III SA/Gl 1918/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Protokolant St. sekretarz sądowy Beata Mahlhofer, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" w B. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. (data wpływu do Izby Skarbowej), Miejski Zakład Komunikacyjny w B. (dalej powoływany również jako MZK) zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w K. jako organu upoważnionego przez Ministra Finansów, o wydanie interpretacji indywidualnej wskazanych przepisów prawa podatkowego, a to art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz.U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm., powoływana dalej jako ustawa o VAT), w związku z zaistniałym i wskazanym następującym stanem faktycznym: Miejski Zakład Komunikacyjny w B. jest zakładem budżetowym, działającym jako jednostka organizacyjna Miasta B. , świadczącym usługi komunikacyjne na terenie miasta. Na postawie Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy z dnia [...] r. oraz Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...]r. par. 4 ust. 1 pkt g, pracownikom, emerytom, rencistom MZK i członkom ich rodzin przyznano uprawnienia do korzystania z bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji miejskiej świadczonymi przez Zakład. Zastosowanie przez Radę Miejską ulg na przejazdy ma wpływ na zmniejszenie poziomu osiąganych przychodów ze sprzedaży biletów, skutkiem czego jest konieczne przekazywanie przez Gminę większej dotacji przedmiotowej na pokrycie kosztów. Pracownicy z bezpłatnych przewozów korzystają na podstawie legitymacji pracowniczej, natomiast emeryci, renciści i członkowie rodzin na podstawie biletu wolnej jazdy. Pobranie legitymacji czy biletu nie oznacza, że osoby uprawnione będą z nich korzystały, same o tym decydują, a ustalenie i udokumentowanie rzeczywistych wartości związanych z bezpłatnym korzystaniem z przejazdów jest niemożliwe. Na gruncie takiego stanu faktycznego, Miejski Zakład Komunikacji wniósł o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy należy oszacować wartość zrealizowanych przewozów bezpłatnych dla swoich pracowników na podstawie przyznanego uprawnienia przez Radę Miasta i odprowadzić należny podatek VAT w myśl art. 8 ust. 2 ustawy o VAT (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.). Zdaniem wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym, art. 8 ust. 2 ustawy o VAT nie ma zastosowania, bowiem korzystanie z bezpłatnych przejazdów komunikacją miejską pracowników, emerytów, rencistów i członków ich rodzin nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż MZK świadczy te usługi nieodpłatnie, ale na cele prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, nie świadczy usług przewozowych na rzecz swoich pracowników. Są oni mieszkańcami miasta i w ramach swoich indywidualnych potrzeb korzystają z przyznanych im uprawnień przez Radę Miasta podczas korzystania z usług przewozowych realizowanych przez MZK. Wnioskodawca wydaje tylko dowód, poświadczenie, potwierdzające, że osoby te są pracownikami, emerytami, rencistami MZK i członkami ich rodzin, aby w przypadku kontroli mogli potwierdzić swoje uprawnienia do korzystania z ulgi przewozowej bez opłaconego biletu. Wnioskodawca podniósł, że z zapisu art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT wynika, że odpłatne świadczenia usług to nieodpłatnie świadczone usługi do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Jeżeli nieodpłatne świadczenie przez podatnika określonej usługi pozostaje w jakimkolwiek stosunku z prowadzeniem firmy przez ten podmiot, to usługę taką należy uznać za związaną z prowadzeniem przedsiębiorstwa podatnika i nie podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Dyrektor Izby Skarbowej w K. działający w imieniu Ministra Finansów, w dniu [...]r. wezwał wnioskodawcę do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, poprzez wskazanie, czy jest i od kiedy czynnym podatnikiem podatku VAT, wskazania do ilu przejazdów i w jakim okresie upoważnia legitymacja pracownicza lub bilet wolnej jazdy, z czego wywodzi, że nieodpłatne przewozy mają związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i czy są niezbędne w celu jej prowadzenia. Ponadto wezwał o uzupełnienie wniosku przez doprecyzowanie pytania, a to wskazanie czy przedmiotem zapytania jest opodatkowanie świadczonych bezpłatnych przewozów pracownikom, emerytom, rencistom i członkom ich rodzin czy tylko opodatkowanie tych przewozów w zakresie świadczonym wyłącznie pracownikom. Wnioskodawca, w odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia [...]r. doprecyzował pytanie w następujący sposób: czy wnioskodawca winien oszacować wartość zrealizowanych przewozów bezpłatnych dla pracowników, małżonków pracowników i uprawnionych dzieci, emerytów i rencistów i członków ich rodzin na podstawie przyznanego uprawnienia przez Radę Miejską i odprowadzić należny podatek VAT w myśl art. 8 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług? Ponadto w odpowiedzi na wezwanie organu podał, że jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT, jest jednostką organizacyjną Miasta B. działającą w formie samorządowego zakładu budżetowego. Wyjaśnił, że legitymacja pracownicza i bilet wolnej jazdy są dokumentami wydawanymi w ramach wykonania przepisów prawa miejscowego tj. Uchwały Nr [...]Rady Miejskiej w B. z dnia [...]r. i stanowią wyłącznie potwierdzenie uprawnienia do korzystania z przejazdów darmowych, przyznane również innym grupom osób jak osoby powyżej 70 roku życia, dzieci do lat 4 itp. Nie można stwierdzić ilości darmowych przejazdów, które uprawniają w okresie od daty wydania legitymacji lub biletu wolnej jazdy do końca danego roku kalendarzowego. Dalej wyjaśnił, że w ramach prowadzonej działalności, świadczy usługi w zakresie lokalnego transportu zbiorowego dla wszystkich osób, a wysokość odpłatności bądź ulgi i uprawnienia do darmowych przejazdów wynikają z przepisów powszechnie obowiązujących i z przepisów prawa miejscowego. Nie świadczy usług przewozowych na rzecz swoich pracowników w rozumieniu art. 8 ust. 2 ustawy o VAT. Koszty związane z realizacją przyznanych uprawnień są pokrywane przez Gminę w formie dotacji przedmiotowej. Wskazał na wyrok NSA z 29 października 2010 r. w sprawie sygn. I FSK 1814/09. Dyrektor Izby Skarbowej w K. , działający w imieniu Ministra Finansów, w interpretacji indywidualnej z dnia [...]r. uznał stanowisko wnioskodawcy z nieprawidłowe. Wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 , rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 , w tym również m.in. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Powołując art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, organ stwierdził, że za odpłatne świadczenie usług uznaje się również nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Ponadto przywołał art. 29 ust. 12 ustawy o VAT, zgodnie z którym, w przypadku świadczenia usług, o których mowa w art. 8 ust. 2 , podstawą opodatkowania jest koszt świadczenia tych usług poniesiony przez podatnika. Organ wyjaśnił, że z powyższego wynika, że za czynności zrównane z odpłatnym świadczeniem usług uważa się nieodpłatne świadczenie niebędące dostawą, na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia. Powyższe świadczenie podlega opodatkowaniu, o ile zostało przekazane na osobiste, a nie związane z prowadzoną działalnością cele wymienionych w przepisie osób. Badając czy świadczenie ma charakter osobisty , czy związany z działalnością opodatkowaną, należy przede wszystkim odnosić się do statusu osoby otrzymującej i jej funkcji w schemacie działalności opodatkowanej. Przez świadczenie usług niezwiązanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa należy rozumieć takie świadczenie usług, które odbywa się bez związku z potrzebami prowadzonej działalności. Podsumowując, organ stwierdził, że opodatkowaniu podlegają te nieodpłatne usługi, które nie mają związku z prowadzoną działalnością, a wiec nie mają wpływu na przyszłe obroty przedsiębiorstwa, jego zyski, wizerunek, odbiór przez kontrahentów. Dalej organ stwierdził, że wnioskodawca przyznając swoim pracownikom uprawnienia do darmowych przejazdów środkami komunikacji miejskiej, a następnie świadcząc usługi w zakresie tych przewozów wykonuje czynności, które nie są związane z prowadzeniem przez niego przedsiębiorstwa, ponieważ nie mają one żadnego wpływu na przyszłe obroty, zyski, wizerunek itp. W ocenie organu, bez znaczenia jest, że uprawnienia do korzystania z bezpłatnych przejazdów wynikają z Uchwały Rady Miasta. Bez znaczenia w sprawie są również dotacje przyznane ze strony Miasta na pokrycie kosztów działalności wnioskodawcy. Organ podkreślił, że nie podlega opodatkowaniu świadczenie usług lub przekazanie towarów w przypadku, gdy obowiązek taki wynika z przepisów prawa pracy lub innych przepisów (np bhp), ale tylko w sytuacji, jeśli świadczenia te są związane z prowadzeniem przez podatnika przedsiębiorstwa. Do czynności takich można zaliczyć przekazanie pracownikom odzieży roboczej i ochronnej, środków do utrzymania higieny. Czynności te, jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie służą celom osobistym pracowników, ale prawidłowemu, zgodnemu z przepisami, funkcjonowaniu przedsiębiorstwa. Zatem przekazanie pracownikom towarów oraz świadczenia na ich rzecz usług w ramach stosunku zatrudnienia, do których podatnik jest zobligowany przepisami prawa nie stanowi przekazania na cele osobiste pracowników, gdyż przekazanie ma na celu zabezpieczenie zgodnych z przepisami warunków pracy. Takie okoliczności jednak w sprawie nie występują. Jednocześnie organ wskazał, że w przypadku świadczenia usług, o których mowa w art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania jest koszt świadczenia tych usług poniesiony przez podatnika ( art. 29 ust. 12 ustawy o VAT). W ocenie organu w przedmiotowej sprawie czynnością podlegającą opodatkowaniu jest przyznanie danej osobie uprawnienia do bezpłatnych przejazdów, które wnioskodawca winien wycenić, aby ustalić podstawę opodatkowania. Uwzględniając powyższe, organ przyjął, że usługi świadczone nieodpłatnie przez Miejski Zakład Komunikacyjny w B. na rzecz pracowników, emerytów, rencistów i członków ich rodzin nie są związane z prowadzonym przedsiębiorstwem i należy uznać, że świadczone są na potrzeby osobiste wymienionych osób a zatem podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawca tym samym jest zobowiązany do wystawienia faktury wewnętrznej stosownie do art. 106 ust. 7 ustawy o VAT. Wnioskodawca wystąpił do organu, o usunięcie naruszenia prawa, zarzucając organowi naruszenie art. 8 ust. 2 ustawy o VAT przez jego błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 29 ust. 12 ustawy o VAT poprzez jego zastosowanie. Zdaniem wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym świadczenie na podstawie przepisów prawa miejscowego bezpłatnych przejazdów uprawnionym osobom przynosi korzyści gospodarcze w postaci dotacji przedmiotowej, a skoro tak, to świadczenie takich usług jest związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Podkreślono, że w tym samym trybie korzystają z uprawnień do bezpłatnych i ulgowych przejazdów inne grupy społeczne, a wnioskodawca nie może odmówić którejkolwiek z osób uprawnionych wykonania usługi przewozu. Minister Finansów, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Miejski Zakład Komunikacji wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT przez dokonanie jego błędnej wykładni i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu do przedstawionego stanu faktycznego i naruszenie art. 29 ust. 12 ustawy o VAT poprzez jego zastosowanie. W uzasadnieniu skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz ustosunkował się do stanowiska organu zawartego w zaskarżonej interpretacji. Skarżący podkreślił, że wykonuje usługi darmowych przewozów na zasadach wynikających z prawa miejscowego. Skarżący nie przyznaje takich ulg na rzecz określonej w pytaniu grupy osób. Pracownicy i byli pracownicy korzystają z usług skarżącego wg przepisów prawa miejscowego, tj. bezpłatnie, a skarżący usługi te realizuje co przynosi mu korzyści. Skarżący, realizując usługę przewozową wykonuje ją dla ogółu społeczeństwa, a nie wyłącznie na rzecz pracowników. Zdaniem skarżącego, organ interpretujący w sposób rażący naruszył art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT oraz art. 29 ust. 12 tej ustawy. Minister Finansów, w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Przedstawił stan faktyczny sprawy oraz w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia [...]r. W piśmie procesowym z dnia [...]r., podtrzymał dotychczas zaprezentowaną argumentację prawną, a ponadto przywołał wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 listopada 2010 r., w sprawie sygn. III SA/Gl 1165/10 i wyrok NSA z dnia 10 lutego 2012 r. , sygn. I FSK 529/11 dla wskazania rozważań kiedy nieodpłatne przekazanie lub zużycie przez podatnika towarów oraz nieodpłatne świadczenie usług na potrzeby osobiste zatrudnionych pracowników oraz byłych pracowników nie podlega opodatkowaniu VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm. dalej powoływanej jako P.p.s.a.). Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 punkt 4a P.p.s.a.). Zgodnie z art. 146 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględnia skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4 a P.p.s.a. ( w tym pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach) uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Należy także wskazać, że zgodnie z art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga, analizowana według powyższych kryteriów, nie zasługuje na uwzględnienie, z następujących względów. W sprawie zaskarżeniu podlega interpretacja indywidualna Ministra Finansów, wydana na podstawie art. 14 b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej powoływanej jako O.p.), a spór dotyczący zdarzenia zaistniałego sprowadza się do wykładni art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2011 r. Zgodnie z powołanym przepisem w brzmieniu nadanym od 1 kwietnia 2011 r. (Dz.U. 2011 r. Nr 64, poz. 332, art. 1) za odpłatne świadczenie usług uznaje się również nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Dotychczasowa regulacja, obowiązująca do 31 marca 2011 r. stanowiła ogólnie o opodatkowaniu nieodpłatnie świadczonych usług, o ile usługi te nie były związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, podatnikowi przysługiwało zaś prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami w całości lub w części. Z dniem 1 kwietnia 2011 r. wskazana regulacja wprowadziła dwa rodzaje nieodpłatnego świadczenia usług podlegającego opodatkowaniu. Po pierwsze, jest to użycie towarów "firmowych" na cele prywatne bądź każde inne niezwiązane z działalnością (art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT). Po drugie, jest to nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż prowadzona działalność gospodarcza podatnika (art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT). Skarżąca prezentując własne stanowisko co do postawionego organowi interpretacyjnemu pytania powołała się na wyrok NSA z 29 października 2010 r., sygn. I FSK 1814/09. Należy zatem wskazać, że wyrok ten wydany został na gruncie wcześniej obowiązującego stanu prawnego. Zgodnie z art. 14 b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej powoływanej jako O.p.), składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna, w myśl art. 14 c O.p., zawiera oceną stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Oznacza to, że organ wydający interpretację indywidualną winien dokonać oceny stanowiska wnioskodawcy na gruncie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z akt niniejszej sprawy wynika, że MZK we wniosku o interpretację uzupełnionym pismem z dnia [...]r. jednoznacznie wskazał, że jest czynnym podatnikiem podatku VAT, działającym jako jednostka organizacyjna Miasta B. , w formie samorządowego zakładu budżetowego, realizującym zadania własne Miasta w zakresie lokalnego transportu zbiorowego. Na podstawie Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy z dnia [...]r. oraz Uchwały nr [...]r. z dnia [...]r. Rada Miejska w B. (§ 4 pkt g) pracownikom, emerytom, rencistom MZK i członkom ich rodzin przyznano uprawnienia do korzystania z bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji miejskiej świadczonymi przez Zakład. Powołana Uchwała Rady Miejskiej uprawniła do korzystania z bezpłatnych przejazdów na wszystkich liniach pracowników MZK zatrudnionych w pełnym lub niepełnym wymiarze czasu pracy, małżonków pracowników i ich dzieci do lat 18, a dzieci uczące się i niepracujące do 25 lat, emerytów i rencistów oraz osoby korzystające ze świadczeń rehabilitacyjnych, którzy bezpośrednio przed przejściem na emeryturę, rentę lub do korzystania ze świadczeń rehabilitacyjnych byli zatrudnieni w zakładzie oraz współmałżonków emerytów, rencistów i osób korzystających ze świadczeń rehabilitacyjnych- na podstawie biletu wydanego przez MZK. Jednocześnie we wniosku wskazano, że realizowanie przyznanych przez Radę Miasta bezpłatnych przewozów jest pokrywane przez Gminę w formie dotacji przedmiotowej. Na gruncie przedstawionego stanu faktycznego MZK wnosił o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy winien oszacować wartość zrealizowanych przewozów bezpłatnych dla pracowników, małżonków pracowników i uprawnionych dzieci, emerytów i rencistów i członków ich rodzin w myśl art. 8 ust. 2 ustawy o VAT. W wydanej interpretacji, odnoszącej się do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku i w stanie prawnym obowiązującym od 1 kwietnia 2011 r. zajął prawidłowe tj. twierdzące stanowisko, chociaż w przypadku wskazanej w pytaniu grupy osób bez znaczenia pozostaje czy nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste tych osób jest powiązane z działalnością gospodarczą podatnika jak twierdzi wnioskodawca, a czemu zaprzecza organ. Działalność gospodarcza podatnika została wymieniona w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT po spójniku "oraz" wskazującym na odmienne niż w pierwszej części zadania nieodpłatne usługi tj. tylko w odniesieniu do wszelkiego innego nieodpłatnego świadczenia usług do celów innych niż ta działalność. Sąd orzekający podziela zatem przedstawioną przez organ interpretację wskazanego przepisu, że nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste pracowników i pozostałych grup osób wymienionych we wniosku należy uznać za odpłatne świadczenie usług, które wnioskodawca winien wycenić, gdyż literalne odczytanie prowadzi do wniosku, że za odpłatne świadczenie usług uznaje się również nieodpłatne świadczenie usług na osobiste cele określonej w pytaniu grupy osób oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Treść przepisu art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2011 r. jest jasna i czytelna, a jego wykładnia językowa oczywista. Dokonując zatem formalnej oceny zaskarżonej interpretacji należy stwierdzić, że generalnie odpowiada prawu w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym. Należy przy tym zauważyć, że przedmiotem wydanej interpretacji nie był przepis art. 29 ust. 12 ustawy o VAT, ani przepisy określające sposób i źródła finansowania wnioskodawcy, ale wyłącznie przepis art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT. Reasumując Sąd orzekający w sprawie uznał, iż w rozpatrywanej sprawie stanowisko organu podatkowych jest prawidłowe. Wobec powyższego, uwzględniając całokształt okoliczności sprawy Sąd - działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.