III SA/Gl 152/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska, Sędziowie Sędzia WSA Gabriela Jyż (spr.), Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Protokolant Staż. ref. Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. W dniu [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniesiona została skarga "A" Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r.: nr [...], ustalającą dodatkowe (sankcyjne) zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc [...] r., w wysokości [...] zł. W skardze tej pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając jej: 1) naruszenie art. 2 ust. 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) w zw. z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 2 Szóstej dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) przez wydanie decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług; a) z naruszeniem zasady neutralności podatku VAT dla przedsiębiorców oraz zasady opodatkowania podatkiem VAT konsumpcji (art. 2 ust. 1 pierwszej Dyrektywy); b) z naruszeniem przedmiotowego zakresu opodatkowania podatkiem VAT (art. 2 Szóstej Dyrektywy); c) z błędnym uznaniem, że naruszenie obowiązków ewidencyjnych jest zdarzeniem podlegającym opodatkowaniu i pociąga za sobą powstanie obowiązku podatkowego po stronie podatnika (art. 10 ust. 1 lit. a) oraz art. 2 Szóstej Dyrektywy); 2) naruszenie art. 27 Szóstej dyrektywy Rady z 17 maja 1977 r. poprzez wydanie decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe na podstawie przepisu prawa krajowego, tj. art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; zwana dalej ustawą o VAT z 2004 r.), który mógłby być uznany za środek specjalny w rozumieniu Szóstej Dyrektywy w sytuacji, gdy Rada Unii Europejskiej nie upoważniła Polski do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo od stosowania przepisów Dyrektywy, a Polska nie poinformowała Komisji Europejskiej o zamiarze skorzystania ze środka specjalnego; 3) naruszenie art. 33 Szóstej Dyrektywy Rady poprzez przyjęcie, że dodatkowe zobowiązanie podatkowe jako odrębny od VAT podatek krajowy jest zgodne z art. 33 Szóstej Dyrektywy Rady, podczas gdy stosowanie dodatkowego zobowiązania jest sprzeczne z powołanym przepisem, gdyż w znacznym stopniu pozbawia efektywności podstawowe zasady systemu opodatkowania – eliminuje bowiem neutralny charakter VAT; - błędy formalne, polegające na błędnym wskazaniu daty i numeru decyzji organu I instancji, od której Dyrektor Izby Skarbowej w K. rozpatrywał odwołanie oraz błędne wskazanie, iż dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku VAT dotyczy miesiąca [...] r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn.zm.; powoływana dalej jako P.p.s.a.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministarcyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten przewiduje więc możliwość fakultatywnego zawieszenia postępowania przez Sąd, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania przed organem administracji publicznej lub przed organem wymiaru sprawiedliwości. Pojęcie zawarte w tym artykule "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", jest rozumiane w praktyce orzeczniczej szeroko. W szczególności dotyczy to sytuacji, gdy zawieszenie postępowania następuje z uwagi na skierowanie, na tle innej sprawy zawisłej przed sądem lub rozbieżności występującej w orzecznictwie zagadnienia prawnego w celu podjęcia stosownej uchwały. Ten kierunek rozumienia przepisu jest zgodny z poglądami doktryny i praktyką orzeczniczą, w oparciu o wykładnię celowościową, która w tym wypadku odpowiada istocie prawa administracyjnego, jakim jest jednolitość orzecznictwa administracyjnego. W orzecznictwie sądowym pojawiły się wątpliwości, co do zasadności ustalenia podatnikowi przez organ podatkowy dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 109 ust. 5 i ust. 6 ustawy o VAT z 2004 r., a w szczególności, czy dodatkowe zobowiązanie podatkowe na tej podstawie jest formą podatku, czy też formą kary pieniężnej. Uznanie, iż ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego ma charakter podatkowy ma istotne znaczenie, gdyż regulacje w zakresie podatków pośrednich podlegają harmonizacji w ramach systemu wspólnotowego (od chwili przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej). Dlatego też rozstrzygnięcie przedmiotowej skargi wniesionej do tut. Sądu wymaga wyjaśnienia wątpliwości co do wykładni przepisów unijnych przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na podstawie art. 234 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Wątpliwości jakie pojawiły się w niniejszej sprawie, a dotyczące dodatkowego zobowiązania podatkowego, wyłoniły się również w sprawie rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt I FSK 1062/06, który postanowieniem z 31 lipca 2007 r. na podstawie art. 234 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską skierował do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytanie prejudycjalne. W świetle obowiązujących przepisów nie ulega wątpliwości, iż orzeczenie ETS dotyczące wykładni prawa wspólnotowego ma moc wiążącą w sprawie, w której Sąd skierował pytanie prejudycjalne, jak i w innych podobnych sprawach rozpoznawanych przez sądy administracyjne. W związku z powyższym na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało postanowić o zawieszeniu postępowania z urzędu.