III SA/Gl 1554/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik – Bury po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego (odmowy stwierdzenia nadpłaty) postanawia: zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 6 marca 2017 r., tutejszy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W terminie ustawowym wpłynęło zażalenia strony skarżącej na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawarte w wyroku tutejszego Sądu z dnia 6 marca 2017 r. Postanowienie powyższe zostało zaskarżone w całości, a pełnomocnik skarżącej wniósł o jego zmianę poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kwoty 18.830 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej niezbędnych kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (w brzmieniu obowiązującym do dnia 26 października 2016 r.) poprzez ustalenie wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości niższej niż obowiązująca stawka minimalna. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt: I GZ 152/17, uchylił zaskarżone postanowienie zawarte w drugim punkcie wyroku z dnia 6 marca 2017 r. i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi. W ocenie Sądu II instancji, uzasadnienie rozstrzygnięcia o kosztach zastępstwa procesowego, zawarte w wyroku Sądu I instancji z dnia 6 marca 2017 r., nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a., Sąd ten bowiem nie wskazał powodów zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów w wysokości wskazanej w drugim punkcie wyroku z dnia 6 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub rady prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi w niniejszej sprawie 442.991 zł. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt: I GSK 1353/14, uchylający pierwotny wyrok tutejszego Sądu z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt: III SA/Gl 574/13 i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi, zakończył fazę drugoinstancyjną postępowania sądowoadministracyjnego i sprawa powróciła tym samym do fazy postępowania pierwszoinstancyjnego. Rozpoznając sprawę ponownie, Sąd uwzględnił przepisy przejściowe zawarte w § 21 rozporządzenia Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. (§ 23 tego rozporządzenia). Zgodnie z tą normą intertemporalną, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Taką samą normę intertemporalną zawiera rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1667), którym znowelizowano z dniem 27 października 2016 r. cytowane wyżej rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (rozporządzenie z dnia 22 października 2015). Postępowanie pierwszoinstancyjne wszczęte zostało w dniu 25 listopada 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym przesyłki zawierającej skargę na ww. decyzję do organu – koperta znajduje się w aktach sądowych sprawy). Uwzględniając przepisy intertemporalne w obu aktach normatywnych, stwierdzić należy, że sprawa niniejsza wszczęta została przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. i rozporządzenia nowelizującego to rozporządzenia i nie została zakończona przed wejściem obu tych aktów w życie. W tym stanie rzeczy przyjąć należało, że w sprawie tej stosować należy przepisy obowiązującego w dniu wszczęcia postępowania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj. w Dz. U. z 2013 r., poz. 490) – zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem". Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi stawka obliczona na podstawie § 6 rozporządzenia. Stosownie do § 6 pkt 7 rozporządzenia – stawki minimalne, przy wartości przedmiotu zaskarżenia (sporu) powyżej 200.000 zł – wynoszą 7.200 zł. Z kolei stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł. W tym stanie rzeczy, na zwrot kosztów postępowania sądowego w tej sprawie składa się: kwota [...] zł (wpis sądowy od skargi) i kwota [...] zł (wynagrodzenie dla radcy prawnego reprezentującego skarżącą spółkę). Jednocześnie należało zasądzić stronie kwotę [...] zł tytułem stawki minimalnej należnej radcy prawnemu w postępowaniu zażaleniowym (na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c). Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.