III SA/Gl 156/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędziowie Asesor WSA Mirosław Kupiec Asesor WSA Barbara Orzepowska-Kyć Protokolant sek. sąd. Joanna Spadek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2006 r. przy udziale - sprawy ze skargi S. D. i D. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie usunięcia spod dozoru celnego towaru, określenie dłużników, wymiaru należności celnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. nr [...] w części dotyczącej S. D.; 2. w pozostałej części oddala skargę; 3. zasądza od Dyrektora Izby celnej w K. na rzecz skarżącego S. D. kwotę [...] zł [...] złotych)tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. określa, że do uprawomocnienia się niniejszego wyroku zaskarżona decyzja nie może być wykonana w stosunku do S. D. Decyzją z [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego B. stwierdził usunięcie w dniu [...] r. spod dozoru celnego samochodu osobowego marki [...], określił dłużników w osobach D. T. i S. D., określił kwotę wynikającą z długu celnego wraz z odsetkami, określił kwotę podatku akcyzowego oraz kwotę podatku od towarów i usług. Jako podstawę prawną wskazał art. 13 § 1 pkt. 1, art. 21 § 1 pkt. 2, art. 207 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 262, art. 2 § 1 i 2, art. 3 § 1 pkt. 1, 5, 20, art. 13 § 1, art. 21, art. 29 § 1, art. 35 § 1 i 3, art. 145 § 1 i 3, art. 148 pkt. 1 i 2, art. 211 § 1,2,3 pkt. 1 i 3, art. 222 § 1, art. 2421 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 14 Konwencji dotyczącej odprawy czasowej sporządzonej w Stambule dnia 26 czerwca 1990 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 14, poz. 61 ze zm.), art. 9 ust. 2 załącznika C Konwencji dotyczącej odprawy czasowej (Dz. U. z 2002 r. Nr 201, poz. 1955), § 112 pkt. 2, § 113, § 114 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 listopada 2003 r. w sprawie gospodarczych procedur celnych (Dz. U. Nr 201, poz. 1955), § 29 ust. 1 pkt. 1 b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 117, poz. 1250), część pierwsza A Stawki celne ust. 1b i ust. 3 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej (Dz. U. Nr 219, poz. 2153), art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535), art. 2 ust. 2, art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie podatku akcyzowego ( Dz. U. Nr 22, poz. 2196). W uzasadnieniu organ pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: W dniu [...] r. obywatel Słowacji D. T. pozostawił do naprawy w warsztacie samochodowym S. D. uszkodzony samochód osobowy marki [...], będący własnością innego obywatela Słowacji - S. W.. D. T. [...] r. opuścił jednak terytorium Polski, a [...] r. funkcjonariusze straży granicznej ujawnili i zabezpieczyli ten samochód. Skoro [...] r. D. T. zgłosił samochód do procedury odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła, zastosowanie miały tutaj przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych, przepisy Konwencji sporządzonej w Stambule oraz przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z 12 listopada 2003 r. w sprawie gospodarczych procedur celnych. Przedmiotem odprawy czasowej był zatem samochód [...], a na wprowadzającym go na polski obszar celny ciążył obowiązek jego powrotnego wywozu w określonym terminie tj. najpóźniej w dniu, w którym taka osoba opuszcza polski obszar celny. Samochód podlegał dozorowi celnemu, co oznacza, że polskie organy celne w każdym czasie i każdym miejscu mogły podjąć działania w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego. Podmiotem administracyjnego stosunku prawnego była osoba mająca miejsce zamieszkania za granicą, która wprowadziła towar na polski obszar celny i która była uprawniona do powrotnego wywozu samochodu. D. T. nie podjął czynności zmierzających do nadania nowego przeznaczenia celnego spornemu pojazdowi, nie zwrócił się do organu celnego o objęcie towaru wymaganą procedurą celną. W przypadku, kiedy samochód został uszkodzony już na terytorium polskim, istniała możliwość zastosowania przepisów art. 14 Konwencji, które przewidują różne rozwiązania w przypadku uszkodzenia lub zniszczenia towaru. Pozostawienie samochodu w warsztacie samochodowym celem dokonania naprawy oznacza, że towar został usunięty spod dozoru celnego, a z mocy art. 211 § 2 Kodeksu celnego [...] r. powstał dług celny w przywozie. W tym wypadku, z mocy art. 211 § 3 pkt. 1 i 3 ustawy Kodeks celny za dłużników solidarnych należało uznać: osobę, która usunęła towar spod dozoru celnego tj. D. T. oraz mającego świadomość, co do pochodzenia towaru S. D.. Na końcu, organ I instancji przedstawił sposób wyliczenia należności celnych oraz odsetek. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik stron wnosząc o jej uchylenie zarzucił bezpodstawne uznanie, że D. T. usunął spod dozoru celnego samochód [...], a tym samym bezpodstawne uznanie go za dłużnika celnego. Ponadto pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów proceduralnych w trakcie przesłuchiwania strony będącej obcokrajowcem. W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy akcentując okoliczności kolizji, podczas której samochód uległ uszkodzeniu. Powołując się przy tym na art. 14 Konwencji oraz na art. 66 ust. 1, art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym stwierdził, że skoro samochód nie został poważnie uszkodzony w czasie kolizji, ani nikt nie doznał obrażeń, to tym samym D. T. nie miał obowiązku zawiadamiania o niej policji. Z okoliczności sprawy wynika, że procedura odprawy czasowej nie została zakończona, brak było zatem podstaw do zastosowania art. 14 Konwencji. Tym samym, D. T. z naruszeniem prawa został uznany a dłużnika w rozumieniu art. 211 § 3 pkt. 1 Kodeksu celnego. Pełnomocnik zarzucił ponadto niegodne z prawem uznanie S. D. za dłużnika celnego poprzez błędną interpretację art. 211 § 3 pkt. Kodeksu celnego, błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących wiedzy S. D., że przed podjęciem czynności naprawczych winien uzyskać pozwolenie organu celnego na procedurę uszlachetniania czynnego. Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik stwierdził, że w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie można przyjąć, iż S. D. był posiadaczem pojazdu w rozumieniu art. 336 ustawy Kodeks cywilny. Posiadanie jest bowiem stanem faktycznym określonego władztwa nad rzeczą. Stan posiadania współtworzą fizyczny element władania rzeczą oraz element intelektualny – zamiar władania rzeczą dla siebie. Decydujące znaczenie ma tutaj wewnętrzna, subiektywna wola posiadania. Skoro S. D. był jedynie dzierżycielem rzeczy w rozumieniu art. 338 Kodeksu cywilnego, to tym samym brak było podstaw do uznania go za dłużnika w rozumieniu art. 211 § 3 pkt. 3 Kodeksu celnego. Niezależnie od tego, strona nie miała i nie mogła mieć świadomości faktu, że samochód był objęty procedurą odprawy czasowej. Ponadto strona zachowała należytą staranność dostosowaną do okoliczności, w jakich działała. Organy celne bez uzasadnionego powodu postawiły stronie wymagania dotyczące znajomości prawa celnego, a także znajomości sytuacji prawnej każdego samochodu oddawanego do naprawy w warsztacie. Zaskarżoną tu decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. powołując się na art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy Ordynacja podatkowa oraz przepisy wskazane przez organ I instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przedstawiając ustalony w sprawie stan faktyczny zaakcentował, iż sporny samochód został usunięty spod dozoru celnego [...] r., tj. w dniu w którym D. T. pozostawił samochód w warsztacie S. D., a następnie opuścił terytorium Polski. Wobec tych okoliczności, z mocy art. 211 § 1 i 2 Kodeksu celnego powstał dług celny w przywozie. Powołując się na wyrok NSA z 27 października 2000 r., sygn. akt V SA 2796/99 organ odwoławczy stwierdził dalej, iż decydujące znaczenie miała tutaj zmiana dysponenta samochodu. Z mocy art. 211 § 3 pkt. Kodeksu celnego D. T., który usunął towar spod dozoru celnego został dłużnikiem. Odnosząc się do odpowiedzialności S. D. Dyrektor Izby Celnej w K. przedstawił następujący wywód: art. 211 przyjmuje konstrukcję wielości dłużników ponoszących solidarną odpowiedzialność za dług na zasadzie określonej w art. 221. Skoro ustawodawca poszerzył krąg osób odpowiedzialnych za dług celny, za dłużnika należało uznać również S. D., który posiadał samochód usunięty spod dozoru celnego, a to na mocy art. 211 § 3 pkt. 3 Kodeksu celnego. Posiadanie jest bowiem pewnym stanem rzeczy polegającym na faktycznym władztwie nad rzeczą, przez co rozumie się samą możność władania rzeczą, przy czym korzystanie z rzeczy nie jest konieczną przesłanką posiadania. Skoro D. T. powierzył S. Z. samochód do naprawy wraz z kluczykami i dokumentami, to tym samym uzyskał on możność faktycznego korzystania z niego. Odnosząc się do drugiej przesłanki warunkującej odpowiedzialność posiadacza organ celny stwierdził, że S. Z. wiedząc o tym, iż D. T. nie poinformował o kolizji drogowej policji miał świadomość obowiązku zgłoszenia tego faktu organom celnym. Ponadto dokładając należytej staranności mógł i powinien dojść do przekonania, że skoro D. T. opuścił terytorium Polski samochód został usunięty spod dozoru celnego. W ocenie organu odwoławczego, skarżący będący przedsiębiorcą winien zachować staranność cechującą sumiennego i rzetelnego przedsiębiorcę. Kontynuując ten wywód, organ odwoławczy wyraził pogląd, iż sumienny przedsiębiorca powinien podejmować dostępne środki prawne przy prowadzeniu działalności gospodarczej, aby wywiązać się z obowiązków zapobiegliwości i sumienności. W tym zakresie mieści się też obowiązek ustalenia statusu celnego samochodu oddanego przedsiębiorcy do naprawy. W tej sprawie, S. Z. miał możliwość prawidłowo ocenić sytuację, ponieważ wszelkie okoliczności świadczyły o tym, że samochód od został usunięty spod dozoru celnego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, Dyrektor Izby Celnej w K. wskazując na przepisy Konwencji sporządzonej w Stambule przypomniał sposoby zakończenia odprawy czasowej akcentują przy tym, iż uprawniony D. T. nie skorzystał z możliwości zastosowania tych przepisów. W ocenie organu, nie doszło również do naruszenia przepisów proceduralnych - art. 174 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ podczas przesłuchania D. T. tłumaczenia dokonywał funkcjonariusz celny posiadający znajomość języka słowackiego, a ponadto przesłuchiwany wyraźnie przed podpisaniem protokołu oświadczył, iż zrozumiał jego treść. Podniesiony zarzut wskazuje jedynie na hipotetyczną możliwość zniekształcenia zeznań nie precyzując, o jakie zniekształcenia chodzi. Na końcu, organ odwoławczy przedstawił sposób określenia a wartości celnej towaru, należności celnych i podatków. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zwolnienie samochodu spod dozoru celnego zarzucili: błędne zakwalifikowanie ich jako dłużników solidarnych, niezgodne z prawem zakwalifikowanie D. T. jako osoby usuwającej towar spod dozoru celnego, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezzasadnym nałożeniu na S. D. obowiązku uzyskania pozwolenia organów celnych na wykonanie naprawy przedmiotowego samochodu. W uzasadnieniu podtrzymując stanowisko zawarte w odwołaniu wyjaśnili, iż nie mieli zamiaru wprowadzenia w błąd organów celnych, jak również uniknięcia zapłaty należności publicznoprawnych. W ich ocenie, sprawa winna zostać rozpoznana w oparciu o Konwencję Stambulską, ponieważ samochód został poważnie uszkodzony, a nikt nie pouczył D. T. o możliwości zastosowania jej art. 14. Na końcu podniesiono zarzut proceduralny dotyczący przesłuchania D. T., obaj skarżący stwierdzili, że żaden funkcjonariusz celny nie posługiwał się językiem słowackim. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w sprawie. Odnosząc się do zarzutów wyjaśnił: przedsiębiorcy winni znać obowiązujące przepisy prawa, w czasie przesłuchania D. T. była obecna osoba znająca język słowacki, nie naruszono praw skarżącego, który oświadczył, iż rozumie znaczenie czynności dokonywanych w języku polskim, a ponadto sporządził osobistą skargę w języku polskim. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Nie kierują się zasadami słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sprawie do takiego naruszenia prawa doszło, zatem skarga musiała zostać częściowo uwzględniona. Podstawową kwestią dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji i postępowania, w jakim została ona wydana, jest właściwe rozumienie art. 211 § 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.). Pierwszy ze wskazanych przepisów przewiduje odpowiedzialność za dług celny w przywozie osoby, która usunęła towar spod dozoru celnego. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że przedmiotowy pojazd został objęty procedurą odprawy czasowej uregulowanej, między innymi, przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 listopada 2003 r. w sprawie gospodarczych procedur celnych (Dz. U. Nr 201, poz. 1955). Zgodnie zaś z tymi przepisami, pojazd samochodowy może zostać objęty procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła, kiedy zostanie przywieziony przez osobę mającą miejsce zamieszkania poza polskim obszarem celnym. Taki samochód musi zostać powrotnie wywieziony lub otrzymać nowe przeznaczenie celne najpóźniej w dniu, w którym osoba, która go przywiozła opuszcza polski obszar celny. Zgodnie zaś z art. 35 § 1 i 3 ustawy Kodeks celny, każdy towar wprowadzony na polski obszar celny podlega od chwili wprowadzenia dozorowi celnemu i może podlegać kontroli celnej, a towar niekrajowy pozostaje pod takim dozorem – aż do czasu, kiedy jego status celny zostanie zmieniony bądź gdy zostanie wyprowadzony do wolnego obszaru celnego albo powrotnie wywieziony bądź zniszczony. Z kolei, dozorem celnym są wszelkie działania podejmowane przez organ celny w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego, natomiast kontrolą celną jest wykonywanie czynności w ramach dozoru celnego, między innymi takich jak: rewizja celna towaru, kontrola wymaganych dokumentów, kontrola środka transportu (art. 3 § 1 pkt. 1 i 5 ustawy Kodeks celny). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż organy celne prawidłowo ustaliły, iż obywatel słowacki D. T. [...] r. usunął spod dozoru celnego samochód osobowy – towar podlegający należnościom celnym przywozowym, ponieważ nie wywiózł go powrotnie w dniu, w którym opuścił polski obszar celny. Inaczej jednak rzecz się ma w stosunku do S. D.. Przepis art. 211 § 1 pkt. 3 ustawy Kodeks celny przewiduje bardzo szeroki krąg osób, które nabyły, posiadały lub posiadają towar usunięty spod dozoru celnego i podlegający należnościom celnym przywozowym. Ujęcie to oznacza, że każda z osób uczestniczących w obrocie takim towarem, w tym posiadacz teraźniejszy lub przeszły może być dłużnikiem celnym, chodzi tutaj o odpowiedzialność wszystkich podmiotów władających towarem w zakresie jakiegokolwiek prawa. Osoba władająca towarem staje się dłużnikiem celnym, gdy zostanie wykazane, że wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, że był to towar usunięty spod dozoru celnego. "Wykazanie należytej staranności przez wskazanie zakresu powinności, jakich powinien dochować podmiot, którego zachowanie się ocenia, wymaga odniesienia przede wszystkim do miejsca, jakie w łańcuchu transakcji zajmuje osoba, której zachowanie ocenia się w celu przypisania długu celnego. Inaczej wygląda staranność profesjonalisty, zawodowo trudniącego się obrotem towarami danego rodzaju, inaczej - jego kontrahenta detalisty lub konsumenta. Innym czynnikiem relatywizacji będą okoliczności nabycia towaru przez osobę, której staranność się ocenia: mniej wymaga się od kogoś, kto towar nabywa od profesjonalisty, w sklepie czy licencjonowanym punkcie stałej sprzedaży, wyższej staranności zaś wymaga zakup na giełdzie czy od nieznanej osoby prywatnej. Oznacza to, że gdy występuje wielość podmiotów, którym - ze względu na miejsce w łańcuchu kolejnych transakcji - można przypisać różną pozycję, a co za tym idzie stosować wobec nich różne kryteria decydujące o "należytej staranności", jakiej nie dochowały, art. 210 § 3 pkt 2 kodeksu celnego wymaga przypisania długu celnego w zindywidualizowany sposób. Organ celny musi wskazać, na czym w odniesieniu do każdego spośród wielu dłużników polega zaniedbanie in concreto staranności determinowanej okolicznościami konkretnego wypadku, konkretnej transakcji, która spowodowała, że stali się nabywcą lub posiadaczem (obecnym lub przeszłym) danego towaru." (tak w wyroku NSA z 7 marca 2002 r., sygn. akt V SA 1533/01, ONSA 2003/2/69). S. Z. nie uczestniczył jednak w obrocie towarem usuniętym spod dozoru celnego, nie nabył go i nie posiadał, ponieważ od [...] do [...] r. jedynie jako dzierżyciel (art. 338 ustawy Kodeks cywilny) władał samochodem za D. T., był zastępcą posiadacza w zakresie władania rzeczą. W tym okresie wola władania samochodem za posiadacza, nie przekształciła dzierżenia w posiadanie, ponieważ strony nie zawarły żadnego porozumienia w tym zakresie, jak również sam skarżący w żaden sposób nie zamanifestował, aby władał rzeczą dla siebie. To dzierżenie było następstwem stosunku prawnego łączącego posiadacza uszkodzonego samochodu i właściciela warsztatu samochodowego – zleceniobiorcę. Dzierżyciel (podobnie jak i posiadający władztwo prekaryjne nad rzeczą) – nigdy nie może zostać uznany za dłużnika celnego na podstawie art. 211 § 1 pkt. 3 ustawy Kodeks celny, ponieważ jego przemijające i odwołalne władztwo nad rzeczą (towarem) nie jest uczestnictwem w obrocie towarem usuniętym spod dozoru celnego. Skoro zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepis prawa materialnego - art. 211 § 1 pkt. 3 ustawy Kodeks celny, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, to z mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało je uchylić w części dotyczącej S. D.. Odnosząc się do zasadniczego zarzutu skargi – niezgodnego z prawem uznania za dłużnika celnego D. T. - należy stwierdzić, iż nie jest on zasadny. W tej sprawie bowiem bezspornym jest , iż przedmiotowy samochód skarżący pozostawił w warsztacie [...] r. i tego samego dnia opuścił polski obszar celny. Te ustalenia wynikają nie tylko z wyjaśnień D. T., lecz również z wyjaśnień S. D.. Jeśli chodzi o podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 174 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa podczas przesłuchania D. T., to w istocie sprowadza się on jedynie do stwierdzenia, że w trakcie tego przesłuchania żaden funkcjonariusz celny nie posługiwał się językiem słowackim. Skarżący nie sprecyzował przy tym, czy kwestionuje przekład na język polski treści złożonego zeznania, czy też nie wskazanie w protokole przesłuchania osoby i adresu tłumacza oraz brak jego podpisu. Przede wszystkim zaś, skarżący nie wskazał na czym miała polegać istotność tego uchybienia na wynik sprawy. W ocenie Sądu – podniesione naruszenie przepisów postępowania – art. 174 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa – nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, w pozostałym zakresie na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 tej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zasądzając od organu odwoławczego na rzecz S. D. kwotę [...] zł, na którą składa się wynagrodzenie adwokata według stawki wynikającej z § 6 pkt. 5 wskazanego rozporządzenia – [...] zł pomniejszonej o połowę w trybie art. 206 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do kwoty [...] zł wobec częściowego tylko uwzględnienia skargi oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie [...] zł. Ponadto, na mocy art. 152 tej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w stosunku do S. D..