III SA/Gl 1774/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska, Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Kupiec (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Staż. ref. Anna Tymowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2008r. przy udziale - sprawy ze skargi P.P.H.U. "A" Sp. z o.o. w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia zawiesić postępowanie sądowe. W przedmiotowej sprawie za miesiąc [...] r. Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Handlowo – Usługowe "A" Sp. z o.o. z siedzibą w J. (zwane dalej Spółką) złożyło w [...] [...] Urzędzie Skarbowym w S. deklarację VAT-7, w której wykazało nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym i kwotę do zwrotu w terminie 60 dni w wysokości [...] zł. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. określił Spółce za ten okres rozliczeniowy kwotę do zwrotu w wysokości [...] zł. Spółka nie wniosła od niej odwołania. Następnie organ podatkowy decyzją z dnia [...] r. ustalił Spółce dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za [...] r. w wysokości [...] zł na podstawie art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 z późn. zm., zwaną dalej u.p.t.u. z 2004 r.). W odwołaniu z dnia [...] r. pełnomocnik strony wskazując na naruszenie prawa wspólnotowego przez prawo krajowe wnioskował między innymi o zawieszenie postępowania w sprawie powołując się na wydane postanowienie przez NSA z dnia 31 lipca 2007 r., którym wystąpiono do Europejskiego Trybunał Sprawiedliwości (ETS) z pytaniem prejudycjalnym w sprawie zgodności dodatkowego zobowiązania podatkowego z przepisami unijnymi. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił zawieszenia toczącego się postępowania odwoławczego uznając, że postępowanie przed ETS nie jest zagadnieniem wstępnym uzasadniającym zawieszenie postępowania. Następnie organ odwoławczy rozpatrując zarzuty odwołania decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji ustalającą wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego. W skardze z dnia [...] r. pełnomocnik strony, uznając, że dodatkowe zobowiązanie podatkowe jest podatkiem a nie sankcją, ponownie zarzucił naruszenie prawa wspólnotowego, a mianowicie art. 2 ust. 1 i 2 Pierwszej Dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (Dz.U.UE.L.67.71.1301 z późn. zm.) (zwaną dalej I Dyrektywą), art. 2 i art. 10 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatników obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.77.145.1 z póżn. zm.) (zwaną dalej VI Dyrektywą) oraz art. 27 VI Dyrektywy, tj. zasady neutralności podatku od towarów i usług, przedmiotu opodatkowania i procedury przy stosowaniu środków specjalnych. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej P.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten reguluje podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania, o czym decydują względy celowościowe. Zagadnienie wstępne musi mieć bezpośredni wpływ na wynik danego postępowania. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd jest zobowiązany do uwzględniania prawa wspólnotowego na zasadzie pierwszeństwa i bezpośredniego skutku. W przedmiotowej sprawie istnieją wątpliwości: 1/ czy art. 2 ust. 1 i 2 I Dyrektywy w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a i art. 10 ust. 2 VI Dyrektywy wyłącza możliwość nałożenia obowiązku zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 109 ust. 5 u.p.t.u. z 2004 r. w przypadku stwierdzenia, że podatnik podatku od towarów i usług w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej?, 2/ czy "środki specjalne", o których mowa w art. 27 ust. 1 VI Dyrektywy, z uwagi na swój charakter i cel, mogą polegać na możliwości nakładania na podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalanego decyzją organu podatkowego, w razie stwierdzenia faktu zadeklarowania przez podatnika zawyżonej kwoty zwrotu różnicy podatku albo zawyżonej kwoty zwrotu podatku naliczonego?, 3/ czy w uprawnieniu przewidzianym w art. 33 VI Dyrektywy mieści się prawo do wprowadzenia dodatkowego zobowiązania podatkowego określonego w art. 109 ust. 5 u.p.t.u. z 2004 r.? Uzasadnienia tych pytań dokonał NSA w postanowieniu z dnia 31 lipca 2007 r. sygn. akt I FSK 1062/06. Z wywodami tymi Sąd się zgadza. Wątpliwości jakie się rodzą w takim przypadku uzasadniałyby ponowne wystąpienie przez Sąd w niniejszej sprawie do ETS z pytaniem prejudycjalnym o wykładnię powyższych przepisów wspólnotowych, jak to uczynił NSA. Ekonomika procesowa sprzeciwia się jednak temu. Nie ulega wątpliwości, że ETS, jak i Sąd Pierwszej Instancji, czuwając nad poszanowaniem między innymi prawa wspólnotowego są szczególnymi sądami, a postępowanie przed nimi toczące się jest postępowaniem sądowym. Orzeczenie dotyczące wykładni prawa wspólnotowego zapadłe w takim postępowaniu ma moc wiążącą nie tylko w danej sprawie ale także w innych podobnych sprawach (skutek erga omnes) (zob. K. Scheuring w: "Stosowanie prawa wspolnotowego w prawie wewnętrznym z uwzględnieniem prawa polskiego" Dom Wydawniczy ABC 2004, s. 153 i nast.). Mając na uwadze powyższe postępowanie prejudycjalne, którego rozstrzygnięcie będzie miało wpływ na ustalenie istnienia podstawy prawnej do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego zastosowanej przez organy podatkowe, a w ten sposób na rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu sądowym, należało zawiesić postępowanie z urzędu stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.