III SA/Gl 176/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego (umorzenia postępowania w sprawie) oddala skargę. 1.Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. (nr [...]) uchylająca decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. określającą firmie "A" S.A. w K. kwotę zobowiązania w podatku akcyzowym za lipiec 2006r. i umarzająca postępowanie w sprawie. 2.Stan sprawy, przedstawia się następująco: 2.1. "A" S.A. w K. (dalej: "spółka" lub "skarżąca") wnioskiem z dnia [...]r. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego w K. (dalej: "organ pierwszej instancji" lub "organ podatkowy") o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym w kwocie [...]zł za lipiec 2006r. od energii elektrycznej. Wraz z wnioskiem spółka złożyła skorygowane zeznanie (deklarację) dla podatku akcyzowego AKC-3 wraz z informacją o podatku akcyzowym od energii elektrycznej AKC -3/H, w którym zadeklarowała podatek akcyzowy od energii elektrycznej w wysokości 0 zł. 2.2. Organ pierwszej instancji po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia [...]r., (nr [...]) odmówił spółce stwierdzenia nadpłaty. 2.3. Na skutek wniesionego przez spółkę odwołania, Dyrektor Izby Celnej w K. (dalej: "organ odwoławczy"), decyzją z dnia [...]r. (nr [...]) uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu wskazał m.in., że ewentualne zakwestionowanie przez organ pierwszej instancji kwoty nadpłaty, nie może odbyć się bez prawidłowego ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. 2.4. Organ pierwszej instancji uwzględniając dyspozycję organu odwoławczego oraz stanowisko NSA wyrażone w sprawie sygn. akt II FSK 345/06 z dnia 22 lutego 2007 r., zgodnie z którym: "Nie jest możliwe orzekanie przez organy podatkowe w sprawie stwierdzenia nadpłaty (pozytywnie lub negatywnie dla wnioskodawcy), bez uprzedniego określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego", postanowieniem z dnia [...]r. r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego spółki w podatku akcyzowym za miesiąc lipiec 2006r. i decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) określił zobowiązanie podatkowe spółki w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży na terytorium kraju energii elektrycznej za ten miesiąc w wysokości [...]zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przywołał: art. 207 §1, § 2, art. 21 § 1 pkt 1, § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm., dalej: "O.p." lub "Ordynacja podatkowa"), art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 5, art. 8 pkt 2, art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 1, art. 75 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004r. Nr 29, poz. 257 ze zm., dalej: "u.p.a." lub "ustawa o podatku akcyzowym"), § 3 ust. 2, ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (tekst jednolity: Dz. U. z 2006. Nr 72, poz. 500 ze zm.). 2.5. W odwołaniu od decyzji spółka wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w całości, zarzucając: - naruszenie art. 91 ust. Konstytucji RP, art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przez ich niezastosowanie, poprzez kwestionowanie zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz kwestionowanie bezpośredniego skutku art. 21 ust.5 Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003r. w sprawie restrukturyzacji przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE. L 2003 Nr 283, str. 51 ze zm., dalej: "dyrektywa energetyczna") - naruszenie art. 21 ust. 5 dyrektywy energetycznej, w związku z art. 6 ust. 1 Dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, oraz w sprawie składowania, przepływu i nadzorowania takich wyrobów obowiązującej do 01.04.201 Or. (Dz. Urz. UE.L 1992 Nr 76, str. 1, ze zm.- dalej: "dyrektywa horyzontalna" lub "dyrektywa 92/12/EWG") oraz w związku z art. 4 ust. 1, pkt.3, art. 6 ust. 5 i art. 11 ust. 1 u.p.a., przez ich błędną wykładnię, poprzez przyjęcie, że producenta energii elektrycznej, nie będącego jej dystrybutorem lub redystrybutorem, obciąża na mocy prawa krajowego (ustawy o podatku akcyzowym) obowiązek podatkowy w związku ze sprzedażą tej energii, a zatem, że obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym nałożonym na energię elektryczną powstaje w związku ze zdarzeniami innymi, niż dostawa energii elektrycznej przez dystrybutora lub redystrybutora. 2.6. Organ odwoławczy, decyzją z dnia [...]r. ([...], na podstawie art. 233 §1 pkt 2 lit a) O.p. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu odwołał się do ustalonego przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego, z którego wynika, ze spółka była podatnikiem podatku akcyzowego i składała w Urzędzie Celnym w K. miesięczne deklaracje dla podatku akcyzowego AKC-3 wraz załącznikami AKC-3/H. W lipcu 2006r. spółka: - wyprodukowała energię elektryczną w ilości [...]kWh., - zastosowała zwolnienie z akcyzy ww. energii elektrycznej w ilości [...]kWh, - sprzedała na terytorium kraju energię elektryczną podlegającą opodatkowaniu w ilości [...]kWh. Zatem zobowiązanie podatkowe z tytułu sprzedaży energii elektrycznej w lipcu wynosi [...]zł. Organ odwoławczy podkreślił, że przeprowadzona przez organ pierwszej instancji kontrola wykazała, że kwota podatku akcyzowego do zapłaty za lipiec 2006r. jest tożsama z kwotą wykazaną przez spółkę w złożonej pierwotnie deklaracji. Oceniając legalność decyzji organu pierwszej instancji, organ odwoławczy uznał ją za wadliwą, wydaną z naruszeniem art. 75 § 4, jak i art. 21 § 3 O.p. W opinii organu odwoławczego, organ pierwszej instancji, kwestionując złożoną wraz z wnioskiem korektę deklaracji, powinien przejść do etapu postępowania w sprawie nadpłaty. Uprawnienia wynikające z art. 21 § 3 O.p. stanowiące, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego, nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Negacja korekty deklaracji dokonana przez organy podatkowe oznacza, że prawidłowa jest wysokość zobowiązania wskazana w pierwotnej deklaracji. Nie zachodzi zatem przesłanka odmienności zobowiązania podatkowego w stosunku do złożonej deklaracji, a więc brak jest również podstaw do wydania decyzji wymiarowej. Korekta załączona do wniosku o stwierdzenie nadpłaty (art. 75 § 3 O.p.) nie powoduje automatycznego skutku materialnopodatkowego, o którym mowa w art. 21 § 2 O.p. Załączenie korekty należy traktować jako wypełnienie warunku formalnego, a nie skuteczne skorygowanie wysokości zobowiązania. Konkludując organ odwoławczy przyjął, że zobowiązaniem podatkowym ciążącym na spółce za miesiąc lipiec 2006r. było zobowiązanie wykazane w złożonej przez spółkę deklaracji i zapłacone w dniu [...]r. Jako podstawę prawną umorzenia postępowania organ odwoławczy powołał art. 208 § 1 O.p., bowiem w opinii organu postępowanie stało się bezprzedmiotowe. 2.7. Spółka, pismem z dnia [...]r. założyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz spółki kosztów postępowania według norm przepisanych. Decyzji zarzuciła: - rażące naruszenie art. 81 O.p., w związku z art. 75 § 3 O.p. i w związku z art. 21 § 2 O.p., przez ich błędną wykładnię, poprzez przyjęcie, że korekta deklaracji załączona do wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie wywołuje skutku materialnoprawnego, - naruszenie art. 21 ust. 5 dyrektywy energetycznej, w związku z art. 6 ust. 1 dyrektywy 92/12/EWG oraz w związku z art. 4 ust. 1, pkt 3, art. 6 ust. 5 i art. 11 ust. 1 u.p.a., przez ich błędną wykładnię, poprzez przyjęcie, że producenta energii elektrycznej, nie będącego jej dystrybutorem lub redystrybutorem, obciąża na mocy prawa krajowego (ustawy o podatku akcyzowym) obowiązek podatkowy w związku ze sprzedażą tej energii, a zatem, że obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym nałożonym na energię elektryczną powstaje w związku ze zdarzeniami innymi, niż dostawa energii elektrycznej przez dystrybutora lub redystrybutora. Skarżąca, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wykazywała, że korekta dołączona do wniosku o stwierdzenie nadpłaty wywołuje skutek materialnoprawny, określony w art. 21 § 2 O.p. i jeżeli organ kwestionuje wykazaną przez podatnika po korekcie wysokość zobowiązania podatkowego, to zobligowany jest wszcząć postępowanie podatkowe i wydać decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego, zgodnie z art. 21 §3 O.p. W opinii skarżącej, organ odwoławczy winien rozstrzygnąć sprawę merytorycznie, a nie umarzać postępowanie. Rozwijając zarzut naruszenia art. 21 ust. 5 dyrektywy energetycznej skarżąca powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wniosła o bezpośrednie stosowanie tego przepisu z uwagi na jego jasne i precyzyjne brzmienie. 2.8. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. 2.9. Wyrokiem z dnia 3 października 2012r. (sygn. akt III SA/GL 488/12 ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. Orzeczenie to, zostało następnie uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2014r., (sygn. akt GSK 445/13), uwzględniającym skargę kasacyjną złożoną przez skarżącą. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, NSA wskazał na uchwałę NSA z 27 stycznia 2014, sygn. akt II FPS 5/13, która winna zostać uwzględniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podczas ponownego procedowania. 3. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuję: Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga, analizowana według powyższych kryteriów, nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą sporu jest, czy w ustalonym stanie faktycznym organ odwoławczy zasadnie uznał wszczęcie i prowadzenie przez organ pierwszej instancji postępowania w kierunku określenia spółce zobowiązania podatkowego i w konsekwencji wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2006r. w kwocie [...]zł. tj. w wysokości tożsamej z kwotą zadeklarowaną przez spółkę, za pozbawione podstaw prawnych. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i odniósł się do zarzutów spółki podniesionych w odwołaniu. Nie naruszył przy tym przepisów postępowania. Ustalony przez organ stan faktyczny sprawy zostaje przyjęty przez Sąd do dalszych rozważań. Na podstawie art. 72 § 1 O.p. za nadpłatę uważa się kwotę: 1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku; 2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej. Zgodnie z art. 73 § 2. O.p. nadpłata powstaje z dniem złożenia: 1) zeznania rocznego - dla podatników podatku dochodowego; 2) deklaracji podatku akcyzowego - dla podatników podatku akcyzowego; 3) deklaracji o wpłatach z zysku za rok obrotowy - dla jednoosobowych spółek Skarbu Państwa i przedsiębiorstw państwowych; 4) deklaracji kwartalnej dla podatku od towarów i usług - dla podatników podatku od towarów i usług. Z kolei art. 75 O.p. wymienia podmioty, które są uprawnione do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, jak również sytuacje, w których mogą to uczynić. W myśl § 2 pkt 1 tego przepisu, uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje również podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., jeżeli: a) w zeznaniach (deklaracjach), o których mowa w art. 73 § 2, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej, b) w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3, z wyjątkiem deklaracji dotyczącej zaliczek na podatek dochodowy, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek, c) nie będąc obowiązanymi do składania zeznań (deklaracji), dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej Natomiast zgodnie z art. 75 § 3 O.p. w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 2 pkt 1 lit. a) i b) oraz w pkt 2 lit. a) i b) O.p., podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty są obowiązani złożyć skorygowane zeznanie (deklarację). Zwrot nadpłaty następuje bez wydania decyzji, jeżeli skorygowane zeznanie nie budzi wątpliwości (art. 75 § 4 O.p.). W takiej sytuacji, wysokość nadpłaty określona zostaje przez podatnika w zeznaniu (deklaracji). Jeżeli jednak skorygowane zeznanie (deklaracja) budzi wątpliwości organu podatkowego, wysokość nadpłaty określana jest w decyzji wydawanej na podstawie art. 74a O.p Przechodząc do meritum, koniecznym w tej sprawie jest odwołanie się do wykładni prawa zawartej w uchwale abstrakcyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjętej w składzie siedmiu sędziów z 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13 (dostępnej na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uchwały tej wynika, że w świetle art. 75 § 3 O.p. złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz z załączoną do niego skorygowaną deklaracją podatkową nie wszczyna postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w rozumieniu art. 21 § 3 O.p.. Postępowanie o stwierdzenie nadpłaty wszczynane jest na wniosek, który wyznacza zakres i przedmiot postępowania, w którym jest rozpoznawany; intencją wnioskodawcy nie musi być zawsze kontrola i weryfikacja w zakresie całości samoobliczenia podatku za dany okres podatkowy, a tylko stwierdzenie nadpłaty z tytułu i na podstawie określonych, podatkowo znaczących okoliczności, na które we wniosku i związanej z nim deklaracji się powołuje. Tak więc złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie zobowiązuje automatycznie organu do wszczynania postępowania w przedmiocie wymiaru podatku. W uzasadnieniu uchwały NSA wyjaśnił: "Zakwestionowanie skorygowanego zeznania (deklaracji) sprowadza się do oceny, że budzi ono uzasadnione wątpliwości, które polegać mogą na nieprawidłowościach formalnych sporządzenia dokumentu czy też błędach w przedstawionych w nim obliczeniach a także na niepotwierdzeniu się określonych jednostkowych zdarzeń i subsumcji prawnych, na których wnioskujący o stwierdzenie nadpłaty opiera swoje żądanie. W takich przypadkach wszczynanie i prowadzenie odrębnego postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego nie będzie potrzebne, a więc będzie nieuzasadnione. Jeżeli natomiast wnioskodawca na poparcie żądania o nadpłatę wraz z wnioskiem o jej stwierdzenie składa zeznanie podatkowe, w którym koryguje całość albo znaczną część samoobliczenia podatku, z którego wywodzi swoje żądanie, wówczas organ podatkowy powinien z urzędu wszcząć postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Zmiana i przedstawienie na nowo w całości albo w znacznej części samoobliczenia podatku wymaga jego kompleksowej kontroli, z czym wiąże się zbadanie, przeanalizowanie i weryfikacja okresu podatkowego, którego dotyczy, tym bardziej, że skutkiem tych działań może być wydanie rozstrzygnięcia określającego wysokość zaległości podatkowej z tytułu niewykonania należnego zobowiązania podatkowego, które nie może zostać podjęte w postępowaniu, w którym wnioskodawca dochodzi wyłącznie stwierdzenia nadpłaty. Postępowanie w przedmiocie nadpłaty nie może natomiast przekształcić się w czasie jego trwania w postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego". W rozpatrywanej sprawie, w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych organ pierwszej instancji ustalił, że spółka prawidłowo wykazała w pierwotnej deklaracji AKC-3 kwotę podatku od sprzedanej na terytorium kraju energii elektrycznej w ilości [...]KWh. Tym samym, organ pierwszej instancji zakwestionował złożoną przez spółkę korektę deklaracji podatkowej z wykazaną zerową wartością podatku akcyzowego. W sytuacji tej, mając na uwadze stanowisko NSA wyrażone w omawianej powyżej uchwale, niezasadne było wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji określającej zobowiązanie podatkowe skarżącej w podatku akcyzowym za lipiec 2006r. w kwocie [...]zł., czyli w takiej samej wysokości jak to uczyniła skarżąca w pierwotnej deklaracji. Słusznie organ odwoławczy wskazał, że negacja korekty deklaracji dokonana przez organy podatkowe oznacza, że prawidłowa jest wysokość zobowiązania wskazana w pierwotnej deklaracji. Trafnie też organ ocenił, że korekta załączona do wniosku o stwierdzenie nadpłaty (art. 75 § 3 O.p.) stanowi wypełnienie warunku formalnego, a nie skuteczne skorygowanie wysokości zobowiązania. Konkludując, skoro w efekcie czynności sprawdzających organ pierwszej instancji stwierdził, że podatek w pierwotnej deklaracji został przez spółę wykazany w prawidłowej wysokości, to wydanie decyzji określającej w oparciu o art. 21 § 3 O.p. było bezpodstawne. Przez wzgląd na powyższe, zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 81 O.p. w związku z art. 75 § 3 O.p. i w związku z art. 21 § 2 O.p. nie zasługuje na uwzględnienie. Niezasadne okazały się również pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, a to: art. 21 ust. 5 dyrektywy energetycznej w związku z art. 6 ust. 1 dyrektywy 92/12/EWG oraz w związku z art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 5 i art. 11 ust. 1 u.p.a., albowiem nie mogły być rozpoznawane w niniejszym postępowaniu, tylko w postępowaniu o zwrot nadpłaty za sporny okres rozliczeniowy. Prawidłowo organ odwoławczy uznał, że stan faktyczny i prawny nie pozwala na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy i powoduje konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W myśl art. 235 O.p. - w sprawach nieuregulowanych w art. 220-234 O.p. w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Zgodnie z art. 208 § 1 O.p. - gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ podatkowy stwierdził brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, (por. wyroki NSA: z 17 października 2014 r. sygn. akt II GSK 996/13 i z 26 marca 2010 r. sygn. akt I FSK 366/09; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, a w szczególności stanowisko NSA wyrażone powołanej powyżej uchwale z 27 stycznia 2014r. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skarżącej są bezzasadne. Mając na uwadze powyższe, tut. Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. im