III SA/Gl 1612/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (odpowiedzialność solidarna) w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Skargą z dnia [...] r. W. B. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...], którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności wyżej wymienionej osoby jako członka zarządu Przedsiębiorstwa A w B. za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od listopada 2004 r. do stycznia 2005 r. w łącznej wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł oraz z kosztami egzekucyjnymi w łącznej wysokości [...] zł. W skardze tej strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadniła zarzutami niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Podniosła także, że przystąpienie do egzekucji może doprowadzić ją do bankructwa i niemożności wywiązywanie się z bieżących płatności osobistych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie. Jak natomiast podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny – brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. FZ 65/04, niepubl.). We wniosku strona skarżąca poza oświadczeniem iż wykonanie decyzji doprowadzi ją do bankructwa, nie podała żadnych okoliczności mogących to twierdzenie uzasadniać. Skarżąca nie powołała się na konkretne zdarzenia istniejące w jej sytuacji materialno - finansowej, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby zasadne. Ponadto z analizy akt administracyjnych oraz akt sądowych nie wynika aby istniały przesłanki do uwzględnienia wniosku. W szczególności, w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, strona skarżąca nie uprawdopodobniła jej aktualnych możliwości płatniczych, przy czym z wniosku o prawo pomocy wynika, iż posiada ona stały dochód w wysokości ponad 3.000 zł miesięcznie (emerytura). Sporna należność podatkowa wprawdzie przekracza kwotę świadczeń emerytalnych, jednak nie o tyle, by była ona niemożliwa do ściągnięcia w dłuższym okresie czasu. Zauważyć należy, iż przepis art. 61 p.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki, czego w sprawienie dokonano. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca, podniosła również zarzuty odnoszące się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji, których Sąd na tym etapie postępowania sądowego nie bierze pod rozwagę (por. post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z ww. art. 61, to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową o argumentację niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby bowiem kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, niepubl.). W tym stanie rzeczy, stwierdzić należy, iż skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że w istocie rzeczy wykonanie decyzji taką szkodę spowodowałoby. Strona nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.