III SA/Gl 1790/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez stronę skarżącą od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 listopada 2010 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił niepodpisaną przez R. N. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej. Powyższe doręczono stronie wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej w dniu 3 grudnia 2010 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Natomiast dnia 14 grudnia 2010 r. (data stempla pocztowego) skarżący przesłał do tut. Sądu pismo z dnia 6 grudnia 2010 r. zatytułowane "kasacja z wnioskiem o zwolnienie od kosztów, ustanowienie pełnomocnika do jej podpisu i przywrócenie terminu do wniesienia skargi". Ponieważ zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2010 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania w terminie siedmiu dni czy nadesłane pismo stanowi skargę kasacyjną czy też wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a skarżący w odpowiedzi na powyższe przesłał kolejne pismo z dnia 29 grudnia 2010 r. zatytułowane "skarga", w którym domagał się nadania sprawie dalszego biegu i wydania prawomocnego wyroku. W tej sytuacji uznano, że wcześniejsze jego pismo z 6 grudnia 2010 r. stanowi skargę kasacyjną od postanowienia tut. Sądu, które zapadło 18 listopada 2010 r., a z którego rozstrzygnięciem strona się nie zgadza. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 175 § 1 i § 3 pkt 1 tej ustawy skarga taka powinna być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami. Wymagania tego nie stosuje się jedynie wtedy, gdy stroną postępowania, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (vide: art. 175 § 2 ustawy p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd doręczając odpis zaskarżonego postanowienia z dnia 18 listopada 2010 r. pouczył skarżącego o terminie i trybie złożenia przewidzianego w ustawie środka zaskarżenia, do którego ten się nie zastosował, albowiem wniesiona w dniu 14 grudnia 2010 r. (data stempla pocztowego) skarga kasacyjna została sporządzona i podpisana osobiście przez R.N. Tymczasem wniesienie skargi kasacyjnej przez stronę skarżącą, która nie posiada stosownych kwalifikacji wymienionych w art. 175 § 1-3 ustawy p.p.s.a., nie jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu. Wobec powyższego złożona przez skarżącego skarga kasacyjna, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 178 ustawy p.p.s.a., tym bardziej, że jego wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, jak wynika z akt sprawy, został prawomocnie oddalony (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2011 r. sygn. akt II GZ 522/11). Dlatego też postanowiono orzec jak w sentencji.