III SA/Gl 1867/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K.z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia do czasu rozstrzygnięcia sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, którego jednakże nie uzasadnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania aktu administracyjnego jest zatem, we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony skarżącej, warunkowaną obowiązkiem uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę okoliczności uzasadniających wstrzymanie. Oznacza to, że wskazane w powyższym przepisie kryteria przyznania ochrony tymczasowej muszą być spełnione (realne) w momencie składania wniosku i mogą dotyczyć tylko takiej kategorii aktów administracyjnych, które posiadają przymiot wykonalności, tzn. stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia (por. postanowienia NSA z 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09 i z 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1143/08, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Tymczasem przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest postanowienie w zakresie odmowy przywrócenia terminu. Postanowienie to nie posiada jednak przymiotu wykonalności, gdyż nie wywołuje skutków materialnoprawnych i nie rodzi po stronie skarżącej żadnych uprawnień ani obowiązków. Zaskarżone postanowienie wywiera jedynie skutki procesowe, zatem w takim przypadku w ogóle nie można mówić o niebezpieczeństwie wyrządzenia przez nie szkody (nie tylko znacznej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia jako niedopuszczalny podlega oddaleniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.