III SA/Gl 1613/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Protokolant Specjalista Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi ,,A’’ s.c. Ł.B., M. S. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...]r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. o numerze [...] z [...] r., dotyczącą określenia wysokości zobowiązania podatkowego a zarazem zaległości podatkowej w podatku akcyzowym "A" w kwocie [...] zł w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu marki [...] o numerze nadwozia [...] , rok produkcji 2008, pojemność silnika [...] cm3. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ powołał art. 233 §1 pkt 1, art. 21 §3, art. 51 § 1, art. 53 § 1, § 3 i § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm.) oraz art. 2 pkt 9, art. 3 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 100 ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 12, art. 105 pkt 1, art. 106 ust. 2 i ust. 3 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009r. Nr 3, poz. 11 z późn. zm.) – dalej powoływana jako u.p.a., w związku z Rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 2658/87 z 23 lipca 1987r. (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) oraz Obwieszczeniem Ministra Finansów w sprawie wyjaśnień do taryfy celnej (M.P. z 2006r. Nr 86, poz. 880 z późn. zm.). W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, że Naczelnik Urzędu Celnego w R. otrzymał z Urzędu Miasta w Z. dokumentację, z której wynikało, że spółka ""A" z siedzibą w Z. przemieściła w grudniu 2009 r. z terytorium Państwa Członkowskiego na terytorium kraju samochód marki [...] o numerze nadwozia [...] , rok produkcji [...] , pojemność silnika 4134cm3. Mając na uwadze powyższe Naczelnik Urzędu Celnego w R. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w celu określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego w/w samochodu. W toku postępowania organ I instancji, zwrócił się do krajowego przedstawiciela producenta samochodu tj. firmy "B" Sp. z o. o. z siedzibą w P. , z prośbą o ustalenie informacji w kwestii rodzaju pojazdu. W odpowiedzi firma ta poinformowała, że "(...) samochód marki [...] , o numerze nadwozia [...], został wyprodukowany jako samochód osobowy, 6 miejscowy - w 3 rzędach po 2, bez przegrody." Ponadto organ I instancji w [...] r. przeprowadził w siedzibie organu oględziny przedmiotowego samochodu, które zostały zakończone sporządzeniem protokołu. W wyniku oględzin organ podatkowy ustalił, że samochód marki [...] o numerze nadwozia [...], to: - samochód o karoserii pięciodrzwiowej (2 pary bocznych drzwi, 1 tylne drzwi bagażnika otwierane do góry, wszystkie drzwi zamykane centralnym zamkiem, przeszklone), - w pojeździe zamontowane siedzenia dla 2 osób wraz z pasami bezpieczeństwa, siedzenia wyposażone w zagłówki, tapicerka siedzeń skóra jednolita kolor czarno-brązowy, - pojazd wyposażony w 12 poduszek bezpieczeństwa, tapicerka drzwi kierowcy w pierwszym rzędzie wykonana jest ze skóry wraz z tworzywem w kolorze brązowo-czarnym, wykładzina podsufitowa jednakowa na całej długości samochodu - kolor czarny, klapa bagażnika wyposażona jest w okno, okna w przednich drzwiach sterowane elektrycznie, samochód posiada 2 okna dachowe, lusterka sterowane elektrycznie, - pojazd wyposażony jest w ABS, kontrolę trakcji, regulowaną kolumnę kierownicy, oświetlenie samochodu oraz nagłośnienie - za pierwszym rzędem siedzeń, samochód posiada na wyposażeniu klimatyzację dwustrefową, czujnik parkowania, komputer pokładowy, nawigację, radio fabryczne ze zmieniarką DVD umieszczoną pod podłogą w części bagażowej, tempomat, - rodzaj skrzyni biegów - automat, - rodzaj lakieru nadwozia - zwykły kolor czarny, - felgi aluminiowe, - za siedzeniem kierowcy i pasażera zamontowana metalowa przegroda (przymocowana: góra śruby w miejsca fabryczne przed uchwytem dla pasażera, dół do metalowego stelaża), - za siedzeniem kierowcy i pasażera znajduje się skrzynia ładunkowa wykonana z płyty OSB, przymocowanej do konstrukcji stalowej, z systemem szyn do mocowania ładunku, - boczne drzwi w przedziale bagażowym nie posiadają tapicerki, przeszklone i oklejone folią nie przepuszczającą światła z tworzywa sztucznego - bez możliwości otwarcia, drzwi otwierane od zewnątrz, w drzwiach zamontowane głośniki i moduły elektroniczne, - tylne drzwi bagażowe otwierane elektrycznie do góry, przeszklone i oklejone folią nie przepuszczającą światła z tworzywa sztucznego, tapicerka z tworzywa sztucznego, kolor czarny, - część bagażowa posiada punkty do mocowania pasów bezpieczeństwa dla drugiego i trzeciego rzędu siedzeń, nawiewy wentylacyjne, uchwyty boczne podsufitowe w części bagażowej na wysokości tylnych drzwi i tylnych bocznych szyb, plastikowe elementy uchylne zamontowane z tyłu na siedzeniu kierowcy i pasażera, 2 dodatkowe gniazda elektryczne 12V i 1 gniazdo elektryczne 12V w części bagażowej przy tylnej klapie, - w bagażniku znajduje się wzmacniacz pod podłogą bagażnika, - ściana bagażnika posiada wyprofilowany element, który przypomina podparcie na łokieć, - brak siedzeń w części bagażowej i nie ma możliwości stwierdzenia punktów kotwiących do mocowania siedzeń ze względu na zamontowaną konstrukcję do przewozu ładunku. Jednocześnie wykonano zdjęcia samochodu będące załącznikiem do protokołu z oględzin. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Celnego w R. decyzją Nr [...] z [...]r. określił wysokość zobowiązania podatkowego a zarazem zaległości podatkowej w podatku akcyzowym w kwocie [...] zł w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym wskazanego samochodu marki [...] uznając, iż jest on samochodem zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób, jako że posiada cechy charakterystyczne dla samochodów osobowych (objętych pozycją 8703) i jego nabycie wewnątrzwspólnotowe podlega akcyzie. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona wniosła pismem z [...] r . odwołanie, żądając: - uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie, ewentualnie - uchylenia i przekazania do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła: 1) naruszenie prawa, a to: a) art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, art. 106 ust. 3 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 108, poz. 626 z 2011 r. z późn. zm.) poprzez określenie zobowiązania podatkowego strony w wyniku błędnego przyjęcia, że samochód winien być klasyfikowany do pozycji CN 8703 oraz w oparciu o wątpliwy i niepełny materiał dowodowy, b) art. 104 ust. 8 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym poprzez określenie zobowiązania podatkowego strony w wysokości nieadekwatnej do stanu faktycznego sprawy, c) niewłaściwe zastosowanie komentarza do poz. 8703 oraz poz. 8704 Not Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich z 30 maja 2008r. (2008/c 133/01) w związku z Przedmową do tychże Not Wyjaśniających poprzez nieuwzględnienie przy ich stosowaniu treści komentarza do poz. 8703 oraz poz. 8704 Not Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego (HS) wprowadzonego Obwieszczeniem Ministra Finansów z 1 czerwca 2006r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej oraz przyjęcie błędnych kryteriów klasyfikacyjnych przedmiotowego pojazdu, d) niezastosowanie przepisów komentarza do poz. 8703 oraz 8704 Not Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego (HS) wprowadzonego Obwieszczeniem Ministra Finansów z 1 czerwca 2006r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej przy klasyfikacji pojazdów, e) błędną wykładnię Reguły Nr 1 Ogólnych Interpretacyjnych Nomenklatury Scalonej Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1031/2008 z 19 września 2008r. zmieniającej Załącznik Nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. 2) naruszenie prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy, a to: a) naruszenie art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez niewnikliwe i niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, b) naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez działanie podważające zaufanie do organów podatkowych, c) naruszenie art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez podanie niewłaściwych przesłanek decyzji organu podatkowego, d) naruszenie zasady prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), e) naruszenie zasady legalizmu (art. 120 Ordynacji podatkowej) poprzez całkowite pominięcie reguł postępowania dowodowego, f) naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej) poprzez całkowitą sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zgromadzonego materiału dowodowego i całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego (pominąwszy fakt, iż zgromadzony materiał był niepełny), g) naruszenie art. 210 §1 pkt 4 oraz §4 poprzez nie zawarcie w decyzji uzasadnienia, które spełnia prawidłowe wymogi uzasadnienia - a tym samym pominięcie istotnego elementu decyzji. Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Celnego w R. przekazał odwołanie strony do rozpatrzenia przez organ II instancji. Odwołanie zostało uzupełnione pismem z [...]r., w którym strona podtrzymała stanowisko przedstawione w odwołaniu z [...] r. i jednocześnie dodatkowo zarzuciła decyzji naruszenie: a) art. 104 ust. 8 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 z późn. zm.) poprzez określanie zobowiązania podatkowego strony w wysokości nieadekwatnej do stanu faktycznego sprawy, b) art. 121 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 z późn. zm.), poprzez działanie podważające zaufanie do organów podatkowych, c) art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 z późn. zm.), poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz całkowitą sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zgromadzonego materiału dowodowego. Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W art. 100 ust. 4 ww. ustawy sprecyzowano, iż samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu meleks o kodzie CN 8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 8703 10 18. Skoro w opisie kodu CN 8703 użyto sformułowania "pojazdy zasadniczo przeznaczone do przewozu osób" to oznacza to, że takie sformułowanie, stanowiące nazwę wyodrębnionej pozycji CN, zawiera w sobie główne kryterium kwalifikacji pojazdów, które powinno być w pierwszej kolejności brane pod uwagę w procesie kwalifikacji do tego, a nie innego kodu CN. Aby dany pojazd mógł być objęty pozycją CN 8704 musi być wykluczona jego klasyfikacja do kodu CN 8703 czyli zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Niespełnienie tego podstawowego warunku oznacza, iż nie jest możliwe zaklasyfikowanie konkretnego pojazdu do wspomnianego kodu. Jeżeli zatem z całokształtu okoliczności sprawy wynikać będzie, iż pojazd samochodowy nie jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, oczywistą konsekwencją tego faktu będzie to, że nie będzie mógł być sklasyfikowany do kodu 8703, objęty będzie więc kodem 8704 - pojazdy samochodowe do transportu towarowego (..). organ wyjaśnił, że o wyborze właściwej pozycji Taryfy celnej decyduje główna funkcja pojazdu, pełnienie której wynika m.in. z jego budowy i wyposażenia, przy czym nie chodzi tu o przeznaczenie w sensie sposobu wykorzystania towaru przez nabywcę, lecz o przeznaczenie wg zamysłu jego producenta. Dalej wskazał, iż różnica między przeznaczeniem samochodów kwalifikowanych do pozycji 8703 a 8704 polega na tym, że pojazdy samochodowe z pozycji 8704 - służą tylko do transportu towarowego. Przy tej pozycji nie ma mowy o tym, że pojazdy te służą również do przewozu osób. Natomiast pojazdy samochodowe z pozycji 8703 - służą zasadniczo do przewozu osób, jednakże można również przewozić towary (wyrok NSA z 05.10.2001r. Sygn. akt I SA/Po 1335/01). Odnosząc te uregulowania do stanu faktycznego sprawy organ stwierdził, że strona dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Został on bowiem konstrukcyjnie zaprojektowany i wyposażony przez producenta tak, aby jego zasadniczą funkcją był przewóz osób. Na ocenę tę nie mogły wpłynąć przeprowadzone ewentualne działania adaptacyjne (przeróbka na auto 2 miejscowe), zamontowaniu w nim konstrukcji z płyty OSB do przewozu ładunku oraz demontaż kanapy i pasów bezpieczeństwa, przystosowujące go tym samym do spełnienia warunków określonych w przepisach komunikacyjnych, i możliwości rejestracji jako samochód ciężarowy. Okoliczności te w przekonaniu organu II instancji nie miały wpływu na klasyfikację przedmiotowego samochodu, który nadal posiadał obiektywne cechy i właściwości pozwalające na jego klasyfikację do pozycji CN 8703, w tym nadwozie i wyposażenie wnętrza typowe dla pełnienia funkcji przewozu osób. Również przedstawiciel producenta potwierdził fakt produkcji pojazdu jako samochodu osobowego 6 miejscowego. Natomiast fakt, że strona dokonała przeróbek pojazdu dostosowując go do swych indywidualnych potrzeb użytkowych nie zmienia konstrukcyjnego przeznaczenia tych pojazdów. Organ podkreślił swój obowiązek stosowania przepisów klasyfikujących wyroby akcyzowe w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN), a nie według przepisów dot. rejestracji pojazdów. Wobec powyższego organ wyliczył wysokość zobowiązania podatkowego a zarazem zaległości podatkowej w podatku akcyzowym wyliczając ją przy uwzględnieniu ceny transakcyjnej, wykazanej rachunku z 16 grudnia 2009r. przy zastosowaniu stawki podatkowej 18,6% wynikającej z pojemności silnika spornego pojazdu wynoszącej 4134 cm3 i doszedł do przekonania, że kwota [...] zł wskazana w decyzji organu I instancji została ustalona prawidłowo. Na tę decyzję wydaną przez organ odwoławczy pismem z [...] r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. Nr [...] z [...]r . oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, 2) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. Jednocześnie strona zarzuciła naruszenie: 1) naruszenie prawa materialnego, a to: a) art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, art. 106 ust. 3 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 108, poz. 626 z 2011 r. z późn. zm.) poprzez określanie zobowiązania podatkowego strony w wyniku błędnego przyjęcia, że samochód winien być klasyfikowany do pozycji CN 8703 oraz w oparciu o wątpliwy i niepełny materiał dowodowy, b) art. 104 ust. 8 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym poprzez określanie zobowiązania podatkowego strony w wysokości nieadekwatnej do stanu faktycznego sprawy, c) niewłaściwe zastosowanie komentarza do poz. 8703 oraz poz. 8704 Not Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich z 30 maja 2008r. (2008/c 133/01) w związku z Przedmową do tychże Not Wyjaśniających poprzez nieuwzględnienie przy ich stosowaniu treści komentarza do poz. 8703 oraz poz. 8704 Not Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego (HS) wprowadzonego Obwieszczeniem Ministra Finansów z 1 czerwca 2006r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej oraz poprzez przyjęcie błędnych kryteriów klasyfikacyjnych przedmiotowego pojazdu, d) niezastosowanie przepisów komentarza do poz. 8703 oraz 8704 Not Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego (HS) wprowadzonego Obwieszczeniem Ministra Finansów z 1 czerwca 2006r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej przy klasyfikacji pojazdów, e) błędną wykładnię Reguły Nr 1 Ogólnych Interpretacyjnych Nomenklatury Scalonej Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1031/2008 z 19 września 2008r. zmieniającego Załącznik Nr I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. 2 naruszenie prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 w związku z art. 187 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2012r., poz. 749 z późn. zm.) poprzez uchylenie się od ustalenia stanu faktycznego, niezebranie wszelkich możliwych do uzyskania dowodów, a także nierozpatrzenie w sposób rzetelny i wyczerpujący posiadanego materiału dowodowego, b) art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2012r., poz. 749 z późn. zm.) poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz całkowitą sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zgromadzonego materiału dowodowego, c) art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2012r., poz. 749 z późn. zm.) poprzez nie zawarcie w decyzji uzasadnienia, które spełnia prawidłowe wymogi ustawowe - a tym samym pominięcie istotnego elementu decyzji. Dyrektor Izby Celnej w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie 13 listopada 2013r. pełnomocnik strony podniósł, że klasyfikacja pojazdu do kodu CN winna się odbywać na moment powstania obowiązku podatkowego czyli na dzień nabycia wewnątrzwspólnotowego, a wówczas był to już samochód ciężarowy, na co wskazywały cechy jakie posiadał w dniu oględzin. Podniósł, że organ pominął, że okna i drzwi nie wykazywały cech typowych dla pojazdu osobowego. Zakwestionował podstawę opodatkowania podnosząc, że wartość pojazdu była wyższa niż samochodu osobowego z uwagi na koszt dokonanych przeróbek, który wynosił ok. [...] tys. zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Dokonane w zakreślonych ramach badanie sprawy nie wykazało, że organy podatkowe przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszyły przepisy prawa. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego przyjęte w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej w K. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest bowiem ocena, czy nabyty wewnątrzwspólnotowo przez skarżącą samochód [...] jest samochodem osobowym, a więc takim, którego nabycie wewnątrzwspólnotowe jest opodatkowane podatkiem akcyzowym, czy też ciężarowym, niepodlegającym temu podatkowi. Stosownie do treści art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3 poz. 11 ze zm.) akcyzie podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W art. 100 ust. 4 sprecyzowano pojęcie samochodu osobowego. Są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu meleks o kodzie CN 8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie 8703 10 19. Z treści tego przepisu wynika, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym mają w sprawach podatkowych w zakresie podatku akcyzowego zastosowanie jedynie do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany bądź też nie, na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, gdyż akcyzie podlegają jedynie samochody osobowe niezarejstrowane na terytorium kraju. Słusznie podniosły organy celne, że dla celów poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN), a nie przepisy prawa o ruchu drogowym (por. wyrok WSA w Gliwicach z 12 października 2009r., sygn. akt III SA/Gl 674/09). Grupowanie pojazdów w świetle obowiązujących przepisów ruchu drogowego, nie może mieć znaczenia dla ustalenia ich kodu CN. Zgodnie z art. 102 ust. 1 u.p.a. podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności o których mowa w art. 100 ust. 1 lub ust. 2 (w tym wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego). Podstawą opodatkowania jest kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy w przypadku jego nabycia wewnątrzwspólnotowego. Art. 3 ust. 1 u.p.a. stanowi zaś, że do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania wyrobów znakami akcyzy na terytorium kraju stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), zamieszczonej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.). Oznacza to, że m.in. w celu poboru podatku akcyzowego stosuje się klasyfikację CN i prawidłowe zaklasyfikowanie decyduje czy dany produkt stanowi wyrób akcyzowy i podlega opodatkowaniu czy też nie. Należy podkreślić, iż nazwa handlowa, czy też przeznaczenie wyrobu nie przesądza o klasyfikacji do wskazanych kodów CN. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej (CN) podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem do każdego towaru jest przypisany odpowiedni kod. Dokonując klasyfikacji w Nomenklaturze Scalonej (CN), należy wyjść od reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS). Zgodnie z tą regułą Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny: dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów, zgodnie z następującymi postanowieniami, o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag. Należy jednak pamiętać, że w stopniu, w jakim sekcje i działy opisują poszczególne grupy pozycji, mają one status prawny. Tylko wtedy, gdy klasyfikacja będzie nadal niemożliwa, należy skorzystać z ORINS, pod warunkiem, że ani treść pozycji, ani treść uwag, nie będzie stwarzać żadnych przeszkód do ich zastosowania. Sąd nie dopatrzył się, aby organ naruszył tę regułę, a strona nie sprecyzowała na czym polega jej błędna wykładnia, który to zarzut został zawarty w punkcie 1 lit. e skargi, zatem – wobec faktu, że zarzut wymyka się spod kontroli Sądu – uznać trzeba, że nie zasługuje na uwzględnienie. Tym samym organy podatkowe prawidłowo zakwalifikowały sporny samochód do Działu 87, albowiem, Dział 87 obejmuje: "Pojazdy nieszynowe oraz ich części i akcesoria" obejmuje m.in.: pojazdy mechaniczne przeznaczone do przewozu osób (pozycja 8702 albo 8703) albo towarów (pozycja 8704) albo specjalistyczne (pozycja 8705). Wykluczona jest klasyfikacja do kodu 8702, który obejmuje: "Pojazdy mechaniczne do przewozu 10 lub więcej osób razem z kierowcą". Oznacza to, że obejmuje wszystkie pojazdy mechaniczne przeznaczone do przewozu dziesięciu albo więcej osób (wraz z kierowcą), zatem nie obejmuje spornego pojazdu. Natomiast samochodami ciężarowymi klasyfikowanymi do kodu CN 8704 są pojazdy mechaniczne do transportu towarów. Przedmiotowa pozycja obejmuje w szczególności zwykłe ciężarówki i furgony (płaskie, pokryte impregnowanym brezentem o nadwoziu zamkniętym itd.), ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju; ciężarówki wyposażone w urządzenia do automatycznego wyładunku (wywrotki itp.); cysterny (wyposażone w pompy i bez pomp); ciężarówki-chłodnie i izotermiczne, ciężarówki o dwóch lub więcej platformach ładunkowych do przewozu kwasu w gąsiorach, butli z propanem itp. Zasadnie organy podatkowe uznały, że sporny pojazd mieści się w pozycji 8703: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Pozycja ta obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu (włącznie z pojazdami przystosowanymi do pływania) przeznaczone do przewozu osób, jednakże nie obejmuje pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702. Pojazdy tej pozycji mogą być wyposażone w silnik dowolnego typu (tłokowy wewnętrznego spalania, elektryczny, turbinę gazową itp.). Nadto, obejmuje ona również lekkie pojazdy trzykołowe o prostej budowie, pojazdy typu kołowego albo gąsienicowego, samochody (np. limuzyny, taksówki, samochody sportowe i wyścigowe), specjalistyczne pojazdy transportowe, samochody mieszkalne, pojazdy przeznaczone specjalnie do jazdy po śniegu, wózki golfowe i podobne pojazdy. W momencie powstania obowiązku podatkowego pojazd posiadał wskazane cechy samochodu osobowego, które zgodnie z Notami Wyjaśniającymi do Taryfy Celnej, należy uznać jako cechy projektowe zwykle stosowane do pojazdów osobowych, a więc: (a) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli (pojazd posiada wszystkie drzwi przeszklone i nie można uznać, że nie posiada okien tylko z tego powodu, że zostały one zaklejone folią), (b) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (5 sztuk) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu (c) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczona dla pasażerów (wykładzina podsufitowa jednakowa na całej długości samochodu, klimatyzacja dwustrefowa, nawiewy wentylacyjne, uchwyty boczne podsufitowe dla pasażerów w części bagażowej na wysokości tylnych drzwi i tylnych bocznych szyb, plastikowe elementy uchylne zamontowane z tyłu na siedzeniu kierowcy i pasażera. Pojazd wyposażony w 12 poduszek powietrznych, nagłośnienie za pierwszym rzędem siedzeń), (d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów (metalowa kratka za pierwszym rzędem siedzeń i skrzynia z płyty OSB we wnętrzu samochodu zamocowana śrubami są elementami, które można zdemontować przy pomocy podstawowych narzędzi bez naruszenia cech konstrukcyjnych pojazdu), Powyższe dowodzi, że sporny samochód został konstrukcyjnie zaprojektowany i wyposażony przez producenta tak, aby jego zasadniczą funkcją był przewóz osób. Na ocenę tę nie mogły wpłynąć przeprowadzone ewentualne działania adaptacyjne (2 miejscowy) polegające na zamontowaniu w nim konstrukcji z płyty OSB do przewozu ładunku oraz demontaż kanapy i pasów bezpieczeństwa, przystosowujące go tym samym do spełnienia warunków określonych w przepisach komunikacyjnych i możliwości rejestracji jako samochód ciężarowy. Mimo tego samochód nadal posiadał obiektywne cechy i właściwości wskazujące na konieczność jego klasyfikacji do pozycji CN 8703. Został on bowiem wyposażony w nadwozie w typowe dla pełnienia funkcji przewozu osób, co zostało potwierdzone przez przedstawiciela producenta spornego samochodu tj. "B" Sp. z o. o. z siedzibą w P. , który poinformował że "(...) samochód marki [...] , o numerze nadwozia [...] , został wyprodukowany jako samochód osobowy, 6 miejscowy - w 3 rzędach po 2, bez przegrody". Z powyższego wynika, że przeznaczeniem pojazdu według zamysłu producenta jest pełnienie funkcji samochodu osobowego. Możliwość dokonywania zmiany budowy pojazdu w stosunku do wersji fabrycznej, prowadząca do zmiany walorów użytkowych, a nawet zmiana przeznaczenia pojazdu mająca wówczas charakter wtórny nie ma wpływu na klasyfikację pojazdu, gdyż podstawowe znaczenie w tej kwestii ma przeznaczenie nadane przez producenta. Producent nie dokonywał w nim żadnych przeróbek wnętrza ani tylnej części nadwozia, które miałyby wpływ na zmianę zasadniczego przeznaczenia przedmiotowego samochodu. Istotnym dla sprawy jest wyłącznie to, że nabyty wewnątrzwspólnotowo przedmiotowy samochód stanowi pojazd przeznaczony konstrukcyjnie dla przewozu osób. Dlatego też nie sposób zgodzić się ze stroną, że sporny samochód winien być przyporządkowany do kodu CN 8704. Otóż, zgodnie z brzmieniem pozycji CN 8704, obejmuje ona pojazdy samochodowe do transportu towarowego. Tym samym w myśl ww. wyjaśnień do Taryfy celnej klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych do niniejszej pozycji zależy od pewnych cech, które wskazują na to, że pojazdy są przeznaczone głównie do transportu towarów, a nie do transportu osób (pozycja 8703). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto nie przekracza 5 ton, i które posiadają oddzieloną część tylną lub otwartą naczepę, normalnie wykorzystywaną do transportu towarów, ale mogącą posiadać tylne siedzenia-ławki, które nie mają pasów bezpieczeństwa, punktów mocowania ani wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów i które są składane płasko na boki w celu umożliwienia pełnego wykorzystania naczepy do transportu towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych należą tzw. pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy w typie vana, pojazdy typu pickup oraz niektóre SUV-y (Sports Utility Vehicles)). O tym, że dany pojazd kwalifikuje się do tej pozycji świadczą następujące cechy: a) siedzenia ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów do zamocowania pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia) ani bez wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów w części tylnej znajdującej się za siedzeniem kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów. Siedzenia te są zwykle składane tak, aby możliwe było pełne wykorzystanie tylnej części pojazdu (vany) lub naczepy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów. b) oddzielna kabina dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą (pojazdy typu pickup); c) brak okien na bokach pojazdu; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi bez okien na bokach pojazdu lub z tyłu, przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów (vany); d) zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną; e) brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Natomiast z dokonanych oględzin wynika, że sporny samochód w momencie powstania obowiązku podatkowego posiadał wskazane cechy samochodu osobowego, które zgodnie z notami wyjaśniającymi do Taryfy Celnej, należy uznać jako cechy projektowe zwykle stosowane do pojazdów osobowych, a więc m.in.: - samochód o karoserii pięciodrzwiowej (2 pary bocznych drzwi, 1 tylne drzwi bagażnika otwierane do góry, wszystkie drzwi zamykane centralnym zamkiem, przeszklone), - pojazd wyposażony w 12 poduszek bezpieczeństwa, tapicerka drzwi kierowcy w pierwszym rzędzie wykonana jest ze skóry wraz z tworzywem w kolorze brązowo-czarnym, wykładzina podsufitowa jednakowa na całej długości samochodu - kolor czarny, klapa bagażnika wyposażona jest w okno, okna w przednich drzwiach sterowane elektrycznie, samochód posiada 2 okna dachowe, lusterka sterowane elektrycznie, - felgi aluminiowe, - boczne drzwi w przedziale bagażowym nie posiadają tapicerki, przeszklone i oklejone folią nie przepuszczającą światła z tworzywa sztucznego - bez możliwości otwarcia, drzwi otwierane od zewnątrz, w drzwiach zamontowane głośniki i moduły elektroniczne, - tylne drzwi bagażowe otwierane elektrycznie do góry, przeszklone i oklejone folią nie przepuszczającą światła z tworzywa sztucznego, tapicerka z tworzywa sztucznego, kolor czarny, - część bagażowa posiada punkty do mocowania pasów bezpieczeństwa dla drugiego i trzeciego rzędu siedzeń, nawiewy wentylacyjne, uchwyty boczne podsufitowe w części bagażowej na wysokości tylnych drzwi i tylnych bocznych szyb, plastikowe elementy uchylne zamontowane z tyłu na siedzeniu kierowcy i pasażera, 2 dodatkowe gniazda elektryczne 12V i 1 gniazdo elektryczne 12V w części bagażowej przy tylnej klapie, - w bagażniku znajduje się wzmacniacz pod podłogą bagażnika, - ściana bagażnika posiada wyprofilowany element, który przypomina podparcie na łokieć, - brak siedzeń w części bagażowej a brak możliwości stwierdzenia punktów kotwiących do mocowania siedzeń spowodowany jest zamontowaniem konstrukcji do przewozu ładunku. W tym stanie rzeczy słusznie organ określił zasadnicze przeznaczenie samochodu kierując się zgromadzonymi dowodami, w tym informacją od przedstawiciela producenta, że pojazd wyprodukowany był jako samochód osobowy (karta 23 akt administracyjnych) oraz wynikiem oględzin pojazdu, a zatem winien być zaklasyfikowany do pozycji CN 8703 jako pojazd osobowy. Sąd podziela bowiem stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wyrażone w wyroku z 1 czerwca 2005r. (sygn. akt I SA/Bd 222/05) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w wyrokach z 16 lutego 2005r. sygn. akt SA/Sz 2195 i z 24 lutego 2005r. sygn. akt I SA/Sz 27/04, że o klasyfikacji taryfowej decyduje główna funkcja pojazdu, pełnienie której wynika m.in. z jego budowy i wyposażenia, przy czym nie chodzi tu o przeznaczenie w sensie sposobu wykorzystania towaru przez nabywcę lecz o przeznaczenie wg zamysłu jego producenta. Fakt, że samochód posiadał w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego tylko dwa miejsca siedzące nie wyklucza, że jest samochodem osobowym użytkowanym do przewozu towarów. Nie znajduje zastosowania w sprawie podnoszony przez stronę argument, że długość przestrzeni ładunkowej jest większa niż połowa rozstawu osi pojazdu. Okoliczność ta jest bowiem istotna w przypadku klasyfikacji taryfowej pojazdów typu pick-up czyli takich, które posiadają dwie oddzielne przestrzenie – zamkniętą kabinę do przewozu osób i powierzchnię do transportu towarów, która może być otwarta, jak i zakryta. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu nie jest zaś pojazd tego typu. Organ opierając się na tych dowodach dokonał prawidłowej klasyfikacji według Nomenklatury Scalonej uznając, że sporny pojazd należy zaklasyfikować do kodu 8703. Zatem niezasadnymi okazały się zawarte w pkt 1 lit. c i d zarzuty skargi odnoszące się do niezastosowania i niewłaściwego zastosowania komentarza do poz. 8703 i 8704 Not Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej. Skoro prawidłowo zaklasyfikowano sporny pojazd w pozycji CN 8703, jako samochód osobowy, to stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., jego nabycie wewnątrzwspólnotowe podlegało akcyzie według stawki (18,6%) określonej w art. 105 ust. 1 u.p.a. przy uwzględnieniu pojemności silnika wynoszącej 4134 cm 3, a zatem zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 100 ust.1 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 1 , art. 104 ust.1 pkt 2, art. 106 ust. 3 u.p.a. odnoszących się do samochodów osobowych poprzez przyjęcie, że samochód winien być klasyfikowany do pozycji CN 8703 jest niezasadny. Natomiast zarzut naruszenia ust. 4 pkt 2 (jak należy rozumieć –artykułu 100 u.p.a. – karta 4 akt sądowych) jest niezrozumiały, jako że ust. 4 art. 100 nie zawiera punktów, ani nie zawierał ich w dacie powstania obowiązku podatkowego tj. w grudniu 2009r. (zarzut 1a). Wobec powyższego stwierdzić należy, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego okazały się nieuzasadnione. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 104 ust. 8 u.p.a. przez określenie zobowiązania w wysokości nieadekwatnej do stanu sprawy (zarzut 1b) i przyjęcia zawyżonej podstawy opodatkowania przez obliczenie należności podatkowych od ceny zawierającej koszt przeróbki pojazdu (karta 13 akt sądowych). Po pierwsze zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a., w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego podstawą opodatkowania jest kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić. Stosownie do ust. 8 cytowanego artykułu, jeżeli wysokość podstawy opodatkowania w przypadku czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2 (tj. m.in. nabycia wewnątrzwspólnotowego), bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego. Zaś w razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie jej wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi wysokość podstawy opodatkowania (art. 104 ust. 9 u.p.a.). W aktach sprawy (karta 35 i 36) znajduje się zaś wycena spornego samochodu dokonana wg stanu bez dokonania przeróbek, na co wskazuje założenie "liczba miejsc siedzących – 5" i brak informacji o przyjęciu do wyceny stanu po dokonaniu adaptacji. Tak ustalona wartość pojazdu wynosiła [...] zł, podczas gdy cena transakcyjna wynosiła –po przeliczeniu EUR na złote – [...]zł. Z powyższego wynika, że organ nie mógł przyjąć innej wartości pojazdu niż wskazana w rachunku nabycia, bo – wbrew twierdzeniu strony – nie odbiegała ona od wartości rynkowej pojazdu. Natomiast wskazywana przez stronę w skardze wartość [...] zł stanowi – jak przyznaje sama strona – wartość pomniejszoną o podatki VAT i akcyzowy. A wszak kupując pojazd strona zapłaciła za niego cenę zawierającą kwotę równą podatkowi akcyzowemu (rezydualnemu), jak i podatek VAT. Zatem przyjęcie do porównania ceny zawierającej oba podatki i ceny netto jest nieuprawnione i nie może wskazywać na przyjęcie przez organ nieprawidłowej wartości pojazdu. Również zarzuty naruszenia przepisów procesowych a to art. 120, 121 § 1 i 122 w zw. z art. 187 oraz 191 O.p. nie mogły odnieść skutku. Zdaniem Sądu orzekającego, organy celne zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Dokonana ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z zasadami klasyfikacji celnej i doświadczenia życiowego. Zawarte w decyzji ustalenia dowodzą, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Inna ocena dowodów w sprawie przez stronę skarżącą nie przesądza, że oceny organów celnych są błędne. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut obrazy art. 121 O.p., co miało nastąpić przez wszczęcie postępowania podatkowego po trzech latach od powstania obowiązku podatkowego w sytuacji, gdy organ wcześniej dysponował dokumentami związanymi z nabyciem wewnątrzwspólnotowym. Faktem jest, że w interesie strony byłoby zapewne przyspieszenie działania organu choćby po to, aby nie następowało narastanie odsetek od zaległości podatkowej. Tym niemniej zauważyć należy, że podatek akcyzowy jest podatkiem samoobliczalnym i to podatnik we własnym interesie winien dokonać jego właściwego obliczenia i zadeklarowania. Jeśli tego nie zrobił, to nie może czynić zarzutu organom podatkowym, że korzystają ze swych ustawowych uprawnień jeśli tylko nie czynią tego po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Również zarzut naruszenia art. 124 O.p. nakazującego wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy poprzez fakt, że strona nie miała podstaw przypuszczać, że zagraniczne dokumenty rejestracyjne i rachunek oraz stan faktyczny samochodu może nie być dla organów państwa wystarczającym dowodem do uznania, że nabyty pojazd jest samochodem ciężarowym (karat 14 akt sądowych) również jest niezasadny. Organ wyjaśnił bowiem, jakimi przesłankami kierował się wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. Natomiast fakt, że strona błędnie uważała, że niemiecki dowód rejestracyjny i rachunek przesądza o klasyfikacji taryfowej nie może stanowić o naruszeniu prawa przez organ, skoro do tego przeświadczenia w żaden sposób się nie przyczynił. Decyzja nie jest także dotknięta wadą naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 poprzez pominięcie ustosunkowania się do dowodów złożonych przez stronę. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, decyzja zawiera powołanie podstawy prawnej, zgodnie zaś z drugim - uzasadnienie faktyczne i prawne. Art. 210 § 4 stanowi rozwinięcie art. 201 § 1 pkt 6 i wskazuje, że uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Odnośnie zarzutu odnoszącego się do pierwszego z powołanych przepisów zauważyć trzeba, że jest on nieuzasadniony w sposób oczywisty, bo rozstrzygnięcie zawiera wskazanie podstawy prawnej, którą zresztą Sąd orzekający powołał za organem na wstępie uzasadnienia. W kwestii drugiego i trzeciego Sąd wskazuje, że organ ustosunkował się do dowodów złożonych przez stronę na str. 13 akapit 3. i 17 akapit 2. zaskarżonej decyzji. W pierwszym z tych fragmentów organ stwierdził, że "dokumentacja dowodowa samochodu nie została odrzucona czy pominięta jako dowód, ale dokumenty te nie zostały uznane jako przesądzające z uwagi na obowiązek stosowania przez organy podatkowe przepisów klasyfikujących wyroby akcyzowe w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN)". Zaś w drugim z powołanych fragmentów uzasadnienia organ wskazał, że nie próbował podważyć mocy dowodowej przedłożonych dokumentów, ale dokonał klasyfikacji do odpowiedniego kodu stosując się do zasad określonych przez samego ustawodawcę. Oznacza to, że uzasadnienie rozstrzygnięcia zawiera wszystkie wskazane wyżej elementy, a dowody przedłożone przez stronę nie zostały uznane za niewiarygodne, lecz – rzec można - nieprzydatne dla ustalenia okoliczności przeznaczenia pojazdu zgodnie z zamysłem jego producenta. Dlatego, uwzględniając całokształt okoliczności sprawy Sąd - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.