III SA/Gl 1619/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Asesor WSA Marzanna Sałuda, Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi ,,A’’ S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych oddala skargę. [...] r. Spółka Akcyjna "A" z siedzibą w K. złożyła za pośrednictwem Agencji Celnej "B" Spółka z o.o. w S. zgłoszenie celne za dokumentem SAD zarejestrowanym pod numerem [...]. Przedmiotem zgłoszenia była benzyna bezołowiowa w ilości [...] kg ([...] litrów). Decyzją z [...] r. o numerze [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [...] określił kwotę wynikającą z długu celnego wobec towaru w postaci benzyny bezołowiowej super 95,6 octane –[...] kg ([...] litrów) oraz benzyny bezołowiowej super 95,4 octane w ilości [...] kg ([...] litry), uznając, że wprowadzenie tej części towaru nastąpiło z naruszeniem prawa. W wyniku odwołania wniesionego przez Spółkę Akcyjną "A" Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z [...] r., nr [...] uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] i przekazał sprawę do rozpoznania przez organ pierwszej instancji; akta sprawy przekazano Naczelnikowi Urzędu Celnego w [...], który decyzją z [...] r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie uznając się niewłaściwym terytorialnie do rozpoznania sprawy. Decyzja ta uprawomocniła się. Kolejnym orzeczeniem – postanowieniem z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] uznał, że organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie jest Naczelnik Urzędu Celnego [...]. Ponownie zatem wszczęto postępowanie w sprawie uregulowania sytuacji towaru tj. benzyny bezołowiowej w ilości [...] kg, które zakończyło się decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z [...] r. nr [...]. Decyzja tą organ celny stwierdził, że towar w postaci benzyny bezołowiowej super 95,6 octane – [...] kg ([...] litrów) oraz benzyny bezołowiowej super 95,4 octane w ilości [...] kg ([...] litry) został wprowadzony na polski obszar celny nielegalnie w dniu [...] r. i określił kwotę długu celnego od tego towaru w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu swej decyzji Naczelnik Urzędu Celnego w [...] stwierdził, że rozstrzygając sprawę stosował przepisy ustawy z 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tekst jednolity w Dz.U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 z późn. zmianami), a to z mocy art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623). Podniósł następnie, że już w momencie dokonywania zgłoszenia celnego wiadomym było, że rzeczywista ilość towaru była wyższa o [...] kg od tej, jaką zadeklarowano, bowiem ważenia [...] cystern z paliwem dokonano dzień wcześniej –[...] r., na wadze elektronicznej posiadającej ważną legalizację. Pomimo tego zgłaszający nie zmienił zapisu w dokumencie SAD dotyczącego ilości towaru. Wskazując zatem na przepisy Kodeksu celnego: art. 35 § 2, art. 36, art. 37, art. 39 oraz art. 180 § 2 stwierdził, że towar, który został dostarczony do granicznego urzędu celnego musi być przedstawiony organowi celnemu przez osobę, która wprowadziła go na polski obszar celny lub przez osobę, która przejęła odpowiedzialność za ten towar po jego wprowadzeniu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przedstawienie towaru organowi celnemu – to zawiadomienie tego organu w wymaganej formie o dostarczeniu towaru do urzędu celnego. W niniejszej sprawie nie nastąpiło przedstawienie organowi celnemu [...] kg benzyny, a więc miało miejsce nielegalne wprowadzenie tej ilości towaru na polski obszar celny. W konsekwencji dług celny powstał, zgodnie z art. 210 § 2 Kodeksu celnego, z chwilą nielegalnego wprowadzenia towaru na polski obszar celny, czyli [...] r. Zgodnie natomiast z art. 210 § 3 Kodeksu celnego dłużnikiem celnym jest: osoba, która dokonała nielegalnego wprowadzenia towaru, osoby, które uczestniczyły we wprowadzeniu i które wiedziały lub przy należytej staranności mogły się dowiedzieć, że wprowadzenie to było nielegalne oraz osoby, które nabyły, posiadały lub posiadają towar i które wiedziały lub przy zachowaniu należytej staranności mogły się dowiedzieć, że w chwili wejścia w jego posiadanie był to towar o nieuregulowanym statusie. Podmiotem, który wszedł w posiadanie towaru o nieuregulowanym statusie celnym był spółka "A", gdyż towarem tym dysponowała po jego zwolnieniu do procedury dopuszczenia do obrotu. Określając kwotę długu celnego organ pierwszej instancji zastosował w stosunku do towaru uznanego za nielegalnie wprowadzony stawkę celną konwencyjną w wymiarze 50% wartości celnej. W odwołaniu od powyższej decyzji S.A. "A" zarzuciła organowi pierwszej instancji: - naruszenie art. 128 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie kolejnej decyzji w sprawie zakończonej już ostateczną decyzją, - naruszenie art. 9 § 1, art. 35 § 2, art. 36, art. 37, art. 180 § 2 oraz art. 210 i 242 Kodeksu celnego przez przyjęcie, że nadwyżka towaru została wprowadzona na polski obszar celny nielegalnie, - naruszenie art. 187 i art. 190 Ordynacji podatkowej poprzez nie poddanie żadnej ocenie wyników ważenia towaru. Uzasadniając te zarzuty Spółka stwierdziła, że postępowanie w tej sprawie zostało już wcześniej umorzone na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Decyzja ta stała się ostateczna. Nie zaszły żadne nowe okoliczności, które mogłyby uzasadniać ponowne orzekanie w sprawie, co oznacza, że możliwym do zastosowania był jedynie tryb nadzwyczajny z art. 253a Ordynacji podatkowej, którego nie zastosowano. Wydanie zatem kolejnej decyzji nastąpiło z naruszeniem art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Sprowadzony do Polski towar został wprowadzony przez otwarte przejście graniczne, został dostarczony do granicznego urzędu celnego, w sprawie nie nastąpiło działanie siły wyższej, towar został przedstawiony przez osobę, która przejęła za niego odpowiedzialność i nie był wyprowadzany z wolnego obszaru celnego, nie może być zatem mowy o jego nielegalnym wprowadzeniu na polski obszar celny i powstaniu długu celnego z mocy art. 209 § 1 Kodeksu celnego, należało zatem zastosować stawkę celną zawieszoną, a nie konwencyjną. Oceny wyników ważenia towaru organ celny dokonał bez uwzględnienia tolerancji wagowej, która dla użytej w sprawie wagi wynosi plus-minus 100 kg. Obowiązek zważenia pustych wagonów spoczywał na organie celnym, a nie na stronie. Generalnie, sposób kontroli ilości towaru przez organ celny strona uznała za wadliwy, w czym powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 3 października 2006 r., sygn. akt III SA/Kr 245/04. Zaskarżoną tu decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], powołując się na art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy Ordynacja podatkowa, uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia ilości i wartości towaru nielegalnie wprowadzonego na polski obszar celny w dniu [...] r. oraz kwoty powstałego z mocy prawa długu celnego i orzekł, że kwota długu celnego w przywozie wynosi [...] zł; w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...]. Organ odwoławczy podzielił ustalenie organu pierwszej instancji co do nielegalnego wprowadzenia części towaru na polski obszar celny. Tak, jak Naczelnik Urzędu Celnego [...], powołał przepisy ustawy z 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny ze szczególnym podkreśleniem art. 39, który wymagał, by towar dostarczony do granicznego urzędu celnego został przedstawiony organowi celnemu przez osobę, która wprowadziła go na polski obszar celny lub osobę, która przejęła za niego odpowiedzialność. Zdaniem organu odwoławczego towar nieujęty w zgłoszeniu celnym i towarzyszących mu dokumentach jest towarem nieprzedstawionym organowi celnemu i dług celny w stosunku do tego towaru powstaje z mocy art. 210 § 1, jak od towaru nielegalnie wprowadzonego na polski obszar celny. Dłużnikiem, zgodnie z art. 210 § 3 Kodeksu celnego, mogła być, między innymi, osoba, która nabyła, posiadała lub posiada towar nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny, która wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, że w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie był to towar wprowadzony nielegalnie. Spółka "A" weszła w posiadanie ujawnionej nadwyżki benzyny o nieuregulowanym statusie celnym, dysponowała zresztą tym towarem zarówno przed zgłoszeniem celnym, jak i po zwolnieniu towaru do procedury dopuszczenia do obrotu. Fakt, że zgłoszenie celne nie obejmuje całości towaru został ujawniony przedstawicielowi bezpośredniemu strony skarżącej dzień przed zgłoszeniem celnym, kiedy to zważono towar przywieziony w cysternach. Ani importer – Spółka "A", ani jej przedstawiciel nie dokonali korekty zgłoszenia celnego, a zatem musieli liczyć się z konsekwencjami prawnymi w postaci uznania części towaru za nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny. Fakt, że dokonano odczytu wagi wprost z uzyskanego wskazania, bez uwzględnienia przewidzianego dla tej klasy wagi błędu granicznego, nie stanowi o wadliwym postępowaniu organu celnego. W tym zakresie organ powołał się na wyrok WSA w Gliwicach z 28 lipca 2004 r., wydany w sprawie o sygn. akt 3/I SA/Ka 729/03, w której stan faktyczny był podobny, jak w rozstrzyganej sprawie, a w którym to wyroku Sąd stwierdził, że Z taki samym prawdopodobieństwem waga mogła wskazywać prawidłową wagę towaru, wyższą o 100 kg dla każdego wagonu, jak i niższą o 100 kg. Przyjęcie wskazania wagi bez dokonania jej korekty w istocie było przyjęciem uśrednionej masy towaru. Nie było to działanie na niekorzyść strony i nie było sprzeczne z prawem. Organ odwoławczy dokonał natomiast zmiany ustaleń co do ilości towaru wprowadzonego w sposób nielegalny na polski obszar celny. Otóż Dyrektor Izby Celnej podniósł, że [...] towar sprowadzony przez stronę skarżącą został przejęty przez firmę "C" z o.o. w R. Dostawę udokumentowano raportem z przyjęcia towaru nr [...]. Z raportu tego wynika, że ilość towaru przyjętego z [...] cystern ustalona została na podstawie bilansu pojemności paliwa w zbiorniku przed i po rozładunku. Zbiornik ten posiadał legalizację ważną do [...] r. Ilość paliwa ponad ujętą w zgłoszeniu celnym, przy uwzględnieniu danych o temperaturze i gęstości, wynosiła [...] kg, co odpowiada [...] litrom. Organ podkreślił jednocześnie, że fakt wystąpienie nadwyżki towaru w dostawie nie został zakwestionowany przez stronę skarżącą, gdyż całość tego towaru została wydana importerowi w oparciu o asygnaty wystawione bezpośrednio przez "A". W związku z nielegalnym wprowadzeniem tej ilości towaru Dyrektor Izby Celnej uznał, że nie jest możliwe zastosowanie przywilejów wynikających z przedstawienia dowodu pochodzenia towaru w postaci stawki celnej obniżonej w związku z umowami o wolnym handlu w ramach stron umowy CEFTA. Uznał jednak, że przedstawione dokumenty handlowe pozwalają na ustalenie, iż nadwyżka towaru pochodzi ze [...] i można w stosunku do niej zastosować stawkę celna autonomiczną w wysokości 25% ad walorem dla jednej tony. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka "A" zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie; - art. 128 ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez wydanie kolejnej decyzji w sprawie już zakończonej ostateczną decyzją, - przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 9 § 1, art. 35 § 2, art. 36, art. 39, art. 108 § 2, art. 210 i art. 241[1] Kodeksu celnego przez przyjęcie, że nadwyżka towaru została wprowadzona na polski obszar celny nielegalnie i w konsekwencji zastosowanie niewłaściwej stawki celnej, - art. 187, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez brak oceny wyników ważenia towaru. Uzasadnienie skargi odpowiada swą treścią uzasadnieniu odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, nie znajdując w niej podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zajął w tej sprawie następujące stanowisko. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działań organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tylko zatem naruszenie prawa przez organy administracji publicznej może skutkować ingerencją sądu w ich działalność w postaci uchylenia lub stwierdzenia nieważności wydanych przez te organy decyzji lub postanowień. Konkretyzacji tej zasady ustawodawca dokonał w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). § 1 tego art. stanowi, że sąd uchyli decyzję administracyjną jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia stanowią natomiast przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W swej skardze Spółka "A" domaga się w pierwszej kolejności stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przez organy celne art. 247 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), poprzez wydanie decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zarzutu tego Sąd nie podzielił. Przepis ten stanowi, że nie można wydać decyzji w sprawie, która została już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Zgodnie z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Są zatem decyzje, które rozstrzygają sprawy co do ich istoty i takie, które tego nie czynią, a jedynie w inny sposób kończą postępowanie w danej instancji. Art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej mówi o wcześniejszym rozstrzygnięciu sprawy decyzją ostateczną, co w połączeniu z art. 207 § 2 tej ustawy oznacza uprzednie wydanie w sprawie decyzji, która rozstrzygnęła ją co do istoty, czyli określiła skutki prawne dla konkretnego podmiotu o charakterze materialnoprawnym. Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z [...] r. nr [...] nie była decyzją rozstrzygającą sprawę co do jej istoty, a kończącą postępowanie w danej instancji z uwagi na niewłaściwość miejscową tego organu. Nie ma obecnie konieczności rozwodzenia się nad tym, czy decyzja ta została wydana prawidłowo, ważne jest natomiast w świetle zarzutu strony skarżącej, że nie była to decyzja, o jakiej mowa w art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, czyli, że nie była to decyzja, którą wczesnej, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, rozstrzygnięto sprawę. Nie nastąpiło zatem naruszenie tego przepisu i nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji strona skarżąca uzasadniła zarzutami naruszenia prawa materialnego i procesowego i wiąże je z ustaleniem organów celnych o wprowadzeniu na polski obszar celny większej ilości towaru, niż to zostało ujęte w dokumencie SAD oraz kwalifikacji prawnej tego faktu. W pierwszej zatem kolejności należy odnieść się do samego ustalenia faktycznego, czy zostało ono dokonane zasadnie i w sposób zgodny z prawem, dopiero pozytywna odpowiedź na to pytanie pozwoli na zajęcie się kwalifikacją prawną faktu, i na ustalenie jego konsekwencji prawnych. To ustalenie, które legło u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji dotyczy faktu wprowadzenia na polski obszar celny większej ilości towaru, niż to zostało zgłoszone w dokumencie SAD. Trzeba zatem zwrócić uwagę strony skarżącej na fakt, iż ustalenia tego organ odwoławczy dokonał ostatecznie na podstawie bilansu pojemności paliwa w zbiorniku należącym do odbiorcy towaru przed i po rozładunku. Wynik ten nie został zakwestionowany przez stronę skarżącą, ani wobec odbiorcy towaru, któremu wydano asygnatę dostarczenia towaru w ilości stwierdzonej przez organ celny, ani przed organem odwoławczym (przed wydaniem decyzji odwoławczej, pismem z [...] r., wezwano stronę do wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego ), ani w postępowaniu przed sądem, w którym strona skarżąca nie wypowiedziała się na ten temat. Nie ma zatem podstaw do podważenia tego ustalenia, trzeba natomiast ocenić jego konsekwencje na dwóch płaszczyznach, czy mamy tu do czynienia z nielegalnym wprowadzeniem towaru na polski obszar celny i powstaniem długu celnego z tego właśnie tytułu, co jest treścią zarzutu zawartego w pkt [...] skargi, jak również, czy ustalenie to pozwala na przyjęcie zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego stanu towaru z dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Z art. 9 Kodeksu celnego wynika, że nielegalnym wprowadzeniem towaru jest wprowadzenie dokonane z naruszeniem przepisów art. 35 § 2, art. 36, art. 37, art. 39 i art. 180 § 2. Art. 39 § 2 stanowi, że towary, które zostały dostarczone do granicznego urzędu celnego powinny zostać przedstawione organowi celnemu przez osobę, która wprowadziła je na polski obszar celny, lub przez osobę, która przejęła odpowiedzialność za te towary po ich wprowadzeniu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Definicja terminu przedstawienie towaru zawarta jest z kolei w art. 3 § 1 pkt 14 Kodeksu celnego i brzmi następująco: przedstawienie towarów organowi celnemu – zawiadomienie organu celnego przez osobę, dokonane w wymaganej formie, o dostarczeniu towarów do urzędu celnego albo innego miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organ celny. W sytuacji, jak w niniejszej sprawie, gdy wymaganą formą przedstawienia towaru jest forma pisemna, art. 64 § 1 Kodeksu celnego wymaga, by zgłoszenie takie zostało dokonane przez zgłaszającego na właściwym formularzu, zgodnym ze wzorem przewidzianym do objęcia towaru określoną procedurą celną. Zgłoszenie to powinno zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Zastosowany w niniejszej sprawie dokument SAD, którego wzór został określony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. Nr 117, poz. 1250 z późniejszymi zmianami), wydanym na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 64 § 4 Kodeksu celnego, wymaga wskazania przez zgłaszającego ilości towaru. Skoro tak, to uzasadnionym jest wniosek, iż przedstawieniu podlega towar w takiej ilości, jaka wykazana jest w zgłoszeniu celnym, natomiast towar w ilości nie ujętej w zgłoszeniu nie jest towarem przedstawionym, jego wprowadzenie na polski obszar celny nastąpiło z naruszeniem art. 39 § 2 Kodeksu celnego, co uzasadnia twierdzenie, że było to nielegalne wprowadzenie towaru, o jakim mowa w art. 9 tej ustawy. Z powyższych względów Sąd nie podzielił zarzutu z punktu [...] skargi o naruszeniu przez organy celne przepisów prawa materialnego i w konsekwencji błędne przyjęcie, że nadwyżka towaru została wprowadzona nielegalnie na polski obszar celny. Art. 85 § 1 Kodeksu celnego stanowi, że należności celne przywozowe są wymagane według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia. Stan towaru to, między innymi, jego ilość. Strona skarżąca nie wskazała na żadną okoliczność, która mogłaby świadczyć o tym, że stan towaru (jego ilość) z dnia zgłoszenia celnego uległ zmianie w ciągu następnego dnia, a więc ustalenie dokonane na podstawie danych z [...] i [...] nie mogą wskazywać na ilość towaru z dnia zgłoszenia celnego. Trzeci z zarzutów skargi odnosi się do oceny wyników ważenia towaru dokonanego w przeddzień zgłoszenia celnego. Raz jeszcze trzeba zatem podkreślić, że ostatecznych ustaleń co do ilości towaru wprowadzonego na polski obszar celny organ odwoławczy dokonał w inny sposób, o czym tu już była mowa, do którego to sposobu strona skarżąca nie odniosła się. W tej sytuacji wywody skarżącej na temat błędnej oceny wyników ważenia straciły znaczenie. W skardze, jak i uprzednio w odwołaniu, Spółka "A" powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o sygn. akt III SA/Kr 245/04, twierdząc, że zawarte w nim rozważania świadczą o błędnym podejściu organów celnych w tej sprawie i dyskwalifikują wykładnię przepisów prawa (tę dokonaną przez organy celne). Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę nie podzielił jednak tego stwierdzenia. Po pierwsze, nie można do niej tak wprost przenieść wniosków wynikających z wyroku WSA w Krakowie. Istnieją bowiem istotne różnice pomiędzy przesłankami, na których oparty jest ten wyrok, a stanem występującym w niniejszej sprawie. Jak wynika z uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie wątpliwości tego Sądu wzbudził sposób ustalenia wagi towaru, gdyż nie było podstaw do przyjęcia, że prawidłowo ustalono w niej wagę netto wagonów, co nie ma odniesienia do niniejszej sprawy. Po drugie Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę nie podziela poglądu, w myśl którego stosowanie przez organy celne w kolejnych sprawach różnych metod ustalania ilości paliwa narusza zasadę zaufania do organów celnych z art. 121 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu tylko wykazanie, że zastosowana przez te organy metoda prowadzi do wadliwych wyników może skłaniać do takiego wniosku, ale nie samo stwierdzenie, że zastosowano jedną z możliwych metod. I w końcu po trzecie, dokonując wykładni przepisów Kodeksu celnego – art. 9, art. 36 § 1 i art. 39 należy zdecydowanie większa wagę przywiązać do rozróżnienia dwóch pojęć: dostarczenie towaru i jego przedstawienie. Art. 39 Kodeksu stanowi w tym względzie, że towar dostarczony do granicznego urzędu celnego musi być jeszcze przedstawiony organowi celnemu; traktuje to zatem jako dwie odrębne czynności. Przedstawienie towaru, co tu już zresztą wykazano, to, między innymi, wskazanie jego ilości. Przedstawiona zatem organowi celnemu jest tylko ta ilość towaru, która została wskazana w zgłoszeniu celnym. `Podsumowując zatem stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co musiało skutkować oddaleniem skargi Spółki "A" z mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co też Sąd orzekł.