III SA/Gl 185/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2011 r. przy udziale – sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., powołując się na art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 233 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] określającą A.K. prowadzącemu działalność gospodarczą w ramach "A" w M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2004 r. w wysokości [...] zł. Ustalenia faktyczne organu I instancji podzielił w całości i przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia, a z tych ustaleń wynikało, że w deklaracji VAT - 7 za czerwiec 2004 r., złożonej w Urzędzie Skarbowym w M. A.K. zawyżył podatek naliczony o kwotę [...] zł, a poprzez obniżenie podatku należnego o powyższą kwotę podatku naliczonego dokonał zawyżenia podatku naliczonego nad należnym za miesiąc następny. Postępowanie kontrolne wykazało nieprawidłowości w rozliczeniu podatku za maj 2004 r., które miały wpływ na rozliczenie podatku za czerwiec 2004 r.. Decyzja organu I instancji była konsekwencją przeprowadzenia u Skarżącego postępowania kontrolnego wszczętego [...]r. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za 2004 r. W wyniku kontroli stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu podatku między innymi za marzec 2004 r., a mianowicie zawyżono podatek naliczony VAT podlegający odliczeniu od podatku należnego o kwotę [...] zł. Decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] określono podatnikowi za marzec 2004 r. w miejsce deklarowanej nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł. Decyzja ta spowodowała konieczność weryfikacji rozliczenia podatku VAT za kolejne miesiące w tym czerwiec 2004 r. Strona w dniu [...]r. złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie art. 122, art. 123 § 1, art. 180, art. 187 § 1, art. 190, art.191 i art.210 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez rozstrzygnięcie nie poparte wystarczającymi dowodami, jak również nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego, naruszającą zasady logiki i doświadczenia życiowego oraz nieprzeprowadzenie przez organ postępowania w niezbędnym zakresie. Strona podniosła, że organ I instancji nieprawidłowo zastosował art. 19 ust.1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 11, poz.50) w związku z § 48 ust.4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 27, poz.268) poprzez bezpodstawne pozbawienie prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w sytuacji, gdy nie ma przekonywujących dowodów przemawiających za tym, że paliwa, które sprzedawał odwołujący pochodziły z nielegalnego źródła, czy też odwołujący wszedł w ich posiadanie nielegalnie. Odwołujący wskazywał, iż jego zdaniem, nie ma dowodu potwierdzającego okoliczność, że faktury zakupu paliwa stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane oraz kwestionował ustalenia faktyczne, które legły u podstaw wydawanych decyzji dotyczących wysokości podatku za 2004 r. Odwołujący, wnosił o zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i stwierdził, iż wskazane w odwołaniu zarzuty nie dotyczą decyzji wymiarowej za czerwiec 2004 r. i nie mają znaczenia dla niniejszego postępowania, gdyż postępowanie to i podjęte rozstrzygnięcie jest jedynie konsekwencją wydania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...]r. znak [...] dotyczącej określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj 2004 r. Strona w dniu [...] r.(data wpływu do Izby Skarbowej w K.) wniosła skargę od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: - a) art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535) w zakresie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym; - b) art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50) w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. poprzez uznanie, że skarżącemu nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego; - c) § 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 48 ust. 4 pkt 1 lit a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268) w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. poprzez uznanie, że faktury otrzymane przez skarżącego wystawione zostały przez podmiot nieuprawniony do ich wystawiania, a nadto faktury nie dokumentowały rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych oraz 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - a) art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60) poprzez nie zebranie oraz nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i skoncentrowanie się na przebiegu postępowania prowadzonego przez organy ścigania, w tym w zakresie ustalenia, skąd pochodziło paliwo, które sprzedawał skarżący; - b) art. 190 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów polegające na nieuzasadnionym pominięciu dowodów korzystnych dla skarżącego. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] r. znak: [...] określił podatnikowi za marzec 2004 r. w miejsce deklarowanej nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł Powyższe wynikało z zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego wysokości [...] zł. Decyzja ta spowodowała konieczność weryfikacji rozliczenia podatku VAT kolejne miesiące, w efekcie czego dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał decyzję dotyczącą czerwca 2004 r. . Strona w dniu [...] r. złożyła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów art. 122, art. 123 § 1, art. 180, art. 187 § 1, art. 190, art. 191 i art. 210 § 3 Ordynacji podatkowej przez rozstrzygnięcie nie poparte wystarczającymi dowodami, jak również nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego, naruszającą zasady logiki i doświadczenia życiowego oraz nieprzeprowadzenie przez organ postępowania w niezbędnym zakresie. Na potwierdzenie powyższego strona powołała się na orzecznictwo sądowoadministracyjne. Ponadto podniosła, iż organ wydający zaskarżoną decyzję nieprawidłowo zastosował art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz.50) w związku z § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268) przez bezpodstawne pozbawienie prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, w sytuacji gdy, jej zdaniem, nie było przekonywujących dowodów przemawiających za tym, że paliwa, które sprzedawał odwołujący pochodziły z nielegalnego źródła, czy też że odwołujący wszedł w ich posiadanie w sposób nielegalny. Strona argumentowała, iż faktury zakupu paliwa stwierdzały czynności, które zostały dokonane. Odwołujący zaprzeczył, aby zaewidencjonowane przez niego w rejestrze VAT faktury VAT zakupów nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Tym samym, zdaniem odwołującego, nie doszło także do zawyżenia podatku naliczonego. Strona wskazała, iż nie ma obecnie instrumentu prawnego, który pozwalałby na analizę dokumentacji księgowej prowadzonej przez kontrahenta. Podatnik podpisywał faktury i płacił za paliwo niezależnie od tego czy “został wprowadzony w błąd bez możliwości dowiedzenia się o tym, czy też mógł i powinien wiedzieć, że druga strona zaniecha ciążących na niej obowiązków podatkowych". Strona stwierdziła ponadto, że okoliczności dotyczące prowadzenia działalności przez Spółkę "B" Sp. z o.o. z siedzibą w W. powinny pozostać bez wpływu na zakres odpowiedzialności odwołującego, należy przy tym zaznaczyć, iż okoliczność ta nie dotyczyła czerwca 2004 r. Ponadto Skarżący wskazywał, iż jakkolwiek zbywcy paliwa to jest: "C" Sp. z o.o. w T., "D" w C., "E" , S. oraz "F" w C. wystawiały jedynie faktury to paliwo istniało “fizycznie", co potwierdził odbiorca tegoż paliwa "G". A.K. był jedynie pośrednikiem w obrocie paliwem, za które zapłacił, a następnie sprzedał. Niesłusznie również, zdaniem odwołującego, organ uznał, iż "H" w S. jest podmiotem nieistniejącym, gdyż to, że podmiot wyrejestrowano nie stanowi dowodu, że był podmiotem nieistniejącym w dacie transakcji. Skarżący argumentował, że organ posługiwał się dowodami pośrednimi, które zostały zgromadzone na poczet innego postępowania, a ponadto wskazywał, że jego wątpliwości budzą wyjaśnienia złożone przez kontrahenta Z.P., że pieniądze wynikające z okazanych mu faktur przekazywał G.F. a on sam nigdy nie brał udziału w żadnych transakcjach obrotu paliwem, lecz gromadził tylko faktury dokumentujące ten obrót. Skarżący zarzucił także brak w uzasadnieniu decyzji informacji, o tym, że nie doszło do zapłacenia podatku przez zbywcę. Stwierdził również, że obowiązek uiszczenia podatku nie może być traktowany jako sankcja, a skoro podatek ten bezspornie został przez zbywcę uiszczony, to nabywca uzyskał prawo do jego odliczenia. Skarżący złożył także wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wskazując na ważny interes Strony. Dyrektor Izby Skarbowej w K., nie znajdując w przeprowadzonym postępowaniu podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania, zaskarżoną decyzją z [...] r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Strona wniosła skargę od tej decyzji a w jej uzasadnieniu podniosła, że organ podatkowy bezpodstawnie kwestionował prawdziwość przebiegu zdarzeń gospodarczych, w tym zakresie powoływał się na dowody przeprowadzone w toku innych postępowań, w których skarżący nie brał udziału. Nie miał więc możliwości przedstawienia swojej wersji wydarzeń. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz wniósł o oddalenie skargi akcentując, iż organy administracji nie zakwestionowały prawidłowości rozliczenia podatku za czerwiec 2004 r., a jedynie je skorygowały na skutek wydania decyzji dotyczącej maja 2004 r. Przypomniał jednocześnie, iż zgodnie z art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba, że urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Biorąc pod uwagę fakt, iż dniu [...] r., decyzją znak: [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. za maj 2004 r. określił nadwyżkę podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy to korekta zobowiązania za czerwiec 2004 r. była niezbędna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, iż wzorzec kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz 1269). Zgodnie z tymi przepisami sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej – także podatkowej – stosując kryterium legalności, a więc zgodności z prawem tej działalności. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w K. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Skarbowej w K. zarzucić naruszenia przepisów prawa. Przystępując zatem do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy podnieść, iż w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), ponieważ decyzja ostateczna dotyczy rozliczenia podatku za czerwiec 2004 r. Wskazać należy, że organ kontroli, jak i organ podatkowy nie kwestionowały prawidłowości rozliczenia za ten miesiąc, a jedynie uwzględniły w tym rozliczeniu rozstrzygnięcie dotyczące maja 2004 r. Rozliczenie podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2004 r. miało bowiem bezpośredni wpływ na rozliczenie podatku w miesiącu następnym, co wynika z ogólnej konstrukcji podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), podatnicy są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu. Wynikająca z deklaracji kwota może jednak ulec zmianie w trybie art. 99 ust. 12 tej ustawy, który stanowi, że zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Wydana w tym trybie decyzja dotycząca maja 2004 r. spowodowała konieczność wydania decyzji określającej dotyczącej czerwca 2004 r. Ze wskazanych powodów, zarzuty skargi są bezzasadne, ponieważ dotyczą one decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego za wcześniejsze miesiące 2004 r. i nie dotyczą przedmiotowej decyzji, a jako takie nie mogły odnieść oczekiwanego przez Skarżącego skutku. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalono.