III SA/Gl 1507/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków Sędzia NSA Ewa Karpińska Protokolant st. ref. Marta Lewicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007 r. przy udziale- sprawy ze skargi H. K.-M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obrotu alkoholami oddala skargę. Decyzją z [...] r. nr [...] Prezydent Miasta R. stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] r. dwóch swoich decyzji z [...] r. zezwalających H. K.-M. na sprzedaż napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży usytuowanym w R. przy ul. [...] a, powołując się na art. 18 ust. 12 pkt. 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.). W uzasadnieniu powołując się również na art. 111 ust. 4 i 7 tej ustawy przypomniał o obowiązku złożenia do dnia 31 stycznia pisemnego oświadczenia o wartości sprzedaży napojów alkoholowych w roku poprzednim oraz o obowiązku wnoszenia opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego. Natomiast według art. 18 ust. 12 pkt. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zezwolenie wygasa w przypadku niezłożenia oświadczenia lub niedokonania opłaty we wskazanych terminach. Prezydent Miasta R. stwierdził dalej, że skoro H. K.-K. do dnia 31 maja [...]r. nie dokonała wpłaty drugiej raty opłaty za korzystanie z zezwoleń, które uzyskała w [...]r., to tym samym udzielone jej zezwolenia wygasły z mocy prawa 1 czerwca [...]r. a obowiązkiem organu gminy było w tym wypadku jedynie stwierdzenie, że zezwolenia wygasły z mocy prawa. W odwołaniu od tej decyzji strona przyznała, iż wpłaty dokonała dopiero 1 czerwca, lecz wobec tego, że opóźnienie to było nieznaczne nie powinno skutkować wygaśnięciem zezwoleń. Zaskarżoną tu decyzją SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powołując się na wskazane już przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zaakcentowało, iż wygaśnięcie zezwolenia to skutek wynikający z mocy prawa mający przy tym charakter bezwzględny, niezależny od przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia opłaty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach H. K. K. stwierdziła bezzasadność tego rozstrzygnięcia, a to z powodu tyko kilkugodzinnego spóźnienia w uiszczeniu opłaty. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sprawując tę kontrolę sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), ). Skarga H. K.-K. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 111ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w brzmieniu obowiązującym w [...]r., gminy pobierają opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, która przeznaczona jest na finansowanie zadań określonych w art. 41 ust. 1 tej ustawy. Opłatę wnosi się na rachunek gminy, przed wydaniem zezwolenia, w wysokości uzależnionej od zawartości alkoholu w sprzedawanych napojach. Natomiast przedsiębiorcy, prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych w roku poprzednim, są obowiązani do złożenia, do dnia 31 stycznia, pisemnego oświadczenia o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim, a następnie do wniesienia opłaty w wysokości uzależnionej od wartości sprzedaży. W ust. 7 omawianego artykułu ustawodawca wskazał, że opłata wnoszona jest na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 18 wskazanej ustawy, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydawanego przez właściwego wójta lub burmistrza (prezydenta miasta), po zasięgnięciu opinii zarządu gminy. Zezwolenie wygasa, między innymi w przypadku niedokonania opłaty przewidzianej w art. 111 we wskazanych terminach. Ta regulacja prawna powoduje, że opłata za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych ma charakter stały dla poszczególnych rodzajów zezwoleń A, B i C. Jednak w przypadku punktów sprzedaży, w których doszło do przekroczenia określonej wartości sprzedaży wyrobów alkoholowych w roku poprzednim - opłatę podwyższa się odpowiednio. Zatem z woli ustawodawcy uregulowano tutaj wszystkie zagadnienia dotyczące opłaty, w szczególności nałożono na gminę obowiązek jej pobrania w terminie i w prawidłowej wysokości. Niedokonanie opłaty w terminie ustawowym skutkuje wygaśnięciem zezwolenia, przy czym o zaistnieniu tego skutku orzeka organ koncesyjny, co wynika a contrario z art. 18 ust. 13 omawianej ustawy (Przedsiębiorca, którego zezwolenie wygasło z przyczyn określonych w ust. 12 pkt 5, może wystąpić z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia wydania decyzji o wygaśnięciu zezwolenia.). W rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta R., wobec wygaśnięcia zezwoleń miał zatem obowiązek potwierdzenia zaistniałego już ustawowego skutku. Mając na uwadze powyższe, należało w oparciu o przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalić. Sąd nie orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponoszonej przez Skarb Państwa, ponieważ ustanowiony z urzędu radca prawny K. G. do czasu zamknięcia rozprawy nie złożył wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej wraz z oświadczeniem, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części (§ 15 i 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Tym samym Sąd orzekający w tej sprawie w pełni aprobuje pogląd wyrażony w postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 czerwca 2005 r., sygn. akt II OZ 519/05 (publ. ONSAiWSA 2005/6/115), zgodnie z którym: W razie wyznaczenia adwokata przez okręgową radę adwokacką w ramach prawa pomocy oraz udokumentowania w aktach sprawy, który adwokat został wyznaczony, i zawiadomienia o tym strony, okoliczność ustanowienia pełnomocnika jest wystarczająco udokumentowana bez potrzeby dołączania do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa z podpisem strony (art. 37 w związku z art. 253 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).