III SA/Gl 1851/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (odpowiedzialności osób trzecich) w kwestii wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek . Pismem z dnia [...] r. M. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...] orzekającą solidarną odpowiedzialność podatkową M. P. ze spółką jawną "A" oraz z pozostałymi wspólnikami, tj. M. S., J. B. i M. S. za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: marzec 2007 r. w wysokości [...] zł, kwiecień 2007 r. w wysokości [...] zł, maj 2007 r. w wysokości [...] zł, czerwiec 2007 r. w wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę naliczonymi do dnia wydania tej decyzji w kwocie [...] zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł. Skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, że postępowanie sądowo-administracyjne zostało w tej sprawie zawieszone z uwagi na stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Zaznaczył również, że zostało wobec niego podjęte postępowanie egzekucyjne celem wykonania zaskarżonej przez niego decyzji organu odwoławczego, który zdaniem skarżącego, w postępowaniu egzekucyjnym prezentuje odmienne stanowisko, niż przedstawione Sądowi na rozprawie w dniu 21 czerwca 2013 r. wraz z wnioskiem o zawieszenie postępowania sądowo-administracyjnego. W jego ocenie bowiem bez znaczenia pozostaje w sprawie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/GL 1205/12 uchylając decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] wstrzymał jednocześnie jej wykonanie. Tym samym kwestionuje akcesoryjny charakter odpowiedzialności wspólnika spółki jawnej za jej zobowiązania w stosunku do odpowiedzialności spółki. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, pomimo, że w odniesieniu do spółki "A" obecnie zobowiązanie podatkowe nie jest wymagalne i wszystkie czynności egzekucyjne w stosunku do niej zostały wstrzymane, Dyrektor Izby Skarbowej w K. nakazał podjąć czynności egzekucyjne w odniesieniu do wspólników spółki. Ponadto stwierdził, że te czynności egzekucyjne mogą być skierowane do majątku ruchomego i nieruchomego żony i jego, gdyż posiadane przez nich aktualnie środki finansowe nie są wystarczające do jednorazowego zapłacenia za zaległości spółki "A". Według skarżącego jedynym wystarczającym źródłem, z którego zobowiązanie może zostać zaspokojone jest majątek ruchomy i nieruchomy – przez sprzedaż tego majątku. Przy czym takie działanie, według niego, pozbawi go majątku dorobkowego całego życia, bez możliwości jego odzyskania w naturze w przypadku wysoce prawdopodobnego uchylenia decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności i to w sytuacji, gdy uwagi na zasadę akcesoryjności nie powinna być ona wykonywana. Pismem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. poinformował tutejszy Sąd, że w stosunku do M. P. jest prowadzone postępowanie egzekucyjne przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B.. W dniu [...] r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanego. Następnie postanowieniem z dnia [...] r. postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone na wniosek skarżącego. Pismem z dnia [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania oraz o niedokonywanie żadnych czynności egzekucyjnych wobec M. P.. W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wydał postanowienie znak: [...] o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego, na które zobowiązany złożył zażalenie. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...]r. znak: [...] stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia na to postanowienie. Na koniec organ zaznaczył, że po podjęciu postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny nie dokonał żadnych czynności egzekucyjnych, jak również M. P. nie składał ponownego wniosku o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). Analizując pod tym względem wniosek strony w toku niniejszego postępowania wpadkowego uznać należy, że strona skarżąca nie wskazała żadnych dowodów uzasadniających udzielenie jej tymczasowej ochrony ani okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przedstawionym materiale dowodowym. W ocenie Sądu skarżący, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku nie wykazał okoliczności, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie. Skarżący wskazał, że wniosek ten jest uzasadniony wszczęciem wobec niego postępowania egzekucyjnego co spowoduje, w jego przypadku, nieodwracalne skutki Zauważyć jednak należy, że skarżący nie przedstawił jakiejkolwiek dokumentacji, która pozwoliłaby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Samo, bardzo ogólne, przedstawienie konsekwencji egzekucji należności podatkowych objętych kwestionowaną decyzją, bez wskazania chociażby na konkretne dane liczbowe określające wartość majątku skarżącego, czy też jego przeciętny dochód, nie pozwala na zweryfikowanie twierdzeń skarżącego w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie jest zaś jednolity pogląd, że wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). Zauważyć należy, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazana w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Ciężar uprawdopodobnienia wspomnianych przesłanek spoczywa przy tym na wnioskodawcy. W tym miejscu należy wyjaśnić, że sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi co do zasady, do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 października 2010 r. (sygn. akt I FZ 317/10) egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona musi bowiem wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto skarżący może skorzystać z przewidzianej w Ordynacji podatkowej instytucji odroczenia lub rozłożenia na raty zaległości podatkowej, umorzenia jej w całości lub części wskazując właśnie na ważny interes podatnika lub interes publiczny (art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej). Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministarcyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Na koniec, mając na uwadze argumentację wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji opartą na niebezpieczeństwie wyrządzenia szkody, zwrócić wypada uwagę na fakt istnienia ograniczeń w prowadzeniu egzekucji administracyjnej (art. 8-10 ustaw z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucji w administracji Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Ograniczenia te gwarantują zachowanie, zobowiązanemu i jego rodzinie, warunków wystarczających, według ustawodawcy, do humanitarnej egzystencji – choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem egzekucji. Pogorszenie jednak warunków egzystencji to jeszcze nie powód aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (postanowienie NSA z dnia 24 października 2005 r., sygn. akt II GZ 111/05, podobne NSA w postanowieniu z 14 listopada 2012 r. sygn. akt II Z 894/12). W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał istnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w tym przepisie oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.