymagane warunki niezbędne dla realizacji świadczenia w G. . Organ dodał, że fakt spełniania wszystkich warunków określonych przepisami prawa, w tym również tych określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy, nie skutkuje wybraniem oferty celem zawarcia umowy, lecz pozwala, na podstawie art. 148 pkt 1 ustawy oraz zarządzenia Prezesa NFZ Nr [...] , na dokonanie jej oceny według wymaganych kryteriów. W świetle przedstawionych w decyzji argumentów organ uznał oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli jako niemogące wywrzeć zamierzonego skutku. W konsekwencji stwierdził, że postępowanie odwoławcze nie wykazało, by Komisja Konkursowa naruszyła zasady postępowania. Działanie Komisji było prawidłowe i oparte na obowiązujących przepisach prawa. Komisja nie naruszyła zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które mogłoby spowodować uszczerbek w interesie prawnym Odwołującego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o wybór złożonej oferty i zawarcie umowy obejmującej świadczenia ogólnostomatologiczne w poradni stomatologicznej w W. "A" zarzucił decyzji organu naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 7 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienie sprawy wbrew interesowi społecznemu i słusznemu interesowi obywateli, jakim jest bezpłatny dostęp do publicznej służby zdrowia w postaci usług stomatologicznych; 2. art. 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu; 3. art. 108 1 k.p.a. poprzez nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wyjaśnił, że złożył ofertę w zakresie realizacji świadczeń w postaci opieki stomatologicznej obejmującej dwa gabinety: w W. oraz w G. , z czego konkurs rozstrzygnął wyłącznie o wyborze oferty dotyczącej poradni w G. , pomijając poradnię w W.. Tymczasem zakład stomatologiczny w W. jest jedyną taką placówką na terenie tej miejscowości. Nieprzyjęcie przez NFZ oferty "A" spowoduje, że mieszkańcy W. zostaną całkowicie pozbawieni opieki stomatologicznej, co jest niezwykle istotne dla lokalnej społeczności, gdyż na usługi stomatologiczne istnieje duże zapotrzebowanie. Kwestia ta nie została jednak należycie rozważona przez Dyrektora, czym naruszył art. 7 k.p.a. Uzasadniając zarzut nienależytego rozważenia oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli w postaci złożonej oferty z dnia 5 maja 2014r. oraz w postaci podpisania protokołu rozbieżności z dnia 5 maja 2014 r. w szczególności podniósł, że nie został poinformowany w toku postępowania o skutkach podpisania protokołu rozbieżności. "A" podniósł, że pozostawał przekonany, iż w takim przypadku wiążąca będzie oferta zaproponowana przez NFZ i na takich warunkach zostanie zawarta umowa dla gabinetu w W.. Ma to dowodzić usprawiedliwionego błędu, z którego został wyprowadzony dopiero po negatywnym rozstrzygnięciu konkursu. Dodał, iż żaden przepis ustawy czy też wydawanych przez Prezesa NFZ zarządzeń nie zakazuje oferentom w toku postępowania modyfikowania treści złożonych ofert, czy też ich wycofywania. Pomijając powyższe organ naruszył art. 77 k.p.a. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wskazał, że godzi to w zdrowie mieszkańców, którzy zmuszeni będą szukać innej placówki, zamiast leczyć się nieodpłatnie w miejscu zamieszkania. W pismach uzupełniających odwołanie ustanowiony pełnomocnik podniósł zarzuty: 1. niepoinformowania strony o przyczynach odrzucenia jej oferty dotyczącej gabinetu stomatologicznego w W. z uwagi na istniejące w NFZ limity finansowe określone w planie postępowania, których Fundusz nie mógł przekroczyć oraz o wysokości tych limitów na świadczenia stomatologiczne; 2. niepoinformowaniu strony o skutkach odrzucenia przez nią oferty Funduszu dotyczącej gabinetu w W.. W uzasadnieniu powyższych zarzutów podniósł, że kluczową kwestią której nie rozważył Dyrektor wydając zaskarżoną decyzję jest złożenie przez "A" oświadczeń woli w postaci złożonych ofert pod wpływem błędu. Błąd ten wynikał z niewiedzy strony na temat wszystkich procedur oraz wewnętrznych, niejawnych dla stron kryteriów rozstrzygania postępowań dotyczących zawierania umów o refundację świadczeń zdrowotnych. Przyznał, że Wnioskodawca miał możliwość zapoznania się z przepisami wykonawczymi do ustawy oraz zarządzeniami Prezesa NFZ w przedmiotowym zakresie, jednak nie były mu znane, zarówno przed przystąpieniem do konkursu jak i w jego toku, jakiekolwiek limity czy plany finansowe NFZ, warunkujące przyznanie świadczeniobiorcom określonej z góry liczby świadczeń. W toku dwukrotnie przeprowadzanych negocjacji nikt z pracowników Funduszu o owych limitach nie informował, co usprawiedliwiało przekonanie oferenta, że może starać się o jak najwyższy możliwy zakres świadczeń. Wzmianki w tym zakresie nie zawierał żaden z protokołów z negocjacji. W kwestii podpisania protokołu rozbieżności dla miejsca wykonywania świadczeń w W., skutkującego nie wybraniem jego oferty do zawarcia umowy z NFZ podał, iż oferent podpisując protokół końcowy z negocjacji nie zdawał sobie sprawy ze skutków swojego działania, tj. działał pod wpływem usprawiedliwionego błędu, ponieważ dopiero podczas rozmów w dniu 29 maja 2014 r. z pracownikiem NFZ uzyskał informację o istnieniu zarządzenia, zgodnie z którym nie mógłby otrzymać lepszej oferty niż ta zaproponowana oraz, że w przypadku braku akceptacji oferty NFZ umowa w ogóle nie zostanie zawarta. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor [...] OW NFZ przywołał art. 134 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach (art. 134 ust. 2 ustawy). Zawieranie przez Fundusz umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej odbywa się po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu albo rokowań (art. 139 ust. 1 ustawy). W tym celu Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu powołuje komisję, której tryb pracy określa regulamin uchwalony przez Radę Funduszu (art. 139 ust. 4 ustawy). Konkurs ofert składa się z części jawnej i niejawnej. W części jawnej konkursu ofert Komisja w obecności oferentów stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę złożonych ofert; otwiera koperty lub paczki z ofertami i ustała, które z ofert spełniają warunki, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy; przyjmuje do protokołu zgłoszone przez oferentów wyjaśnienia lub oświadczenia (art. 142 ust. 1 i ust. 2 ustawy). Z kolei w myśl art. 142 ust. 5 ustawy, w części niejawnej konkursu ofert Komisja może: 1) wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, które zapewniają ciągłość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, kompleksowość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej i ich dostępność oraz przedstawiają najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia; 2) nie dokonać wyboru żadnej oferty, jeżeli nie wynika z nich możliwość właściwego udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert oraz warunki wymagane od świadczeniodawców określa Prezes Funduszu (art. 146 ust 1 ustawy). W myśl art. 147 ustawy kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania. Z kolei porównanie ofert w toku postępowania obejmuje w szczególności: ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją; ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów (art. 148 ustawy). Wyłonienie świadczeniodawcy w postępowaniu konkursowym ma przede wszystkim na celu realizację zadania ustawowego, tj. zapewnienie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na danym obszarze. W toku postępowania Fundusz zobowiązany jest zapewnić równe traktowanie świadczeniodawców, z zachowaniem zasad uczciwej konkurencji. Organ przypomniał, że jego obowiązkiem w ramach procedury odwoławczej, a także procedury uruchomionej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, jest weryfikacja, czy nie doznał uszczerbku interes prawny podmiotu powołującego się na naruszenie zasad postępowania. Dyrektor oddziału w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego nie prowadzi ponownie postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, lecz rozpoznaje sprawę w odniesieniu do konkretnego podmiotu i konkretnych czynności. Nie powiela zatem czynności zarezerwowanych przez ustawę dla komisji konkursowej powoływanej przez Dyrektora oddziału lecz bada, czy rozstrzygnięcie postępowania dokonane przez komisję zostało podjęte z naruszeniem zasad postępowania, i czy wskutek tego doszło do uszczerbku w interesie prawnym Odwołującego/Wnioskodawcy. Rozpatrując sprawę ponownie organ podniósł, że po przeprowadzeniu części jawnej postępowania oferta "A" , jako spełniająca wymagane warunki niezbędne dla realizacji świadczenia, została zakwalifikowana do części niejawnej postępowania. Fakt zakwalifikowania oferty do części niejawnej postępowania oznacza jedynie, że oferta nie podlega odrzuceniu na podstawie art. 149 ust. 1 ustawy; nie skutkuje natomiast wybraniem oferty celem zawarcia umowy, a jedynie pozwała na dokonanie oceny oferty, na podstawie art. 148 ustawy, według kryteriów określonych w Zarządzeniu Nr [...] Prezesa NFZ z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. W części niejawnej konkursu ofert Komisja Konkursowa przeprowadziła z oferentem negocjacje. W ich efekcie, dla miejsca wykonywania świadczeń w W., Wnioskodawca oferty NFZ nie przyjął i podpisał rozbieżny protokół końcowy. Skutkiem tego było zakwalifikowanie jego oferty do kategorii ofert niewybranych. Rozbieżność stanowisk w protokole końcowym oznacza bowiem, że oferta nie zostanie wybrana, o czym "A" został poinformowany i co potwierdził złożonym pod protokołem podpisem. Organ dodał, że powtórnie przeanalizował zebrane dowody w sprawie, tj. protokół z negocjacji z dnia [...] r., protokół końcowy z negocjacji z dnia [...] r. oraz dźwiękowy zapis negocjacji prowadzonych w dniu 5 maja 2014 r. (negocjacje z dnia [...] r. nie zostały utrwalone dźwiękowo - Oferent nie wyraził zgody na nagrywanie rozmowy) i stwierdził, że brak jest przesłanek potwierdzających tezę, iż "A" podpisując rozbieżny protokół końcowy dla miejsca realizacji świadczeń w W. działał pod wpływem błędu. Wnioskodawcy przedstawiono zarówno uzasadnienie propozycji NFZ (w nagraniu kilkukrotnie powtarza się kwestia wartości zamówienia - limitu określonego dla tego postępowania w przeliczeniu na punkty oraz etaty), jak i zwrócono uwagę na konsekwencje stanowiska rozbieżnego ze stanowiskiem NFZ. W zapisie dźwiękowym z negocjacji kilka razy pada stwierdzenie, iż w przypadku podtrzymania przez Oferenta propozycji przekraczającej wartość postępowania, jego oferta nie zostanie wybrana. Ponadto w protokole końcowym z negocjacji zawarto klauzulę o treści: "Protokół końcowy zawiera ostateczne stanowisko stron w procesie negocjacji, co do ilości i ceny. Zbieżność stanowisk w protokole końcowym nie oznacza wyboru i przyrzeczenia zawarcia umowy. Rozbieżność stanowisk w protokole końcowym oznacza, że oferta nie zostanie wybrana". Odnosząc się do pisma strony cofającego złożoną ofertę i akceptującego jednocześnie ofertę NFZ organ wyjaśnił, że zgodnie z § 17 ust. 4 Zarządzenia nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 2 października 2013r., po upływie terminu składania ofert, Oferent jest związany ofertą do czasu rozstrzygnięcia postępowania. Ponadto, zgodnie z § 15 Regulaminu pracy komisji prowadzącej postępowanie w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, stanowiącym Załącznik do Uchwały Nr 36/2005/1 Rady NFZ z dnia 4 października 2005 r., Oferent może zmienić cenę i liczbę świadczeń w trakcie negocjacji. Z uwagi na powyższe oraz fakt, że przedmiotowe postępowanie konkursowe rozstrzygnięto w dniu 16 maja 2014 r., propozycja "A" nie może już zostać uwzględniona. Organ odniósł się także do pozostałych zarzutów wyjaśniając w szczególności, że informacja o wartości postępowania, tzw. limicie, stanowi informację jawną i została podana do publicznej wiadomości w ogłoszeniu nr [...] konkursu ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Podana w ogłoszeniu wartość postępowania to wynik działania arytmetycznego, tj. iloczyn planowanej do zakupu liczby świadczeń i ceny oczekiwanej. Przy cenie oczekiwanej w wysokości [...] zł zaplanowana do zakupu liczba punktów rozliczeniowych wynosiła [...] , za które można było zakontraktować (przy założeniu, że liczba punktów rozliczeniowych na miesiąc, przeznaczona na wykonanie świadczeń stomatologicznych przez jednego lekarza udzielającego świadczeń w wymiarze czasu pracy określonym w załączniku nr 4 do Zarządzenia - kalkulacyjna wysokość etatu przeliczeniowego - wynosi 8.500 pkt.) maksimum 2,25 etatów przeliczeniowych. Ponadto z zapisu przeprowadzonych w dniu [...] r. negocjacji wynika, że Wnioskodawca był kilkakrotnie informowany o określonej dla przedmiotowego postępowania konkursowego wartości zamówienia, w tym w przeliczeniu na liczbę etatów oraz punktów. Organ nie zgodził się także z zarzutem naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. Rygor natychmiastowej wykonalności został nadany z uwagi na konieczność zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej dla świadczeniobiorców, a zatem z uwagi na ochronę zdrowia i życia ludzkiego, co znajduje uzasadnienie w treści zarzucanego przepisu. W konsekwencji Dyrektor [...] OW NFZ nie stwierdził, aby w postępowaniu konkursowym zostały naruszone zasady postępowania, a w efekcie aby doszło do uszczerbku interesu prawnego uczestnika postępowania. Wobec powyższego Dyrektor [...] OW NFZ w K. utrzymał w mocy wydaną przez siebie decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ja decyzji z dnia 11 czerwca 2014 r., a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Złożył także wniosek o rozpoznanie sprawy, na podstawie art. 119 pkt 1 p.p.s.a., w trybie uproszczonym. Zaskarżonym decyzjom zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 154 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w zw. z art. 84 Kodeksu cywilnego poprzez nieuwzględnienie oświadczenia z dnia 30 maja 2014 r. w sprawie uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu i nie rozważenia skutków tego oświadczenia określonych w prawie cywilnym, jego wpływu na związanie przez Skarżącego i Organ ofertą złożoną Organowi - mimo trafnego stwierdzenia, iż w postępowaniu o zawarcie umowy z NFZ mają zastosowanie przepisy prawa cywilnego; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7 K.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienie sprawy wbrew interesowi społecznemu i słusznemu interesowi obywateli, jakim jest bezpłatny dostęp do publicznej służby zdrowia w postaci usług stomatologicznych; - art. 77 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności przesłanek zasadności i skuteczności złożonego przez skarżącego oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu; - art. 108 § 1 K.p.a. poprzez nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji braku przesłanek do nadania takiego rygoru w postaci konieczności ochrony życia i zdrowia ludzkiego i nie wskazanie jakie konkretnie aspekty związane z ochroną życia i zdrowia mieszkańców zostały przez Dyrektora wzięte pod uwagę zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w poprzedzającej ją decyzji w sytuacji, gdy jedyną placówką stomatologiczną na terenie miejscowości W. jest placówka prowadzona przez Skarżącego; - art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób stanowiący wyłącznie powielenie argumentacji zawartej w uprzednio wydanej decyzji z 11 czerwca 2014r., bez odniesienia się do zarzutów stawianych przez Skarżącego, w tym zwłaszcza bez jakiegokolwiek uzasadnienia przyczyn odmowy uznania oświadczenia skarżącego z 30 maja 2014 r. za skuteczne, w taki sposób, z którego wynikałoby, że Organ przeanalizował zarzuty Skarżącego. Uzasadniając zarzuty pełnomocnik podniósł, że wszystkie etapy postępowania poprzedzającego zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej prowadzonego w ramach NFZ wzorowane są na przepisach prawa cywilnego i nie podlegają przepisom prawa administracyjnego. Zastosowanie mają zatem przepisy Kodeksu cywilnego i reguły postępowania w sprawie wyboru oferty przewidziane w prawie cywilnym. Wobec tego organ rozstrzygając wniosek skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy miał obowiązek, na podstawie art. 154 ustawy, ocenić i zbadać skutki jakie wywołało złożone oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych złożonej oferty (zawarte w piśmie z dnia 30 maja 2014 roku). Ocena ta winna być dokonana przez pryzmat skutków i zasadności takiego oświadczenia przewidzianych w art. 84 Kodeksu cywilnego, czego organ nie dopełnił. Skarżący podtrzymał przy tym stanowisko, że działał pod wpływem błędu. Zwrócił uwagę na niejednoznaczny zapis protokołu końcowego: "rozbieżność stanowisk oznacza, że oferta nie zostanie wybrana", a nie "rozbieżność stanowisk oznacza, że umowa nie zostanie zawarta", czy też "rozbieżność stanowisk oznacza brak możliwości zawarcia jakiejkolwiek umowy". Przywołując art. 65 Kodeksu cywilnego skarżący podniósł, iż podpisywał protokół będąc przekonanym, że wobec nieprzyjęcia jego oferty, zostanie zawarta umowa obejmująca gabinet w W., na warunkach określonych przez Fundusz. Prowadząc negocjacje zamiarem Skarżącego od samego początku było zawarcie umowy dla obydwu placówek, tj. w G. i w W.. Skarżący chciał po prostu uzyskać jak najlepsze możliwe warunki kontraktu. Nigdy zamiarem Skarżącego nie było rezygnowanie z podpisania umowy dla placówki w W.. Nie miał on świadomości, że klauzula zawarta w protokole oznacza przekreślenie możliwości zawarcia kontaktu w ogóle. Nie wynika to bowiem ani z jej treści, ani z wypowiedzi uczestników postępowania, którzy na wyraźnie zadane przez Skarżącego pytanie nie udzielili mu odpowiedzi na temat skutków podpisania przez niego protokołu rozbieżności i zawartej w nim klauzuli. Ma to dowodzić, że organ w toku prowadzonego postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji nie zweryfikował naruszenia interesu prawnego Skarżącego, wyrażającego się w złamaniu przez Fundusz reguł postępowania o zawarcie umowy - do czego był zobowiązany w myśl art. 154 ustawy. W dalszej części skargi pełnomocnik podniósł, że zakład stomatologiczny w W. prowadzony przez skarżącego jest jedyną taką placówką na terenie tej miejscowości i wydanie zaskarżonej decyzji sprawiło, że jej mieszkańcy zostali całkowicie pozbawieni opieki stomatologicznej. Okoliczność ta nie została jednak rozważona przez Dyrektora NFZ, mimo, że wydając decyzję administracyjną winien stosownie do wiążącej go normy art. 7 k.p.a., do rozważenia i załatwienia sprawy w kontekście interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Interes ten przejawia się w tym, aby wszyscy obywatele - w tym mieszkańcy W. - mieli dostęp do nieodpłatnej służby zdrowia, w tym opieki dentystycznej refundowanej ze środków publicznych. Za nietrafne uznał pełnomocnik także stanowisko Dyrektora NFZ, jakoby podpisanie się przez skarżącego pod klauzulą o treści: "Rozbieżność stanowisk w protokole końcowym oznacza, że oferta nie zostanie wybrana" stanowiło w istocie oświadczenie, w którym odmówił on przyjęcia oferty złożonej przez. NFZ. Takie postanowienie, o którym mowa powyżej - z jego literalnego brzmienia oznacza tylko tyle, że nie została zaakceptowana oferta Skarżącego, co jednakże nie stoi na przeszkodzie, aby zawrzeć umowę na warunkach przedstawionych przez NFZ. Skarżący nie mógł wiedzieć, że złożona przez niego oferta i podpisanie protokołu rozbieżności skutkować będzie całkowitą odmową zawarcia umowy. Pominięcie powyższego przez organ narusza regułę oceny dowodów wyrażoną w art. 77 K.p.a., a brak odpowiedniego uzasadnienia decyzji w tym zakresie narusza art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 108 K.p.a. podniósł, że organ w żaden sposób nie uzasadnił, w jaki sposób nadawanie odmownej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności miałoby zapewnić pacjentom z W. refundowaną opiekę stomatologiczną w sytuacji, gdy gabinet skarżącego jest jedynym gabinetem tego rodzaju w tej miejscowości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub że doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Uzupełniająco wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia wskazanych kryteriów, a przy tym niezależnie od zarzutów i wniosków skargi oraz powołanej w niej podstawy prawnej, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego koniecznością jej uchylenia. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych stanowi podstawę powierzenia organom Narodowego Funduszu Zdrowia określenia warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a także sprawowania nadzoru i kontroli nad finansowaniem i realizacją tychże świadczeń i jest podstawą określenia zadań władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń. Realizacja ustawowych obowiązków organów Funduszu we wskazanych obszarach skonkretyzowana została przede wszystkim w dziale VI ustawy zatytułowanym: "Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami". Określenie tam trybu postępowania i zasad postępowania w sprawie udzielania świadczeń zdrowotnych służy wypełnieniu przez Fundusz celów postawionych przez ustawodawcę, a zakreślonych przez art. 68 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 139 ust. 1 pkt 1 ustawy, zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej następuje po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert. Prezes Funduszu, stosownie do art. 146 ww. ustawy, określa przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert oraz warunki wymagane dla świadczeniodawców. Kryteria te są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania (art. 147 ustawy). W myśl art. 134 ustawy, Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154 (art. 152 ustawy). Środki odwoławcze możliwe do uruchomienia w fazie nieadministracyjnej wymienione są w art. 153, natomiast środki prawne z których można korzystać w postępowaniu administracyjnym określa art. 154 ustawy. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że organ uprawniony jest jedynie do badania, czy w związku z naruszeniem zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie doznał uszczerbku interes prawny oferenta. Świadczeniodawca może więc wnieść odwołanie, a następnie skargę stosownie do treści art. 154 ustawy o świadczeniach, jeżeli Fundusz naruszy zasady postępowania określone przepisami powszechnie obowiązującymi lub przepisami wydanymi na ich podstawie przez Prezesa NFZ i godzi to w interes prawny świadczeniodawcy. W postępowaniu w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami mogą wystąpić dwie fazy. Konkurs ofert w sprawie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, jeśli żaden z uczestników postępowania nie skorzysta ze środka wymienionego w art. 154 ust. 1 ustawy, zasadniczo kończy całość postępowania. Jeśli jednak którykolwiek z uczestników postępowania (świadczeniodawców) złoży odwołanie, rozpoczyna się faza administracyjna. Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, prowadzone na podstawie ustawy, nie jest jednak postępowaniem administracyjnym w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz staję się nim z chwilą złożenia odwołania przez świadczeniodawcę w trybie art. 154 tej ustawy. Odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania, składane na podstawie art. 154 ust. 1 ustawy, otwiera zatem postępowanie administracyjne, do którego zastosowanie mają przepisy k.p.a., w zakresie niewyłączonym przez przepisy ustawy. Celem procedury uruchamianej odwołaniem jest weryfikacja w postępowaniu administracyjnym, czy we wcześniejszej nieadministracyjnej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie doznał uszczerbku interes prawny podmiotu powołującego się na naruszenie zasad postępowania. Zakres kontroli dokonywanej przez organ administracji jest zatem ściśle związany z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego w wyniku naruszenia przepisów prawa (zasad postępowania). Dla uznania skuteczności wniesionych środków odwoławczych konieczne jest pozytywne ustalenie, iż w przeprowadzanym postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń zostały naruszone zasady tegoż postępowania, po czym ustalenie, że naruszenie to spowodowało uszczerbek w interesie prawnym strony. Ustalenie, że nie doszło do naruszenia zasad postępowania czyni zbędnym dalsze badanie (por. wyrok NSA z 24 lutego 2011 r. w sprawie sygn. II GSK 236/10). Do uszczerbku interesu prawnego uczestnika postępowania w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dojść może wówczas, gdy naruszenie zasad postępowania, tj. konkretnego przepisu prawa przez podmiot prowadzący postępowanie, ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie takich usług. Takie ujęcie uszczerbku interesu prawnego determinuje sposób postępowania organu administracyji, do obowiązków którego, będzie należało zbadanie okoliczności podnoszonych w odwołaniu, a następnie ocena, czy i w jakim zakresie naruszenie to realnie spowodowało doznanie takiego uszczerbku. W postępowaniu administracyjnym dojść zatem musi do ujawnienia i zbadania wszelkich okoliczności związanych z punktacją (lub jej brakiem), będącą skutkiem ocen dokonywanych w odniesieniu do poszczególnych wymagań stawianych w ogłoszeniu, w tym negocjacjami, o ile były prowadzone. Taki zakres postępowania odpowiada również celom ustawy. Jak słusznie wskazał skarżący, postępowanie prowadzone przez komisję (konkursową), zmierzające do wyłonienia najkorzystniejszej oferty na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, jest wzorowane na czynnościach poprzedzających zawarcie umowy cywilnoprawnej, uregulowanych w Kodeksie cywilnym (art. 66 § 1 i nast. oraz art. 72 § 1 k.c.). i nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a "rozstrzygnięcie" komisji nie jest decyzją administracyjną, ani innym aktem o charakterze administracyjnoprawnym. Jak już nadmieniono, sprawa o zawarcie umowy o udzielenie świadczenia staje się sprawą administracyjną z chwilą złożenia przez świadczeniodawcę odwołania od rozstrzygnięcia komisji, gdyż ustawa wyraźnie stanowi, że po rozpatrzeniu odwołania organ wydaje decyzję administracyjną (art. 154 ust. 6). W całym postępowaniu prowadzącym do zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej należy zatem wyróżnić dwa etapy: cywilnoprawny i administracyjnoprawny, przy czym postępowanie administracyjne jest postępowaniem mającym na celu weryfikację rozstrzygnięcia dokonanego przez komisję, prowadzonym według zasad Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach dopuszcza możliwość ustalenia liczby i ceny świadczeń poprzez prowadzenie negocjacji, z zastrzeżeniem, że na gruncie ustawy o świadczeniach doznaje modyfikacji zasada wyrażona w art. 72 § 1 k.c., zgodnie z którą jeżeli strony prowadzą negocjacje w celu zawarcia oznaczonej umowy, umowa zostaje zawarta, gdy strony dojdą do porozumienia co do wszystkich jej postanowień, które były przedmiotem negocjacji. Ustawa wprost przewiduje możliwość przeprowadzania negocjacji w zakresie liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej oraz ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej (art. 142 ust 6 ustawy o świadczeniach). Jednakże art. 155 ustawy o świadczeniach precyzuje, że do umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej stosuje się przepisy kodeksu cywilnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym skoro postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami uregulowane zostało w Dziale VI ustawy, to zasadniczej modyfikacji doznaje m.in. wyrażona w przepisie art. 72 § 1 k.c. wskazana już zasada, w świetle której, jeżeli strony prowadzą negocjacje w celu zawarcia oznaczonej umowy, umowa zostaje zawarta, gdy strony dojdą do porozumienia co do wszystkich jej postanowień, które były przedmiotem negocjacji. Wypracowanie stanowiska w trakcie negocjacji nie prowadzi więc automatycznie do zawarcia umowy ze świadczeniodawcą lecz do ostatecznego uszeregowania ofert w kolejności od największej liczby przyznanych punktów do liczby najmniejszej. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca podpisując protokół z negocjacji poświadczyła przyjęcie do wiadomości treść zawartych w nim klauzul i wyraziła zgodę na ich zastosowanie. Co istotne, skarżąca podpisując protokół końcowy z negocjacji zaakceptowała zapis mówiący, że zbieżność stanowisk nie oznacza dokonania wyboru oferenta, natomiast rozbieżność stanowisk oznacza, że oferta nie zostanie wybrana. Z podpisanego protokołu końcowego wynika, że skarżąca w toku negocjacji nie zgodziła się na zmniejszenie ilości, a w konsekwencji wartości udzielanych świadczeń dla puntu w W.. Sąd podziela w pełni stanowisko organów obu instancji, że ustalenia ceny i liczby świadczeń w trakcie negocjacji, o których mowa w przepisie art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach, nie prowadzą do automatycznego zawarcia umowy docelowej. Należy zauważyć, że przepisy prawa, w tym zarówno normy zwarte w ustawie o świadczeniach, jak również regulacje wykonawcze do ustawy oraz zarządzenia Prezesa NFZ nie regulują zarówno sposobu, jak i zasad prowadzenia negocjacji. Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z 21 października 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1343/13, negocjacje prowadzone przez komisję konkursową w ramach prowadzonego postępowania konkursowego, polegają na prowadzeniu pertraktacji w celu uzgodnienia ceny oraz ilości świadczeń objętych zakresem przedmiotowym danego konkursu. W negocjacjach uczestniczą dwie strony, tj. komisja konkursowa oraz oferent, zaś same negocjacje polegają na stopniowym uzgadnianiu przez strony stanowisk. Mając na względzie fakt, iż w świetle przepisu art. 72 § 1 kodeksu cywilnego wyróżnić można nie tylko negocjacje prowadzone w celu zawarcia umowy, ale także negocjacje prowadzone w innym celu, warto zauważyć, że cel prowadzenia negocjacji został wyraźnie wskazany przez Oddział Wojewódzki NFZ, który dodatkowo w sposób jednoznaczny zastrzegł, że przedmiotowe negocjacje nie prowadzą do zawarcia umowy, a tylko ustalenia ceny oraz ilości świadczeń, zgodnie z art. 142 pkt 6 ustawy o świadczeniach, co wynika wprost z treści protokołów z negocjacji. W myśl art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach, Komisja w części niejawnej konkursu ofert może przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia: 1) liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej; 2) ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej. Komisja konkursowa, decydując się na przeprowadzenie negocjacji umożliwia stronie zaproponowanie nowej liczby świadczeń lub ceny jednostki rozliczeniowej, która jest elementem punktowanym. Negocjacje mają na celu ostateczne ustalenie ceny za punkt oraz liczby świadczeń w ofercie. Negocjacje kończą się podpisaniem protokołu końcowego z negocjacji zawierającego klauzule, że protokół końcowy zawiera ostateczne stanowisko stron w procesie negocjacji co do ilości i ceny. Zbieżność stanowisk w protokole końcowym nie oznacza dokonania wyboru oferenta i przyrzeczenia zawarcia umowy. Natomiast rozbieżność stanowisk w protokole końcowym oznacza, że oferta nie zostanie wybrana. W przypadku wystąpienia rozbieżności i odmowy podpisania przez oferenta protokołu końcowego, Komisja odnotowuje ten fakt w pozycji "Uwagi" i podpisuje protokół końcowy jednostronnie, informując jednocześnie oferenta o zakwalifikowaniu przez Komisję konkursową oferty (lub jej odrębnie ocenianej części) do kategorii ofert, które nie zostaną wybrane w toku postępowania. Skarżąca, podpisując protokół z negocjacji poświadczyła przyjęcie do wiadomości treści powyższej klauzuli i wyraziła zgodę na jej zastosowanie. Komisja konkursowa zaproponowała skarżącej określoną ilość i cenę świadczeń. Nie skutkowało to jednak podpisaniem przez strony protokołu zbieżnego co do ilości i ceny (w zakresie punktu 1 protokołu końcowego z negocjacji). Strony podpisały protokół końcowy rozbieżności w zakresie punktu 1. Rozbieżność stanowisk oznacza, że oferta nie zostanie wybrana. W tym stanie rzeczy całkowicie nietrafne są argumenty skargi dotyczące obowiązku stosowania wprost reguł kodeksu cywilnego zawartych w art. 66, art. 72 oraz art. 84 k.c. Wbrew zarzutom skargi organ obszernie odniósł się do kwestii oświadczenia z dnia [...] r. w sprawie uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu. W szczególności poddał analizie protokoły z negocjacji z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r., a także dźwiękowy zapis negocjacji prowadzonych w dniu 5 maja 2014 r. (negocjacje z dnia [...] r. nie zostały utrwalone dźwiękowo, gdyż oferent nie wyraził zgody na nagrywanie rozmowy). Analiza ta potwierdziła, iż "A" podpisując rozbieżny protokół końcowy dla miejsca realizacji świadczeń w W. znał wartość zamówienia - limit określony dla postępowania w przeliczeniu na punkty oraz etaty, a także był świadomy konsekwencji stanowiska rozbieżnego ze stanowiskiem NFZ. Taki stan rzeczy potwierdza dodatkowo protokół końcowy zawierający ostateczne stanowisko stron w procesie negocjacji, co do ilości i ceny: "Zbieżność stanowisk w protokole końcowym nie oznacza wyboru i przyrzeczenia zawarcia umowy. Rozbieżność stanowisk w protokole końcowym oznacza, że oferta nie zostanie wybrana". Protokół ten skarżący własnoręcznie podpisał. Niezależnie od tego organ wyjaśnił, że zgodnie z § 17 ust. 4 Zarządzenia nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 2 października 2013r., po upływie terminu składania ofert, Oferent jest związany ofertą do czasu rozstrzygnięcia postępowania. Ponadto, zgodnie z § 15 Regulaminu pracy komisji prowadzącej postępowanie w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, stanowiącym Załącznik do Uchwały Nr [...] Rady NFZ z dnia 4 października 2005 r., Oferent może zmienić cenę i liczbę świadczeń w trakcie negocjacji. Z uwagi na powyższe oraz fakt, że przedmiotowe postępowanie konkursowe rozstrzygnięto w dniu 16 maja 2014 r., organ zaakcentował, że propozycja "A" nie mogła już zostać uwzględniona. W tym stanie rzeczy zarzuty naruszenia art. 7, art. 77, art. 107 § 1 i 3 K.p.a. nie znalazły potwierdzenia. Dodać w tym zakresie należy, iż nie można mówić o działaniu pod wpływem błędu w sytuacji, gdy składający podpis na dokumencie czynił uzgodnienia (negocjacje) co do jego treści i zna jego treść. Natomiast kwestia ryzyka związanego ze stanowiskiem negocjacyjnym i ekonomiczne tego konsekwencje, stanowią co najwyżej błąd co do granic tego ryzyka jako należący do sfery motywacyjnej, a nie błąd co treści czynności prawnej. Wskazać przy tym można, że kwestia wad oświadczeń woli, w rozumieniu przepisów art. 82-88 k.c., należy do właściwości sądów powszechnych. Wobec powyższego zarzut skargi naruszenia art. 84 k.c. Sąd uznał za nietrafny. Sąd podziela także stanowisko organu co do zastosowania art. 108 K.p.a. Zgodnie z art. 154 ust. 2 ustawy (zdanie drugie) wniesienie odwołania wstrzymuje zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej do czasu jego rozpatrzenia. W związku z tym rygor natychmiastowej wykonalności decyzji umożliwił podpisanie umowy na świadczenie usług w G. , co było niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego mieszkańców. W ocenie Sądu przedmiotowe postępowanie konkursowe było prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o świadczeniach, z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W toku postępowania nie doszło do naruszenia art. 134 ust. 1, art. 147 i art. 154 ustawy o świadczeniach. Nie doszło także do innych naruszeń prawa wskazanych w skardze do WSA, w tym art. 7, 77, 107 108 k.p.a. Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania, jak również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Końcowo należy wskazać, że ze względu na skomplikowany charakter sprawy nie został uwzględniony wnioskiem skarżącego o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym (zarządzenie z dnia [...] r.). Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.