III SA/Gl 173/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Gabriela Jyż (spr.), Protokolant Starszy referent Anna Tymowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. k. w K. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (interpretacja) 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. wstrzymuje wykonanie zaskarżonej interpretacji indywidualnej; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę [...]złotych (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. "A" Spółka komandytowa w C. złożyła w dniu [...] wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliwa do samochodu ciężarowego o ładowności powyżej 500 kg z homologacją, zakupionego przed dniem 1 maja 2004 r. Stan faktyczny przedstawiony we wniosku przedstawiał się następująco: Spółka jest właścicielem zakupionego w 2003 r. samochodu ciężarowego [...]. Samochód ten jest bezpośrednio związany z podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług działalnością gospodarczą, wykonywaną przez spółkę. Pojazd ten posiada świadectwo homologacji, kwalifikujące ten pojazd jako samochód ciężarowy. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zmianami), możliwe było stosowanie do przedmiotowego samochodu skorzystanie z prawa do odliczania podatku VAT zawartego w cenach za zakupione paliwo do tego samochodu. Ustawa ta obowiązywała do dnia 1 maja 2004 r., tj. do dnia przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Z dniem przystąpienia Polski do Wspólnot, czyli z dniem 1 maja 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zmianami). W ustawie tej ograniczono zakres kategorii pojazdów, w stosunku do których możliwe jest odliczenie podatku VAT od zakupionego do nich paliwa. W tej sytuacji spółka aktualnie nie odlicza podatku VAT zawartego w fakturach dokumentujących zakup paliwa do przedmiotowego samochodu. Zdaniem Spółki zarówno przed dniem 1 maja 2004 r., jak i po tej dacie powinna istnieć możliwość odliczenia podatku VAT wynikającego z faktur za zakupione paliwo do opisanego w stanie faktycznym samochodu ciężarowego. Stanowisko swoje spółka uzasadniła tym, że wprowadzenie ustawą o podatku od towarów i usług z 2004 r. mniej korzystnych dla podatników zasad odliczenia podatku VAT w odniesieniu do paliwa było sprzeczne z obowiązującym przecież Polskę prawem wspólnotowym, a w szczególności z Szóstą Dyrektywą Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku; 77/388/EWG, Dz. U. WE L 145 z 13 czerwca 1977 r. ze zmianami. Spółka przedstawiając swoje stanowisko prawne stwierdziła, że Polska od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej jest związana postanowieniami traktatów założycielskich oraz aktów prawnych przyjętych przez instytucje Wspólnot Europejskich przed dniem przystąpienia. Polska jest także związana dyrektywami i decyzjami, o ile takie dyrektywy i decyzje były skierowane do wszystkich państw członkowskich. W zakresie dyrektyw, Polska zobowiązana jest do ich wykonywania w drodze ustanowienia przepisów prawa wewnętrznego zgodnych z przepisami dyrektywy. Jeśli natomiast okazałoby się, że norma prawa krajowego stoi w sprzeczności z normą prawa wspólnotowego, to norma prawa wspólnotowego ma pierwszeństwo zastosowania przed normą prawa krajowego. W tej sytuacji, zdaniem spółki, przepis art. 88 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 86 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2004 r., jak też po dokonaniu nowelizacji z dniem 22 sierpnia 2005 r. stoi w sprzeczności z regulacjami Szóstej Dyrektywy, w szczególności z art. 17 ust. 6 tej Dyrektywy. Zdaniem spółki przepis art. 88 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 86 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług nie będzie miał zastosowania w odniesieniu do paliwa kupowanego do samochodu będącego przedmiotem wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej – w takim zakresie, w jakim ogranicza zakres odliczenia podatku naliczonego rzeczywiście, a stosowanego przed dniem 1 maja 2004 r., na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z dnia 8 stycznia 1993 r. W dniu [...]r. Minister Finansów dokonał interpretacji indywidualnej nr [...], w której stwierdził, że stanowisko przedstawione przez skarżącą jest nieprawidłowe. Stanowisko swoje uzasadnił organ tym, że ustawa VAT weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r. Z tą datą powstała konieczność respektowania wszystkich postanowień tej ustawy, chyba, że określone kwestie zostały unormowane przez przepisy przejściowe. Jednak z uwagi na brak takich przepisów dotyczących nabytych przed tą datą samochodów osobowych i innych pojazdów nie spełniających wymogów zawartych w art. 86 ust. 3 i 5, ograniczenie określone w art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy VAT odnosi się do samochodów, których nabycie w uprzednim stanie prawnym wiązało się z uprawnieniem do odliczenia podatku od paliwa do tych samochodów. Organ stwierdził, że stan prawny obowiązujący zarówno po dniu 1 maja 2004 r., jak i po dniu 22 sierpnia 2005 r. nie przewiduje żadnych wyjątków w stosowaniu przepisów art. 86 ust. 3 i art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT. Same zasady w zakresie odliczania podatku naliczonego z tytułu zakupu paliwa do samochodów nabytych zarówno przed, jak i po dniu 1 maja 2004 r. uległy zmianie w stosunku do regulacji zawartej w ustawie z 1993 r. W ocenie organu, art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy oraz art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r., podatek od wartości dodanej nie może być odliczany od wydatków niebędących wydatkami ściśle związanymi z prowadzoną działalnością. Do czasu przyjęcia przez Radę Unii Europejskiej przepisów określających kategorie wydatków niekwalifikujących się do odliczenia podatku od wartości dodanej, państwa członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym w dniu ich przystąpienia. Wyłączenia te mogą dotyczyć podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodów oraz nabywanych paliw. Wynika z tego, że na gruncie prawa Unii Europejskiej istnieje możliwość stosowania ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego, pod warunkiem, że ograniczenia te istniały w prawie krajowym w momencie wejścia w życie Szóstej Dyrektywy. W przypadku Polski, Szósta Dyrektywa Rady weszła w życie w dniu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, tj. w dniu 1 maja 2004 r. Z tym dniem weszły również w życie regulacje art. 86 – 89 ustawy o VAT z 2004 r. Tak więc w dniu wejścia w życie uregulowań VI Dyrektywy obowiązywały już przepisy art. 86 – 89 ustawy o VAT z 2004 r. Jeśli spółka nabywa po dniu 30 kwietnia 2004 r. paliwo do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 ustawy o VAT z 2004 r., to nie przysługuje jej prawo do odliczenia podatku VAT bez względu na fakt, że na dzień nabycia tych pojazdów prawo to przysługiwało na podstawie obowiązujących w tym czasie przepisów normujących podatek od towarów i usług. Pismem z dnia [...] r. Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w zakresie udzielonej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. W wezwaniu tym spółka podtrzymała swoja argumentację zawartą we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W następstwie ponownego rozpoznania sprawy Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...]r., nr [...] stwierdził brak podstaw do zmiany swojej uprzedniej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zdaniem organu, zarzuty przedstawione w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa nie zasługiwały na uwzględnienie, głównie z tego powodu, że stanowiły w istocie powielenie argumentów zawartych we wniosku o dokonanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W tym stanie rzeczy, spółka wniosła skargę na powyższą interpretację przepisów prawa podatkowego. Skarżonej interpretacji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy oraz art. 249 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca podniosła, że posiadany samochód z homologacją ciężarową spełniał w stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r. wszystkie przesłanki skutkujące możliwością odliczenia podatku VAT zawartego w paliwie nabywanym do tego samochodu. W momencie wejścia Polski do Unii Europejskiej, zaczęły obowiązywać regulacje nowej, aktualnie obowiązującej ustawy o VAT z 2004 r. w tym stanie prawnym, w stosunku do posiadanego przez skarżącą od 1 maja 2004 r. samochodu zostały wprowadzone mniej korzystne zasady w zakresie odliczania VAT, w stosunku do tych zasad, które obowiązywały przed tą datą. Powyższa sytuacja jest więc niezgodna, zdaniem skarżącej spółki, z przepisami prawa wspólnotowego, w związku z czym mniej korzystne dla skarżącej uregulowanie prawa krajowego w zakresie podatku VAT, nie powinno być stosowane w przedmiotowej sprawie. Przepisy art. 88 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 86 ust. 3 ustawy o VAT z 2004 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 maja 2004 r., jak również w brzmieniu obowiązującym obecnie, są sprzeczne z VI Dyrektywą – z jej art. 17 ust. 6. Sprzeczność ta dotyczy sytuacji, w których poszerzono zakres faktycznie stosowanego przed dniem wejścia w życie VI Dyrektywy do polskiego porządku prawnego ograniczenia przewidzianego w art. 25 ust. 1 pkt 3a ustawy o VAT z 1993 r. w zakresie podatku naliczonego przy zakupie paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w przedmiotowej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. – uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej interpretacji naruszenie art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy 2006/112/WE – dalej określana w skrócie "VI Dyrektywa" oraz art. 249 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską – dalej określany TWE. Niezależnie od zarzutu naruszenia uregulowań prawa wspólnotowego, kwestią sporną w niniejszej sprawie były przepisy prawa krajowego, obowiązujące przed dniem przystąpienia Polski do Unii Europejskiej oraz obowiązujące po przystąpieniu do Unii Europejskiej. Chodziło o regulacje ustaw normujących podatek od towarów i usług z dnia 8 stycznia 1993 r. oraz ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w zakresie pozwalającym na korzystanie z prawa do odliczania podatku VAT zawartego w fakturach za zakupione paliwo do samochodu, spełniającego określone warunki techniczne i służącego do prowadzenia działalności gospodarczej przez dany podmiot. W świetle uregulowań ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zmianami), możliwe było stosowanie do przedmiotowego samochodu skorzystanie z prawa do odliczania podatku VAT zawartego w cenach za zakupione paliwo do tego samochodu. Unormowania nowej ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zmianami) ograniczają natomiast zakres kategorii pojazdów, w stosunku do których możliwe jest odliczenie podatku VAT od zakupionego do nich paliwa. Kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, że skarżąca spółka aktualnie ma prawo odliczać podatek VAT zawarty w fakturach dokumentujących zakup paliwa do przedmiotowego samochodu. Zdaniem Spółki zarówno przed dniem 1 maja 2004 r., jak i po tej dacie powinna istnieć możliwość odliczenia podatku VAT wynikającego z faktur za zakupione paliwo do opisanego w stanie faktycznym samochodu ciężarowego. Stosownie do art. 249 TWE, dyrektywa wiąże każde państwo będące członkiem Wspólnoty, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty. Dyrektywa pozostawia jednak organom państw członkowskich swobodę wyboru formy i środków. Z powyższej normy wynika zatem obowiązek Polski do wykonywania dyrektyw w drodze ustanawiania przepisów prawa wewnętrznego – zgodnych z przepisami i treścią dyrektywy. Jeśli dojdzie do sytuacji, w której należy stwierdzić, że norma prawa krajowego jest sprzeczna z normą prawa wspólnotowego, to norma prawa wspólnotowego ma pierwszeństwo zastosowania przed norma prawa krajowego. Zgodnie z generalną zasadą zawartą w art. 17 ust. 2 lit. "a" VI Dyrektywy o ile towary i usługi są częścią transakcji służących wykonywaniu czynności podlegających opodatkowaniu, podatnik jest uprawniony do odliczenia od podatku, który jest obowiązany zapłacić – należny (podlegający zapłacie) lub zapłacony na terytorium kraju podatek od wartości dodanej od towarów lub usług, które są lub mają być mu dostarczone przez innego podatnika. Jednocześnie, stosownie do art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy, przed upływem najwyżej czterech lat od daty wejścia w życie Dyrektywy, Rada działając jednomyślnie na podstawie propozycji Komisji, podejmie decyzję odnośnie rodzaju wydatków, od których nie przysługuje odliczenie podatku od wartości dodanej. Odliczenie powyższe nie przysługuje od wydatków, które nie są wydatkami ściśle związanymi z prowadzoną działalnością gospodarczą (przykładowo wydatki luksusowe, rozrywkowe). Do czasu wejścia w życie powyższej decyzji Rady – państwa członkowskie mogą utrzymać wszelkie wyłączenia przewidziane w prawie krajowym w momencie wejścia w życie przedmiotowej Dyrektywy. Do chwili obecnej nie zostały podjęte żadne decyzje ograniczające prawo do odliczania określonych wydatków od podatku VAT, a powyższa Dyrektywa weszła w życie w stosunku do Polski z dniem 1 maja 2004 r. Należy jednocześnie zaznaczyć, że w realiach niniejszej sprawy nie znajdują zastosowania ograniczenia w tym prawie ustanowione w art. 27 ust. 1 i art. 17 ust. 7 VI Dyrektywy. Pierwsza norma odnosi się do tzw. środków specjalnych, druga norma reguluje natomiast ograniczenia w prawie odliczania określonych wydatków od podatku VAT ze względu na cykle w gospodarce. Niezależnie od powyższych rozważań prawnych, należy mieć na względzie fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w sprawie I SA/Kr 603/06, postanowieniem z dnia 17 maja 2007 r. skierował do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytanie prejudycjalne związane z problemem wykładni przepisów prawa wspólnotowego, które znajdują również zastosowanie w przedmiotowej sprawie – art. 17 ust. 2 i 6 VI Dyrektywy. Z uwagi na to, że Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w Luksemburgu wydał w dniu 22 grudnia 2008 r. wyrok w sprawie C – 414/07, to sądowa ocena zaskarżonej interpretacji musiała być dokonana jednak przede wszystkim poprzez pryzmat motywów i wniosków cytowanego wyroku. W sentencji orzeczenia Trybunał stwierdził, że: "Art. 17 ust. 6 akapit drugi VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, przy dokonywaniu transpozycji tej dyrektywy do prawa wewnętrznego, uchyliło całość przepisów krajowych dotyczących ograniczeń prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego przy zakupie paliwa do samochodów używanych dla celów działalności podlegającej opodatkowaniu, zastępując je, w dniu wejścia w życie tej dyrektywy na swoim terytorium, przepisami ustanawiającymi nowe kryteria w tym przedmiocie, jeżeli – co winien ocenić sąd krajowy – te ostatnie przepisy powodują rozszerzenie zakresu zastosowania wskazanych ograniczeń. Powyższy przepis w każdym razie stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie zmieniło później swoje ustawodawstwo, obowiązujące od wyżej wskazanego dnia, w sposób, który rozszerza zakres zastosowania tych ograniczeń w stosunku do sytuacji istniejącej przed tym dniem". Przechodząc do omówienia istoty sentencji wyroku Trybunału należy mieć na uwadze zasadę pierwszeństwa stosowania prawa wspólnotowego w krajowym porządku prawnym, zasadę bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego oraz charakter i skutki, jakie wywierają orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. W przypadku, jeżeli przepis prawa krajowego jest sprzeczny z uregulowaniami prawa wspólnotowego w ten sposób, że nie da się pogodzić przepisu prawa wspólnotowego z regulacją norm prawa krajowego, to należy w takim przypadku zastosować przepis prawa wspólnotowego (zasada pierwszeństwa stosowania prawa wspólnotowego). Przepis prawa wspólnotowego znajduje w takim przypadku bezpośrednie zastosowanie, z uwagi na to, że jest przepisem wchodzącym w skład porządku prawnego państwa członkowskiego i bezpośrednio reguluje dany stosunek prawny (zasada bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego). Ponadto wszelkiego rodzaju wątpliwości w zakresie zgodności uregulowań prawa krajowego z unormowaniami prawa wspólnotowego rozstrzyga Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w Luksemburgu. Orzeczenia tego Trybunału w praktyce stosowania prawa wspólnotowego i jego relacji z przepisami prawa krajowego są wiążące dla organów państw członkowskich. Z cytowanego orzeczenia wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że organy państwa członkowskiego nie mogą zmieniać swojego ustawodawstwa w taki sposób, aby po dniu wejścia w życie uregulowań Dyrektywy (w przedmiotowej sprawie po dniu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej) nastąpiło rozszerzenie zakresu stosowania takich ograniczeń w stosunku do sytuacji istniejących przed tym dniem. Polska uchwalając ustawę z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług de facto rozszerzyła zakres stosowania ograniczeń, ponieważ zawęziła w sposób istotny możliwość korzystania z prawa do odliczania podatku naliczonego przy zakupie paliwa do samochodu ciężarowego o ładowności powyżej 500 kg z homologacją, zakupionego przed dniem 1 maja 2004 r. Stosownie bowiem do art. 88 ust. 1 pk 3 tejże ustawy, w brzmieniu obowiązującym po upływnie 90 dni od dnia ogłoszenia ustawy nowelizującej z dnia 21 kwietnia 2005 r. (art. 9) – czyli od dnia 22 sierpnia 2005 r. – obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika: 1) paliw silnikowych, 2) oleju napędowego, 3) gazu – wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych lub innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 ustawy o VAT z 2004 r. Jak stanowi natomiast znowelizowany art. 86 ust. 3: "W przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającj 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatki należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6.000 zł." Także odnośnie stanu prawnego obowiązującego od 1 maja 2004 r. do 22 sierpnia 2005 r. jak słusznie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 4 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 185/06, przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT z 2004 r. (w brzmieniu obowiązującym do 22 sierpnia 2005 r.) w zw. z art. 86 ust. 3 i ust. 5 tej ustawy sprzeciwia się celowi, jak i treści VI Dyrektywy, a zwłaszcza jej art. 17 ust. 6 w zw. z art. 17 ust. 2. Niezgodność ta dotyczy tych sytuacji, w jakich rozszerzono zakres ograniczenia, rzeczywiście stosowanego przed wejściem w życie VI Dyrektywy do polskiego porządku prawnego, a przewidzianego w art. 25 ust. 1 pkt 3a ustawy o VAT z 1993 r. w zakresie podatku naliczonego przy zakupie paliw silnikowych, oleju napędowego lub gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych lub innych pojazdów samochodowych. W tym stanie rzeczy należało zaskarżoną interpretację indywidualną uchylić, z uwagi na to, że została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Stan taki jest uregulowany w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" P.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ wydając powtórnie indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego w niniejszej sprawie powinien uwzględnić treść oraz motywy wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 22 grudnia 2008 r. (wyrok w sprawie C – 414/07). Tym samym organ powinien dostosować interpretację indywidualną do wiążącej wykładni przepisów prawa wspólnotowego i krajowego dokonanego w cytowanym wyroku Trybunału. Na podstawie art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej interpretacji indywidualnej. W związku z wnioskiem strony o zwrot kosztów postępowania stosownie do art. 200 i art. 209 P.p.s.a. Sąd zasądził kwotę [...] zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.