III SA/Gl 1682/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług, pełnomocnik skarżącego P. D. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnił go tym iż, podjęcie czynności egzekucyjnych na podstawie decyzji z dnia [...] r. (utrzymanej w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia [...] r.), która została wydana w oparciu o błędne przesłanki i bez przeprowadzenia w tej sprawie postępowania dowodowego, może doprowadzić do negatywnych i nie odwracalnych dla skarżącego i jego rodziny skutków w zakresie ekonomicznym i materialnym. Wskazał także, że skarżący nie jest w stanie zapłacić w całości lub części zobowiązań w podatku VAT wynikających z zaskarżonych decyzji. Skarżący uzyskuje dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości [...] zł netto, a ponadto nie prowadzi działalności gospodarczej, która została zawieszona na okres 24 miesięcy od dnia [...] r. W celu potwierdzenia sytuacji finansowej strony do wniosku zostały załączone: zaświadczenie o dochodach i zawiadomienie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej informacji o zawieszeniu wykonania działalności gospodarczej. We wniosku podniesiono, że skarżący nie posiada żadnego wartościowego majątku, dlatego egzekucja pozbawi skarżącego środków do życia pozostawiając go na granicy ekonomicznej egzystencji, a w praktyce i tak pozostanie bezskuteczna. Pełnomocnik wskazał również, że w sprawie nie zachodzą przesłanki, od których uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jak również ustawa szczególna nie wyłącza wstrzymania jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 2 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał zaskarżony akt, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego jego wykonanie w całości lub w części, chyba, że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności, albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku. W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem skarżącego jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W jego motywach pełnomocnik strony wskazał, iż oczywiste jest, strona nie jest wstanie zapłacić zaległych zobowiązań w podatku VAT określonych w decyzji z [...] r. Zdaniem pełnomocnika strony decyzja i tak nie będzie możliwa do wykonania z powodu braku odpowiedniego majątku i dochodów strony a jedynie narazi go na pozostawanie na granicy ekonomicznej egzystencji. W tym miejscu należy zauważyć, że w judykaturze wyraża się pogląd, że w art. 61 ust. 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla wnioskującego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (vide: postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 576/08, Lex 493724). W ocenie tut. Sądu wskazana wyżej przesłanka nie została przez stronę skarżącą wykazana. Należy bowiem zauważyć, iż sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Konieczność zapłaty egzekwowanego w drodze egzekucji świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku stanowi zwykłe następstwo takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Strona wskazała jedynie, że grożą jej negatywne i nieodwracalne skutki nie podając konkretnych grożących jej przyszłych zdarzeń ani tym bardziej ich nie uprawdopodobniła. Należy bowiem zauważyć, że egzekwowane roszczenie ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi. Tym bardziej, że każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Na marginesie należy dodać, że przedłożone przez stronę zawiadomienie o zawieszeniu prowadzenia działalności gospodarczej dotyczy okresu do [...] r. więc nie jest już aktualne, a tym samym strona nie wykazała, że nadal nie uzyskuje dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej. Do takich okoliczności nie można również zaliczać subiektywnego przeświadczenia wnioskodawcy o ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji. Ta bowiem będzie badana przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na nią na etapie postępowania wpadkowego, poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, LEX nr 302251). W tym stanie sprawy, działając na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji postanowienia.