III SA/Gl 1549/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Agata Ćwik – Bury, Protokolant Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi Gminy i Miasta K. na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwały Zarządu Województwa [...] w sprawie wymierzania korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE, tzw. Taryfikatora postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] r. (data nadania) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga Gminy i Miasta K. na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia 17 stycznia 2013 r. nr [...] w sprawie wymierzania korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE, tzw. Taryfikatora. Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały Zarządu Województwa [...] z dnia [...]r . nr [...] , ewentualnie jej uchylenie albo stwierdzenie, że została ona wydana z naruszeniem prawa albo stwierdzenie jej bezskuteczności. Dodała, że zaskarżona uchwała dotyczy przyjęcia przez Zarząd Województwa [...] - Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2007-2013 aktualizacji dokumentu pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizację projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE", tzw. Taryfikatora, obowiązującego dla projektów realizowanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013. Strona skarżąca w uzasadnieniu skargi podniosła zarzut braku normy kompetencyjnej dla Zarządu Województwa do podjęcia zaskarżonej uchwały; w ocenie skarżącego powołane w uchwale przepisy art. 41 ust 2 pkt 4 ustawy o samorządzie województwa oraz art. 25 pkt 1 i art. 26 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie dają podstawy do podejmowania przez Zarząd Województwa aktu prawnego w zakresie określania wskaźników korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizację projektów współfinansowanych ze środków UE. Dalej skarżący wskazuje, iż w jego ocenie przedmiotowa uchwała stosowana jest jako akt prawa miejscowego, bowiem skierowana jest do nieoznaczonego adresata i zawiera normy abstrakcyjne zapisane w sposób właściwy dla przepisów karnych. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej oraz wskazała, że brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia, iż zaskarżona uchwała może być przedmiotem kontroli sądowo administracyjnej, bowiem przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jedn. ze zm.) – dalej "p.p.s.a". stanowią, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej wyłącznie w zakresie określonym w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.), sąd nie ma zatem kompetencji do badania innych działań podejmowanych przez organy administracji, poza wymienionymi enumeratywnie w art. 3 § 2 oraz art. 4 p.p.s.a., z zastrzeżeniem przepisu art. 3 § 3 p.p.s.a., tj. przepisów ustaw szczególnych. Zaskarżona uchwała nie mieści się w katalogu wymienionym w art. 3 § 2 p.p.s.a. Ponadto organ podniósł, iż niemożliwe jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, zgodnie bowiem z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (Dz.U.2013.596 tekst jedn. ze zm.): "Nie stwierdza się nieważności uchwały organu samorządu województwa po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia, chyba, że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały w terminie określonym w art. 81, albo jeżeli uchwała jest aktem prawa miejscowego. " Skoro więc, uchwała została podjęta dnia 17 stycznia 2013 r., roczny termin umożliwiający stwierdzenie nieważności już upłynął. Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze. Podkreślił, że uchwała jest skierowana do nieokreślonego adresata, może dotyczyć zarówno osób fizycznych jak i osób prawnych, może być traktowana jako akt prawa miejscowego, dotyczy zobowiązań finansowych. W związku z powyższym w oparciu o przepisy Konstytucji takie zobowiązania powinny być uregulowane w ustawie, a nie aktem prawa miejscowego. Pełnomocnik organu odwoławczego wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę akcentując, że zaskarżony taryfikator jest skierowany tylko i wyłącznie do beneficjentów, którzy podpisali umowy z Instytucją Zarządzającą i do ustalenia takiego taryfikatora została instytucja zobowiązana prawem unijnym, które nakazuje miarkowanie szkody, zatem taryfikator jest jedynie narzędziem pomocniczym, a nie aktem prawa miejscowego. Pełnomocnik strony skarżącej zgodził się, że w prawie unijnymi nie ma wskazówek co do tego, w jaki sposób powinien być wydany taryfikator, jednakże w prawie polskim materia ta podlega uregulowaniu ustawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. stanowi, iż kontrola ta dotyczy także innych niż decyzje, czy postanowienia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej na akt lub czynność objętą zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. Na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zatem podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest wymóg, by zaskarżona forma działania administracji publicznej należała do kategorii takich aktów lub czynności, które są kontrolowane przez sąd administracyjny. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (zob. uchwała NSA z dnia 4 lutego 2008 r., I OPS 3/07, publ. ONSAiWSA 2008/2/21, POP 2008/3/45, OSP 2008/5/51, Prok.i Pr.-wkł. 2008/7-8/65, OSP 2008/7-8/89; J. Świątkiewicz, Komentarz do ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Warszawa 1995, s. 52; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi., 2004, s. 32; B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), ZNSA 2006, nr 2, s. 18; M. Bogusz, glosa do wyroku NSA z dnia 20 listopada 2008 r., I OSK 611/08, GSP - Prz. Orz. 2009, nr 3, s. 14-15). Nadto Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniach wydanych w okresie obowiązywania art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) uznał, że: a/ przez akty lub czynności organu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA, należy rozumieć głównie działania materialno-techniczne, wywołujące określone skutki prawne; działania te mogą mieć również charakter władczy, z tym że nie są to rozstrzygnięcia władcze, gdyż wówczas mamy do czynienia z decyzją administracyjną (uchwała NSA z dnia 8 września 2003 r., OPS 2/03, ONSA 2004, nr 1, poz. 5, s. 79); b/ przez "czynność" w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA należy rozumieć czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, podjętą przez organ administracji publicznej, dotyczącą stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; ustna informacja pracownika urzędu, który nie jest organem administracji publicznej, o wysokości obowiązującej opłaty za wydanie decyzji administracyjnej nie ma takiego waloru, gdyż ustna informacja nie jest czynnością materialno-techniczną (postanowienie NSA z dnia 12 marca 1998 r., II SA 1247/97, OSP 1999, z. 2, poz. 25, z glosą L. Żukowskiego, tamże, s. 66 i n.); c/ odmowa udostępnienia dokumentacji medycznej pacjentowi publicznego zakładu opieki zdrowotnej podlega zaskarżeniu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA (wyrok NSA z dnia 19 maja 2003 r., OSA 1/03, ONSA 2003, nr 4, poz. 114); d/ usunięcie danych z Krajowego Rejestru Karnego mieści się w zakresie art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA (wyrok NSA z dnia 20 marca 2003 r., II SA 2558/02, ONSA 2004, nr 1, poz. 35). Stanowisko NSA pozostaje również aktualne w obecnie obowiązującym stanie prawnym. Stosownie do treści art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać przyjdzie, że uchwała objęta skargą nie może być zaskarżona na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dyspozycja tego artykułu wskazuje, że czynność podlegająca kontroli sądu administracyjnego musi być z zakresu administracji publicznej oraz powinna dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Czynność musi mieć publicznoprawny charakter, co oznacza, że musi być skierowana do podmiotu zewnętrznego, niepodporządkowanego organizacyjnie lub służbowo organowi podejmującemu daną czynność. Tymczasem zaskarżona uchwała jest aktem o charakterze wewnętrznym. Podjęta została w związku z pismami Ministra Rozwoju Regionalnego z 14 listopada 2012 r. oraz 22 listopada 2012 r. informującymi o zmianach w taryfikatorze korekt finansowych wymierzanych za naruszenia przepisów prawa zamówień publicznych w związku z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE, tj. dokumentu pod nazwą "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE". Skierowana jest do instytucji odpowiedzialnych za nakładanie korekt finansowych (tzn. Instytucji Zarządzających lub instytucji, do których oddelegowane zostały kompetencje w tym zakresie), wykorzystywaną w procesie obliczania wartości nieprawidłowości i korekt finansowych. Stanowi dokument pomocniczy dla Instytucji Audytowej (instytucji właściwej ds. kontroli wyrywkowej), który może być wykorzystywany w celu oszacowania poziomu błędów związanych z procedurami udzielania zamówień publicznych (Por. www.funduszestrukturalne.gov.pl w zakładce Dokumenty i wytyczne/Dokumenty/Prawo polskie). Ponadto, zaskarżana czynność musi odnosić się do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek (por. B. Adamiak, Z właściwości sądów administracyjnych, ZNSA 2006, nr 2 s.18). Taryfikator nie stanowi prawa powszechnie obowiązującego. Zaskarżona uchwała nie jest więc aktem zaliczanym do źródeł powszechnie obowiązującego prawa, o którym mowa w art. 87 Konstytucji, nie dotyczy zatem uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Uchwała objęta skargą nie jest decyzją administracyjną, ani postanowieniem oraz, że dotyczy sprawy indywidualnej konkretnego beneficjenta (w tym wypadku skarżącego). Co oczywiste nie jest pisemną interpretacją przepisów prawa podatkowego wydawaną w indywidualnej sprawie. Odnośnie spełniania przez zaskarżoną uchwałę dwóch kryteriów aktu lub czynności podlegających kontroli sądowo-administracyjnej Sąd wskazuje, że akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa mogą bowiem podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., o ile mają charakter publicznoprawny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się w związku z tym, że jednym z podstawowych kryteriów determinujących zakres dopuszczalności skargi na taki akt lub czynność jest kryterium "publicznoprawnego charakteru rozstrzygnięcia" organu. Należy zgodzić się z twierdzeniem Zarządu Województwa [...] , że w systemie realizacji Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 pełni on rolę Instytucji Zarządzającej, bowiem zgodnie z przepisem art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz.U. z 2009r., nr 84, poz. 712 z późn. zm, dalej: uzppr) za prawidłową realizację programu operacyjnego odpowiada instytucja zarządzająca, którą jest odpowiednio minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego lub zarząd województwa. Zgodnie z przepisem art. 26 ust 1 pkt 14-15a uzppr do zadań Instytucji Zarządzającej należy prowadzenie kontroli realizacji programu operacyjnego, w tym kontroli realizacji poszczególnych dofinansowanych projektów oraz odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, której mowa w przepisach o finansach publicznych, a także ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999. Przepis art. 98 ust 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 stanowi: Państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Państwa członkowskie samodzielnie określają procedurę dokonywania korekt finansowych, przepisy rozporządzenia 108/2006 nakładają na państwa jedynie obowiązek monitorowania wszelkich nieprawidłowości oraz obowiązek odzyskiwania środków funduszy UE. Procedura dokonywania korekt finansowych nie została dostatecznie uregulowana w polskim porządku prawnym, a w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych uregulowano w zasadzie jedynie procedurę odzyskiwania środków; zgodnie z treścią art. 207 ust 1 tejże ustawy: W przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1. wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2. wykorzystane z naruszeniem procedur, 3. pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Powtórzyć należy, iż podstawą prawną dokonywania korekt jest przepis art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r., a procedurę odzyskiwania środków regulują przepisy ustawy o finansach publicznych. Polskie przepisy powszechnie obowiązujące nie dają podstaw do "miarkowania" wysokości korekty finansowej, a taki obowiązek wynika z treści przepisu art. 98 ust 2 rozporządzenia 1083/2006 (Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze). W sytuacji, gdy w trakcie realizacji projektu dojdzie do powstania nieprawidłowości, dotyczącej naruszenia przepisów o zamówieniach publicznych, w celu dokonania miarkowania jej skutków, zastosowanie ma dokument pt. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE", opracowany i publikowany przez Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju (wcześniej Ministerstwo Rozwoju Regionalnego). W związku z dokonaną przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego w dniu 14 listopada 2012 r. aktualizacją dokumentu pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE", zaistniała konieczność zapewnienia stosowania przedmiotowego dokumentu. Uchwałą Zarządu Województwa nr [...] z dnia [...] r. - przywołany dokument (tzw. Taryfikator) został przyjęty do stosowania w przypadku naruszeń zasad wydatkowania środków publicznych w dziedzinie zamówień, stwierdzonych przez Instytucję Zarządzającą w wyniku kontroli projektów wszczętych po podjęciu tejże uchwały. Należy podkreślić, że już wcześniej Instytucja Zarządzająca stosowała poprzednie wersje Taryfikatora, a to na podstawie zapisów umowy o dofinansowanie projektu, zgodnie z którą w przypadku naruszenia przez Beneficjentów zasad wydatkowania środków publicznych w dziedzinie zamówień, w szczególności zasad prawa wspólnotowego oraz zasad prawa krajowego tj.: ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych a także w przypadku naruszenia Wytycznych Instytucji Zarządzającej w sprawie udzielania zamówień dla projektów współfinansowanych ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013, Instytucja Zarządzająca może stosować korekty finansowe. W celu ustalenia wysokości korekty Instytucja Zarządzająca może posłużyć się tzw. Taryfikatorem " Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" lub Wytycznymi [...] wskazuje, iż tzw. Taryfikator nie stanowi źródła prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i tym samym nie jest samoistną podstawą prawną do nakładania korekt finansowych, ale jest instrumentem służącym miarkowaniu wagi i charakteru naruszenia prawa. Trafnie zatem organ przyjął, że powyższe znajduje potwierdzenie w wyroku z dnia 5 lipca 2013 r. (sygn. akt V SA/Wa 457/13), w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że podstawą wydania decyzji o zwrocie środków jest art. 207 u.f.p., zaś "(...) Taryfikator to narzędzie pomocnicze, instrukcja postępowania w zakresie obliczania wartości korekt finansowych", oraz jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, który w wyroku z dnia 11 marca 2014 r. (sygn. II SA/Op 514/13), wskazał, że: "Wskaźnik procentowy wyraża (...) abstrakcyjny i uśredniony stopień szkodliwości danego typu naruszenia, który przyjmuje się w wysokości i na warunkach określonych w załączniku do Taryfikatora ". Rację ma Zarząd Województwa [...] stosując Taryfikator, mając na uwadze jego pomocniczy charakter, do obliczenia kwoty do zwrotu, Instytucja Zarządzająca, wypełnia obowiązek wynikający z wymogów Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, dotyczący nakładania korekt finansowych. Przepis art. 98 ww. Rozporządzenia oraz względy systemowe i zasada proporcjonalności wymagają, ażeby określenie środków podlegających zwrotowi następowało z uwzględnieniem wagi i charakteru nieprawidłowości, będących podstawą żądania zwrotu. Na podstawę prawną dokonania korekty finansowej i żądania zwrotu środków, składają się normy prawa publicznego (art. 98 ust. 1 Rozporządzenia nr 1083/2006; art. 207 u.f.p.) oraz normy wynikające z samej umowy o dofinansowanie. Warto również zwrócić uwagę, iż podpisanie przez Beneficjenta umowy o dofinansowanie projektu oznacza jego akceptację na stosowanie przez Instytucja Zarządzająca Taryfikatora. Tzw. Taryfikator został przygotowany przez ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, który odpowiada za koordynację wykorzystania środków zagranicznych, w tym z budżetu Unii Europejskiej, przeznaczonych na dofinansowanie programów operacyjnych (obecnie w ramach Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju). Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (art. 35 ust. 3 u.z.p.p.r.) minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, w celu zapewnienia zgodności sposobu wdrażania programów operacyjnych z prawem Unii Europejskiej oraz spełniania wymagań określanych przez Komisję Europejską, a także w celu zapewnienia jednolitości zasad wdrażania programów operacyjnych, może wydać wytyczne dotyczące programów operacyjnych, m.in. w zakresie korekt finansowych w ramach programów operacyjnych. W związku ze szczególną rolą ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego w procesie realizacji i wdrażania funduszy unijnych, Taryfikator stanowi narzędzie, które odpowiada przesłankom określonym w art. 98 ust. 2 Rozporządzenia 1083/2006. Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 41 ust 2 pkt 4 ustawy o samorządzie województwa, zgodnie z którym do zadań zarządu województwa należy w przygotowywanie projektów strategii rozwoju województwa i innych strategii rozwoju, planu zagospodarowania przestrzennego, regionalnych programów operacyjnych, programów służących realizacji umowy partnerstwa w zakresie polityki spójności oraz ich wykonywanie. Nie ma wątpliwości, iż wszelkie sprawy związane z przygotowaniem oraz wykonywaniem regionalnego programu operacyjnego należą do kompetencji zarządu województwa, a zatem także kwestia nakładania korekt finansowych (co w świetle przepisu art. 98 rozporządzenia 1083/2006 jest obowiązkiem IZ) należy do zagadnień regulowanych samodzielnie przez właściwą instytucję zarządzającą. Przywołane w uchwale przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (art. 25 pkt 1, art. 26 ust 1 pkt 5) także wskazują na status zarządu województwa jako instytucji zarządzającej właściwym programem operacyjnym, oraz na samodzielną kompetencję do ustalania treści umów o dofinansowanie, w tym oczywiście zapisów dotyczących procedury nakładania korekt finansowych. W tym miejscu należy wskazać na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2014 r. sygn. akt II GPS 2/14 "Ustalenie i nałożenie korekty finansowej, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), nie wymaga wydania decyzji administracyjnej." W jej uzasadnieniu NSA wskazał, że "ustalenie i nałożenie korekty finansowej przez instytucję zarządzającą (pośredniczącą lub wdrażającą) jest jedynie etapem dochodzenia zwrotu kwoty ustalonej korektą, poprzedzającym postępowanie administracyjne w tej sprawie, wszczęte na podstawie art. 207 ust. 9 u.f.p. W postępowaniu administracyjnym o zwrot należności nieprawidłowo pobranych ustalenia dotyczące korekty podjęte w toku postępowania kontrolnego nie wiążą organu orzekającego o zwrocie. Stanowią element stanu faktycznego tej sprawy." Sąd orzekający w pełni podziela poglądy przedstawione w uchwale i jest nią związany na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. Podsumowując w ocenie składu orzekającego stanowisko Zarządu Województwa [...] należy podzielić. Zaskarżona uchwała nie podlega kontroli sądu administracyjnego, gdyż nie jest ani decyzją administracyjną ani innym aktem wskazanym w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zatem sprawa niniejsza nie podlega, w świetle p.p.s.a. oraz ustaw szczególnych kognicji sądu administracyjnego, w związku z czym skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., sąd orzekł jak w postanowieniu.