III SA/Gl 189/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia 1. na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) z urzędu sprostować oczywistą omyłkę w sentencji wyroku z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Gl 189/15 w ten sposób, że w wierszu 15 od góry sentencji wyroku zamiast oznaczenia: "nr [...]" wpisać: "nr [...]"; 2. odmówić sprostowania sentencji wyroku z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Gl 189/15 w zakresie pkt 2. (tj. rozstrzygnięcia o kosztach postępowania). Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] oznaczoną w sentencji niniejszego orzeczenia. W sentencji wyroku Sąd wskazał, że sprawa dotyczy decyzji o nr [...]. W punkcie drugim sentencji wyroku Sąd zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł plus podatek od towarów i usług według stawki 23% tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego poniesionych z urzędu. W piśmie z dnia [...] r. pełnomocnik strony skarżącej ustanowiony z urzędu wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku. Wniósł o "zasądzenie na rzecz pełnomocnika procesowego strony skarżącej ustanowionego z urzędu, a nie strony skarżącej, zwrotu od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych) powiększonej o podatek od towarów i usług wg stawki 23%". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwana: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie natomiast z art. 156 § 2 p.p.s.a., sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu. W niniejszej sprawie w sentencji wyroku w wierszu 15 od góry wskazano, że przedmiotem skargi jest decyzja o nr [...], podczas gdy z akt administracyjnych niewątpliwie wynika, iż nr zaskarżonej decyzji to [...]. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia, tj. o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki w numerze zaskarżonej decyzji. Odnosząc się następnie do wniosku pełnomocnika strony skarżącej o sprostowanie wyroku w zakresie kosztów postępowania podkreślić należy, że na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. sprostowaniu podlegają wyłącznie oczywiste omyłki. Tylko zatem błąd rachunkowy wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych podlega sprostowaniu (por. postanowienie SN z dnia 21 czerwca 1967r., II CZ 48/67, OSNCP 1968, nr 1, poz. 10). Sprostowanie orzeczenia w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. W orzecznictwie akcentuje się również, że sprostowanie orzeczenia o kosztach nie może być zakwestionowane w trybie art. 156 p.p.s.a. Postanowienie w sprawie kosztów sądowych zamieszczone w wyroku sądu strona może zaskarżyć w drodze zażalenia na podstawie art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II GZ 249/10, LEX nr 743043). W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik strony skarżącej wniósł o sprostowanie wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Sprostowanie wyroku w tym zakresie nie jest dopuszczalne, gdyż stanowiłoby ingerencję w merytoryczną treść orzeczenia. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.