III SA/Gl 1963/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. oddalić wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do przepisów art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwanej dalej "ppsa" skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W sytuacji, gdy skarga zostanie skierowana bezpośrednio do sądu, sąd ma obowiązek przekazać ją właściwemu organowi administracji publicznej, a za datę złożenia skargi przyjmuje się wówczas dzień nadania skargi przez sąd pod adres tego organu. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r., nr [...] określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów usług do zwrotu na rachunek bankowy za [...] 2007 r. została doręczona skarżącej w dniu [...] r. tj. w [...] /potwierdzenie odbioru/. Decyzja ta zawierała właściwe pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia. Pomimo takiego pouczenia skarżąca wniosła skargę na tę decyzję w dniu [...] r., tj. [...] /data stempla pocztowego/ kierując ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu [...] r./pieczątka biura podawczego/, a więc po upływie 30 dni od doręczenia decyzji. Skarga została przesłana przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach do Dyrektora Izby Skarbowej w K. pismem z dnia [...] r. Wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie organem, którego działanie jest przedmiotem zaskarżenia i za pośrednictwem którego powinna być wniesiona skarga do sądu administracyjnego jest Dyrektor Izby Skarbowej w K., a więc za datę złożenia skargi należało uznać dzień [...] r., w tym bowiem dniu skarga została wysłana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach do organu. Mając na uwadze powołane przepisy art. 53 § 1 i 54 § 1 ppsa i zasadę, iż w takim przypadku datą wniesienia skargi jest data przekazania jej przez sąd właściwemu organowi, stwierdzić należy, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu, dlatego nie może być ona merytorycznie rozpoznana, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa. Na uwzględnienie nie zasługuje również wniosek skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych. Zgodnie z przepisem art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje bowiem stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przez "oczywistą bezzasadność" rozumie się sytuację, w której bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa w sposób oczywisty ("na pierwszy rzut oka", bez potrzeby głębszej analizy prawnej), jasny i jednoznaczny (nie dopuszczający odmiennej wykładni) wykluczają uwzględnienie skargi w danych okolicznościach. Oczywista bezzasadność skargi może wynikać nie tylko z przyczyn materialnoprawnych, ale także procesowych. Przykładem tych ostatnich – powszechnie przytaczanym w doktrynie (zob. m.in. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 573; M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, teza 1 do art. 247; H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, teza 3 do art. 247) oraz uwzględnianym w orzecznictwie (zob. np. postanowienie NSA z dnia 28.01.2009 r., I OZ 35/09, LEX nr 551912) – jest sytuacja, gdy nie ulega wątpliwości, że skarga została wniesiona po terminie, a więc kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. Stwierdzić należy, iż skoro w niniejszej sprawie skarżąca, bez wątpienia, nie dotrzymała trzydziestodniowego terminu do złożenia skargi i nie złożyła też wniosku o przywrócenie terminu do dokonania takiej czynności, zasadnym jest zastosowanie art. 247 p.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że odmowa przyznania stronie skarżącej prawa pomocy na podstawie powołanego przepisu w żadnym razie nie pozbawia strony, w niniejszej sprawie, konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Zaakcentować trzeba bowiem, że wniosek skarżącej dotyczy wyłącznie zwolnienia od kosztów sądowych, a nie ustanowienia adwokata. Rozpatrywanie zaś takiego wniosku w sytuacji oczywistej bezzasadności skargi byłoby zupełnie niecelowe, gdyż niezależnie od tego czy strona zostałaby zwolniona z obowiązku ich uiszczenia czy też nie, to bez żadnych wątpliwości skarga i tak byłaby odrzucona. Wobec powyższego Sąd uznał, że skoro powyższa skarga nie może skutecznie zainicjować postępowania sądowego, to tym samym z oczywistych przyczyn jest bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., co stanowi podstawę do nieprzyznania skarżącej prawa pomocy. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł: na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. jak w punkcie 1 sentencji, zaś na podstawie art. 247 p.p.s.a - jak w jej punkcie 2.