III SA/Gl 156/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.W., K.W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej postanawia: odrzucić skargę K.W. Dnia [...] (tj. data stempla pocztowego) skarżąca K.W. wniosła skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia [...] nr [...] odmawiającą spadkobiercom zmarłego R.W. umorzenia należności z tytułu nie opłaconych w terminie składek na ubezpieczenie zdrowotne w łącznej wysokości [...] zł. Powyższą decyzję – zawierającą pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego – doręczono jej adresatowi, tj. D.W. w dniu [...], co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 tej ustawy wniesioną po upływie terminu skargę Sąd odrzuca postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W tym miejscu zauważyć należy, iż ustawodawca określając termin do wniesienia skargi przewidziany w art. 53 § 1 ustawy wyznaczył jego początek jedynie w przypadku doręczenia rozstrzygnięcia stronie skarżącej. Nie wskazał natomiast wprost, od kiedy termin ten biegnie w sytuacji, gdy rozstrzygnięcia takiego strona postępowania administracyjnego nie otrzymała. Jednakże pomimo braku w tym zakresie wyraźnego uregulowania ustawowego należy uznać, że aktualny w tej kwestii jest pogląd wyrażony na gruncie nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), zgodnie z którym strona skarżąca, która nie brała udziału w postępowaniu i której nie doręczono decyzji może skorzystać z uprawnienia złożenia skargi przed upływem trzydziestu dni od daty doręczenia decyzji innej stronie tego postępowania. Jeżeli z tego uprawnienia nie skorzysta, nie może skutecznie domagać się sądowej kontroli decyzji administracyjnej, chyba że w złożonym w wymaganym terminie wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy (vide: postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 1998 r. sygn. akt I SA 413/97, LEX nr 44541). Tym bardziej, że zapatrywanie to podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 48/06 niepublik. Nie można zatem zgodzić się z tezą, iż w stosunku do osoby, której nie doręczono decyzji termin do złożenia skargi w ogóle nie rozpoczął biegu. Takie stanowisko byłoby sprzeczne z wyrażoną w Kodeksie postępowania administracyjnego zasadą trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1). Tym bardziej, że w myśli art. 110 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia o ile Kodeks nie stanowi inaczej. Chodzi o doręczenie decyzji adresatom, albowiem z tą chwilą decyzja ostateczna wchodzi do obrotu prawnego wywołując skutki prawne nie tylko wobec jej adresatów ale również wobec innych uczestników tego obrotu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Op 65/06 ONSAiWSA 2007/2/31 oraz pogląd C.Martysza [w:] G.Łaszczyca, C.Martysz, A.Matan "Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz", t. 1, Zakamycze 2005 r., str. 188). Wobec powyższego przyjąć należało, iż wskazany w art. 53 § 1 ustawy termin do wniesienia skargi przez K.W., która nie otrzymała zaskarżonej decyzji rozpoczął swój bieg w dniu [...], kiedy to decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] doręczono D.W. Ponieważ skarżąca adresowaną do tut. Sądu skargę nadała w urzędzie poczty [...], to tym samym uchybiła trzydziestodniowemu terminowi przewidzianemu w art. 53 § 1 ustawy do jej wniesienia. Ten bowiem upłynął bezskutecznie w dniu [...] (tj. w [...]). Stąd złożoną przez K.W. skargę - jako spóźnioną - należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji.