III SA/Gl 152/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 11 grudnia 2009 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) T. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. nr [...] z [...] r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za [...] 2004 r. w kwocie [...] zł. W piśmie z [...] 2009 r. strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że zapłata wskazanej w decyzji kwoty przekracza możliwości finansowe skarżącego, a w szczególności doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody w postaci niemożności zapewnienia bytu rodzinie, w tym trójce małoletnich dzieci. Podkreślono, że konieczność uregulowania należności lub wszczęcia postępowania egzekucyjnego pozbawi skarżącego możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych swoich i swoich najbliższych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, w skrócie p.p.s.a) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, a w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie- organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji klauzuli wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (§ 2 pkt 1 tego przepisu). Natomiast § 3 tego artykułu stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (..). W świetle cytowanego wyżej art. 61 p.p.s.a., nie budzi wątpliwości stwierdzenie, że jest zasadą, iż zaskarżone rozstrzygnięcie w tym w szczególności decyzja administracyjna, powinno być wykonane. Wstrzymania wykonania może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności. Trzeba stwierdzić, że skarżący uzasadniając wniosek nie przybliżył jakichkolwiek okoliczności wskazujących na istnienie przesłanek, o których mowa w § 3 powołanego artykułu ustawy. Odwołał się do braku możliwości finansowych do spłaty zobowiązania wynikającego z ostatecznej decyzji, a jako szkodę wskazał niemożność zaspokojenia niezbędnych potrzeb swojej rodziny. Okoliczności te nie stanowią przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji a jedynie mogą być podnoszone na etapie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu, nie wykazał tym samym, że wykonanie zaskarżonego postanowienia rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia znacznej szkody, nadto zaś że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej i jest osoba bezrobotną, tym samym wykonanie zaskarżonej decyzji nie skutkuje zakończeniem prowadzenia przez niego działalności gospodarczej i utratę jedynego źródła dochodu dla niego i rodziny. Nadto przez szkodę majątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania albo nie będzie możliwe przywrócenie do poprzedniego stanu rzeczy należy rozumieć utratę przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdy zachodziłoby niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Żadna z powyższych okoliczności w sprawie nie występuje. Wskazać także należy, że trudna sytuacja finansowa strony, nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż mechanizmy zawarte w przepisach egzekucyjnych zapewniają dłużnikowi minimum egzystencji, a skutki decyzji dotyczących - jak w niniejszej sprawie - określonej sumy pieniężnej, są z natury rzeczy odwracalne (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2008 r., sygn. akt I FSK 1641/08, nie publ. oraz z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09, LEX 564208). W tym miejscu należy wskazać, ż postanowieniem Referendarza Sądowego z 29 kwietnia 2010 r. T. P. został zwolniony z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi, gdyż jest osobą bezrobotna bez prawa do zasiłku, korzystającą z pomocy finansowej rodziny i pozostającej od 2000 r. w rozdzielności majątkowej z żoną. Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 oraz § 5 p.p.s.a. nie uwzględnił wniosku i odmówił wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż skarżący nie wskazał wystąpienia lub możliwości wystąpienia dwóch wskazanych w ustawie pozytywnych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać jednocześnie należy, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). Podkreślić przy tym trzeba, iż w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ustawy oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.