III SA/Gl 1749/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Asesor WSA Piotr Pyszny, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2022 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w G. na czynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej za październik [...] r. oddala skargę. Zaskarżoną czynnością z dnia 29 października 2021 r. Prezydent Miasta K. (dalej jako: organ) dokonał wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej za miesiąc październik 2021 r., dla Policealnej Szkoły Medycznej Z w K. ( obecna nazwa szkoły: Szkoła Policealna F w K.). Podstawą prawną do czynności organu polegającej na wypłaceniu dotacji oświatowej w niepełnej wysokości był art. 34 ust 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 17 zwanej, dalej jako: u.f.z.o.). Czynność została dokonana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Spółka A sp. z o.o. (dalej również jako: Spółka, Szkoła, Skarżąca), jest organem prowadzącym Szkołę Policealną F w K. (dawniej Policealną Szkołę Medyczną Z w K.). Szkoła została wpisana do ewidencji szkół i placówek niepublicznych działających na terenie miasta K. (zaświadczenie z dnia 1 września 2021 r., nr [...]). Szkoła do dnia 30 września 2021 r. przekazała organowi dotującemu informację o planowanej liczbie uczniów. Z kolei, w piśmie z dnia 30 września 2021 r., nr [...], doręczonym skarżącej w dniu 5 października 2021 r., organ administracyjny wskazał, że znaczna cześć słuchaczy Szkoły wskazanych w miesiącu październiku 2021 r., w systemie do obsługi dotacji (ODPN) figuruje również w innych szkołach, co w ocenie organu oznaczało podstawę zastosowania przepisu art. 27 ust. 2 u.f.z.o. Skarżąca temu zaprzeczyła, twierdząc, że stanowisko organu może wynikać z nieprawidłowego odczytania danych przez system obsługi dotacji. Skarżąca podniosła, że organ dotujący zalega z wypłatą dotacji za październik 2021 r., w kwocie 69013,76 zł. Skarżąca w dniu 29 listopada 2021 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na czynność organu – Prezydenta Miasta, w postaci wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej za miesiąc październik 2021 r. w kwocie 1895,08 zł, Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności wypłaty zaniżonej dotacji oświatowej w miesiącu październiku 2021 r. oraz o uznanie obowiązku wypłaty przez organ na rzecz Skarżącej dotacji we właściwej kwocie. Skarżąca jako podstawę prawną wniesienia skargi podała art. 3 § 2 pkt 4, art. 50 § 1, art 52 § 1 i 2, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), w związku z art.47 u.f.z.o. Skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie przepisów art. 26 ust 2 u.f.z.o., poprzez niewypłacenie części dotacji należnej na uczniów Policealnej Szkoły Medycznej Z W K., pomimo obowiązku wynikającego z ww. przepisu ustawy oraz faktu złożenia przez skarżącą wniosku o udzielenie dotacji do dnia 30 września 2020 r., i miesięcznych informacji o liczbie uczniów za październik 2021 r., 2) naruszenie art. 80 oraz art.7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej "k.p.a.", poprzez nienależytą ocenę dowodów bez uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy a w konsekwencji dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych, 3) naruszenie art. 6 k.p.a., poprzez brak działania organu na podstawie przepisów prawa i naruszenie przepisów u.f.z.o., 4) naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do działania organów administracji. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała miedzy innymi, że w związku ze spełnieniem wszystkich warunków uzasadniających otrzymanie dotacji, organ nie wykonał spoczywającego na nim obowiązku wynikającego z art. 26 ust. 2 u.f.z.o. Skarżąca wskazała, że jest organem prowadzącym szkoły niepubliczne, dla których wypłacana jest dotacja oświatowa, o której mowa w art. 26 ust. 2 u.f.z.o. Zdaniem skarżącej w związku z kwestionowaną czynnością organu doszło do naruszenia art. 26 ust. 2 u.f.z.o., poprzez nieprzekazanie w miesiącu październiku 2021 r. dotacji w pełnej wysokości, tj. wysokości równej kwocie przewidzianej na jednego ucznia w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostki samorządu terytorialnego na ilość uczniów wskazanych przez szkołę, przy frekwencji co najmniej 50% na obowiązkowych zajęciach edukacyjnych. Skarżąca zwróciła uwagę na problematykę związaną z kognicją sądów administracyjnych w przedmiotowej sprawie. Zaznaczyła, iż zgodnie z treścią art. 47 u.f.z.o., do kognicji sądów administracyjnych należą wszystkie czynności podejmowane przez organ dotujący dotyczące ustalenia wysokości lub przekazania dotacji i stanowią czynność z zakresu administracji publicznej. Skarżąca na okoliczność dopuszczalności zaskarżenia przedmiotowej czynności do sądu administracyjnego przywołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych w tym zakresie. Podkreśliła skarżąca, że zgodnie z przepisami ustawy dotacja przysługuje na każdego ucznia uczestniczącego w co najmniej 50 % obowiązkowych zajęć edukacyjnych w danym miesiącu, z których uczeń nie został zwolniony, przy czym organ w miesiącu, którego dotyczy zaskarżona czynność, nie wypłacił pełnej kwoty należnej dotacji wynikającej z przekazanych informacji o liczbie uczniów i tym samym pozostaje w zawinionej zwłoce. Wedle skarżącej dokonując wypłaty dotacji za wskazany powyżej miesiąc, organ wypłacił ją w zaniżonej kwocie, nie wskazując jednocześnie z jakich powodów dokonuje zaniżenia dotacji. Argumentowała skarżąca, że według jej analizy zapisani słuchacze szkoły nie mogą figurować w innych szkołach, ponieważ system blokuje możliwość wprowadzenia drugi raz tego samego słuchacza. Wywodząc powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności wypłaty zaniżonej dotacji oświatowej w miesiącu październiku 2021 r., uznanie obowiązku wypłaty przez organ na rzecz skarżącej dotacji we właściwej kwocie oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego wedle norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie. W pisemnej replice do odpowiedzi na skargę z dnia 25 lutego 2022 r. skarżąca zakwestionowała stanowisko organu co do niewłaściwości sądów administracyjnych w sprawach w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji, gdyż jest to sprzeczne z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie sądowym, powołując się w tej mierze m.in. na wyrok NSA z dnia 19 marca 2021 r. sygn. akt I GSK 1713/20. Nie zgodziła się także ze stanowiskiem organu co do niewypłacenia dotacji w związku ze stwierdzeniem wielu nieprawidłowości, gdyż jej zdaniem organ nie przedstawił żadnych dowodów, z których wynikałoby, o jakie nieprawidłowości miałoby chodzić. Ponadto skarżąca dookreśliła kwoty zaległej części dotacji w odniesieniu do poszczególnych miesięcy, tj. za okres od września do grudnia 2021 r. W ocenie Skarżącej stwierdzenie organu, że kwota dotacji za październik 2021 r., została ustalona należycie i adekwatnie do ustaleń została wypłacona, nie jest merytorycznym uzasadnieniem. Ponadto wstrzymanie wypłaty dotacji może być tylko skutkiem ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 36 ust 7 u.f.z.o., a tym samym brak było podstaw do zaniżenia kwoty jej wypłacenia. W odpowiedzi na skargę organ dotujący pismem sygnowanym datą 9 grudnia 2021 r. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej przed sądem administracyjnym ewentualnie o oddalenie skargi w całości i zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych. Organ wskazał niewłaściwość sądów administracyjnych w sprawach w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji, co powinno stanowić podstawę odrzucenia skargi. Nadto organ administracyjny wskazał, że podstawą prawną do czynności organu polegającej na wypłaceniu dotacji oświatowej był art. 34 ust. 1 u.f.z.o. Odnośnie wniosku o odrzucenie skargi organ stoi na stanowisku, że skarga powinna podlegać odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Organ podkreślił, że czynność w postaci wypłaty dotacji w zaniżonej kwocie nie stanowi czynności ani aktu wymienionych w art. 3 p.p.s.a., nie jest ona objęta właściwością sądu administracyjnego. Wskazał, że potwierdza to jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych. Organ wskazał, że w stosunku do wszystkich dotowanych niepublicznych jednostek oświatowych działających na terenie Gminy na bieżąco prowadzi czynności polegające na weryfikacji i kontroli rzetelności danych przekazywanych organowi przez beneficjentów dotacji, w celu ustalenia prawidłowej comiesięcznej kwoty dotacji. Ponadto przeprowadza kontrole doraźne w miejscu prowadzenia zajęć. Organ na rozprawie w dniu 16 maja został zobowiązany przez Sąd do przedstawienia wyliczenia kwoty o którą pomniejszono dotację oraz wskazania podstawy i kryteriów zastosowanych wyliczeń w terminie publikacyjnym, co zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl § 2 art. 1 ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności odnieść należy się do wniosku organu o odrzucenie skargi. Ze względu na rodzaj zaskarżonej czynności, rozważyć należy na wstępie, czy podlega ona kontroli przez sądy administracyjne. Regulacja prawna w zakresie sądowej kontroli tego rodzaju czynności podejmowanych przez organ dotujący, zmieniała się. Zmieniały się również poglądy judykatury w odniesieniu do tej kwestii. W stanie prawnym do końca 2016 r. nie było przepisów, które wprost normowałyby wskazaną kwestię. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym okresie ścierały się dwa stanowiska. Według jednego, prezentowanego m.in. w postanowieniu z 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 98/10, czynności organu wykonawczego polegające na wyliczeniu dotacji dla konkretnej placówki oświatowej nie należą do żadnej z form działania administracji publicznej. "Ta stricte techniczna czynność o charakterze księgowo-rachunkowym nie kwalifikuje się jako czynność określona przepisem art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przez którą rozumie się konkretną czynność materialnoprawną z zakresu administracji publicznej, podjętą m.in. przez organ administracji samorządowej, stanowiącą władcze rozstrzygnięcie organu w indywidualnej sprawie, dotyczącą stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa". Według natomiast drugiego stanowiska, które wyraził NSA m.in. w wyroku z 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 320/07, "czynności organów powiatu, podejmowane na podstawie art. 90 ust. 3a ustawy o systemie oświaty, mające na celu ustalenie wysokości dotacji dla placówki niepublicznej oraz przekazanie ustalonej kwoty dotacji, są czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tj. czynnościami z zakresu administracji publicznej, niebędącymi decyzjami, dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa". W orzecznictwie Sądu Najwyższego, w odniesieniu do okresu sprzed 1 stycznia 2017 r., prezentowane jest z kolei stanowisko co do dopuszczalności drogi sądowej do dochodzenia roszczeń o zapłatę dotacji (por. wyroki: z 3 stycznia 2007 r., sygn. akt IV CSK 312/06; z 4 września 2008 r., sygn. akt IV CSK 204/08; z 20 czerwca 2013 r., sygn. akt IV CSK 696/12; z 22 maja 2014 r., sygn. akt IV CSK 531/13), a także jeśli nawet w okresie późniejszym jednostka samorządu dochodzi dotacji obliczonych i przyznanych w tym wcześniejszym okresie (wyrok z 27 marca 2019 r., sygn. akt V CSK 101/18; postanowienie z 5 lipca 2019 r., sygn. akt IV CSK 629/18). Zdaniem Sądu Najwyższego, wynika to ze spoczywającego na sądzie powszechnym bezwzględnego, konstytucyjnego obowiązku rozpoznania sprawy, co do istoty, gdy w ustawie nie przewidziano w ogóle właściwości sądu administracyjnego do orzekania w danej sprawie, choć i w podniesieniu do stanu prawnego sprzed 1 stycznia 2017 r. Sąd Najwyższy dostrzega argumenty przemawiające za właściwością sądów administracyjnych w zakresie kontroli legalności czynności polegającej na obliczeniu wysokości i wypłaceniu dotacji. Odnośnie do charakteru roszczenia dochodzonego przed sądem cywilnym w związku z niewypłaceniem przez jednostkę samorządu terytorialnego tego rodzaju dotacji Sąd Najwyższy przyjął, że ma ono swoje źródło w delikcie, jakim było niewłaściwe obliczenie i wypłacenie należnej kwoty dotacji zgodnie z wiążącymi obie strony przepisami o finansowaniu oświaty (por. wyrok z 3 stycznia 2007 r., sygn. akt IV CSK 312/06 oraz z 27 marca 2019 r., sygn. akt V CSK 101/18). W przepisach art. 80 ust. 11 oraz art. 90 ust. 11 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (obecnie Dz.U. z 2019 r. poz. 1481 ze zm.), dodanych ustawą nowelizującą z 24 czerwca 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 1010), obowiązujących od 1 stycznia 2017 r., ustawodawca – jak akcentuje Sąd Najwyższy (w postanowieniach: z 9 maja 2019 r., sygn. akt IV CSK 490/18 oraz z 5 lipca 2019 r., sygn. akt IV CSK 629/18) - wyraźnie natomiast uregulował, że przyznanie dotacji, o których mowa w art. 80 ust. 2-8 oraz w art. 90 ust. 1a-8 tej ustawy, stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem podlegającą kontroli sądów administracyjnych. Z kolei od 1 stycznia 2018 r. kwestię tę uregulował art. 47 ustawy o finansowaniu zadań oświaty (której art. 80 pkt 16 uchylił art. 80 ust. 11 oraz art. 90 ust. 11 ustawy o systemie oświaty). Zgodnie z powołanym przepisem, czynności podejmowane przez organ dotujący, o którym mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a, w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a, stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje (przez odesłanie do konkretnych przepisów ustawy o finansowaniu zadań oświatowych) przez kogo to podejmowane czynności stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, podlegające kontroli sądów administracyjnych. Chodzi mianowicie o "czynności podejmowane przez organ dotujący, o którym mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a" ustawy o finansowaniu zadań oświatowych. Wskazuje także ten przepis, w odniesieniu do jakiego rodzaju dotacji, podejmowane czynności podlegają kontroli sądów administracyjnych. Chodzi o dotacje, "o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a" ustawy o finansowaniu zadań oświatowych. Art. 47 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych nie określa jednak bliżej ani przez odesłanie do takich, czy innych przepisów ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, ani przez wskazanie określonych cech, jakiego rodzaju czynności podejmowane przez określony organ dotujący w odniesieniu do określonych dotacji, podlegają kontroli sądów administracyjnych, poza wskazaniem, że chodzi o czynności podejmowane w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji. Zgodnie z kolei z treścią art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym za akty lub czynności, o których mowa w przytoczonym przepisie uznaje się te, które: 1) w rozumieniu przepisów prawa materialnego i procesowego nie są decyzją lub postanowieniem; 2) mają charakter indywidualny, co wynika z określenia ich przedmiotu, a mianowicie uprawnień lub obowiązków, których dotyczą; 3) podejmowane są na podstawie przepisów prawa, które nie wymagają ich autorytatywnej konkretyzacji, a jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, co oznacza również, że stanowią one przejaw wiedzy organu wykonującego administrację publiczną; 4) są podejmowane w zakresie administracji publicznej, charakteryzując się, między innymi, jednostronnością działania; 5) są podejmowane przez podmiot wykonujący administrację publiczną, zob. B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2006 nr 2, s. 18-19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dostrzega, że również w swoim orzecznictwie przyjmował brak kognicji sądu administracyjnego w sprawach przekazania dotacji. Sąd odstępuje jednak od tego poglądu i przyjmuje, że kognicja sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach zachodzi. Tym samym Sąd nie podziela prezentowanego dotychczas w judykaturze poglądu, że wypłata dotacji stanowi wyłącznie czynność techniczną przekazania fizycznego środków finansowych, która nie podlega kognicji sądów administracyjnych, jako czynność z zakresu administracji publicznej. Za prawidłowe Sąd uznaje podejście, że przedmiotowa wypłata jest finalnym rezultatem ustalenia wysokości dotacji dla konkretnego podmiotu, dokonanego na podstawie konkretnych regulacji prawnych, do stosowania których uprawniony jest organ administracji. Takie stanowisko zaprezentował też m.in. w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z 28 lipca 2020 r. I SA/Rz 310/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 13 sierpnia 2020 r. I SA/Sz 403/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 14 października 2020 r. I SA/Gd 572/20 a także Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 listopada 2020 r. I GSK 1414/20. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, analiza treści art. 47 u.f.z.o. uzasadnia stwierdzenie, że zakresem właściwości sądów administracyjnych objęte są zarówno czynności organów dotujących zmierzające do ustalenia wysokości należnej dotacji, w tym w zakresie ustalenia dotacji należnej na rzecz konkretnego organu prowadzącego, jak i czynność przekazania należnej dotacji, w tym ewentualnie nieprawidłowości w zakresie wysokości dotacji przekazanej (Sąd podziela w tym zakresie pogląd prezentowany w piśmiennictwie, zob. A. Olszewski, Konsekwencje intertemporalne zmiany przepisów regulujących kwestie dotowania przedszkoli, szkół oraz placówek prowadzonych przed podmioty inne niż jednostka samorządu terytorialnego w zakresie dopuszczalności drogi sądowej, Finanse Komunalne 2018 z. nr 4, s. 5-13). Z tych przyczyn Sąd uznał skargę za dopuszczalną. Pomimo formalnej dopuszczalności skarga nie zasługuje jednak na uwzględnienie, z przyczyn następujących. Domagając się bezskuteczności zaskarżonej czynności, skarżąca nie zwróciła uwagi na fakt, iż danego rodzaju actio przysługuje wyłącznie w stosunku do czynności w znaczeniu pozytywnym. Nie można domagać się stwierdzenia bezskuteczności zaniechania czynności administracji publicznej; w tym przypadku przysługuje jedynie skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Badanie zgodności z prawem zaskarżonej czynności musi więc być dokonane na dwóch różnych płaszczyznach. O bezskuteczności można więc mówić wyłącznie w odniesieniu do czynności pozytywnej, polegającej na wypłaceniu skarżącemu określonej sumy. W odniesieniu natomiast do tej części dotacji, która, zdaniem skarżącego, była należna i nie została wypłacona w terminie, sąd administracyjny – stosując normę wynikającą z art. 135 p.p.s.a. – jest obowiązany ustalić, czy nie doszło w tym zakresie do naruszenia prawa, związanego w szczególności z bezczynnością lub przewlekłością postępowania. Co do ewentualnej bezskuteczności czynności polegającej na wypłaceniu skarżącemu określonej kwoty z tytułu dotacji, niewątpliwym jest, że żadna ze stron nie powołała ani okoliczności, ani zarzutów, które mogłyby prowadzić do tego typu wniosku. Wypłacenie dotacji w kwocie 1895,08 zł było rezultatem prawidłowego zastosowania przepisu art. 34 ust. 1 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych. Organ obliczył iloczyn bezspornej między stronami liczby uczniów i kwoty dotacji, przypadającej na każdego z nich. W dokonanym w ten sposób obliczeniu nie ma błędu. Nie istnieje też żadna podstawa do wnioskowania o bezskuteczności wypłaty. Przyjmując zatem tezę, iż skarga obejmowała swoim zakresem czynność polegającą na wypłacie sumy pieniężnej faktycznie przez skarżącego otrzymanej, Sąd nie dopatrzył się w tej czynności jakiegokolwiek uchybienia, ani na co do stosowania prawa materialnego, ani na płaszczyźnie proceduralnej. W tym więc zakresie skarga nie okazała się zasadna. Należy podkreślić, że w sprawie wypłacenia pozostałej części dotacji, o jaką ubiegała się skarżąca, trwa postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu w dniu 17 stycznia 2022 r., przez Prezydenta Miasta K.. Ta istotna okoliczność uniemożliwia Sądowi dokonanie prawnej oceny przyszłego aktu administracyjnego. Nie jest bowiem znana jego treść, ani nawet materialnoprawna podstawa wydania. Skarga byłaby więc niedopuszczalna na tle przepisu art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. Powołując się jednak na bezskuteczność czynności, skarżący zyskał (w sensie proceduralnym) tyle, że sprawa została objęta właściwością sądu administracyjnego również i w omawianej części. Okoliczność ta nie może jednakże implikować uwzględnienia skargi. Przeciwnie, w danej sytuacji – biorąc pod uwagę stwierdzoną dokumentem urzędowym okoliczność stanu litis pendentio w postępowaniu administracyjnym – prowadzi bezpośrednio do wniosku, iż skarga jest bezzasadna również i w stosunku do tej części sprawy, która dotyczy niewypłaconej części dotacji. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do władczego wkraczania w uprawnienia organów administracji publicznej. Jak długo trwa postępowanie, zbieranie i ocena dowodów na okoliczności faktyczne istotne dla sprawy należy do organu prowadzącego sprawę (art. 80 k.p.a.). Koniecznym uzupełnieniem wywodu jest kwestia przewlekłości postępowania w sprawie wszczętej z urzędu przez Prezydenta Miasta K.. Z załączników do pisma procesowego organu z dnia 12 maja 2022r., wynika, że o wszczęciu tego postępowania zawiadomiono skarżącego pismem z dnia 17 stycznia 2022 r. Ustawowy termin załatwienia sprawy wydawałby się przekroczony; należy jednakże zwrócić uwagę na istotną dla sprawy okoliczność, iż w dokumentacji pokontrolnej, również załączonej do wspomnianego pisma procesowego, znalazły się informacje o sprzeczności między rzeczywistą liczbą słuchaczy obecnych na zajęciach, tj. rzeczywistych uczniów szkoły, z ilością deklarowaną, co pozwoliło na powzięcie przez organ podejrzenia, iż mogło dojść do czynów karalnych (s. 4 pisma procesowego). Tego rodzaju podejrzenie powinno znaleźć wyraz w obligatoryjnym, stosownie do przepisu art. 304 § 2 k.p.k., zawiadomieniu prokuratora. Tym samym dalszy tok oraz wynik postępowania administracyjnego może być w sposób bezpośredni zależny od prejudykatu, jakim może stać się wyrok sądu karnego co do uznania określonych osób za winne poszczególnych czynów. W ten sposób Sąd doszedł do przekonania, że nawet rozpatrywanie w ramach niniejszego postępowania kwestii ewentualnej bezczynności organu, czy też przewlekłego prowadzenia sprawy, nie prowadzi do wniosku, aby takie okoliczności zaszły. Nadto w ocenie Sądu, przed wniesieniem skargi Skarżąca powinna przede wszystkim wyjaśnić z przedstawicielem organu dotującego różnice w wyliczeniach kwot dotacji i od niego domagać się wyjaśnień w kwestiach budzących jej wątpliwości,. Sąd w niniejszej sprawie nie ustala wysokości kwoty należnej dotacji, a jedynie bada, czy jej wypłata nie nastąpiła z naruszeniem prawa. Skarżąca nie przedstawiła dokumentacji, która umożliwiałaby Sądowi weryfikację zasadności wypłaconych kwot przez organ dotujący, w tym prawidłowości wyliczeń przedstawionych przez ten organ w odpowiedzi na skargę oraz w piśmie procesowym z 12 maja 2022r. W związku z powyższym, w październiku 2020 r., organ dotujący dokonał naliczenia dotacji Szkole Policealnej Z w K. na podstawie danych wprowadzonych do systemu ODPN (Obsługa Dotacji dla Placówek Niepublicznych) przez samą Skarżącą. Prezydent Miasta K. wskazał, że zgodnie z nimi dotacja została naliczona i wypłacona na uczniów, którzy spełnili frekwencję we wrześniu i październiku 2021 r. na kierunkach: technik sterylizacji - we wrześniu na 6 uczniów a w październiku na 4 uczniów. Wyliczenia dotacji przekazanej w październiku 2021 r., na podstawie wskazanych powyżej danych, przedstawił organ w piśmie procesowym z 12 maja 2022r. W ocenie sądu są one prawidłowe Organ wyjaśnił z odniesieniem się do właściwych przepisów prawa, w jaki sposób wyliczył należną dotację za październik 2021 r., którą przekazał stronie przelewem. Wobec tego sąd nie znajduje podstaw do uznania, że powyższa wypłata nastąpiła z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu dotacja została wypłacona na podstawie danych wprowadzonych do systemu przez Skarżącą w oparciu o obowiązujące przepisy. Z przedstawionych względów, Sąd na podstawie art. 151p.p.s.a., oddalił skargę.