III SA/Gl 1982/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik, Sędzia WSA Barbara Orzepowska - Kyć (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych oddala skargę. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. decyzją z [...] r. nr [...] , po rozpoznaniu odwołania D.M., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z [...] r. nr [...] , odmawiającą przyznania: jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł, która będzie potrącana z płatności, do której rolnik jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu kolejnych trzech lat, po roku, w którym stwierdzono nieprawidłowość oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożył sankcję w wysokości [...] zł, która będzie potrącana z płatności, do której rolnik jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w trzech kolejnych latach po roku, w którym stwierdzono nieprawidłowość. W podstawie prawnej decyzji powołał przepisy: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051, ze zm.), art. 19 ust. 3 i 4 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 35, poz. 217, ze zm.). Z akt administracyjnych wynika następujący przebieg postępowania: Wnioskiem z [...] r. D. M. wystąpiła do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. o przyznanie płatności obszarowych na 2007 r. w tym uzupełniającej płatności obszarowej do działki rolnej "D" nr ewidencyjny [...]o pow. [...] ha. Po sprawdzeniu poprawności wniosku i ujawnieniu faktu zgłoszenia drugiego wniosku przez M. J. o przyznanie płatności obszarowych do tej samej działki organ I instancji wezwał wnioskodawczynię o wykazanie, iż jest posiadaczką spornej działki oraz jaki posiada do niej tytuł. Następnie, po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej i przesłuchaniu zawnioskowanych przez wnioskodawczynię oraz M. J. świadków decyzją z dnia [...] r. nr [...] , Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Rolnictwa w C. odmówił D. M. przyznania zawnioskowanej jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej i nałożył na nią sankcję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w stosunku do działki nr [...] położonej w gminie L. , obręb P. , woj. [...] , zostały złożone dwa wnioski o przyznanie płatności, a mianowicie przez D. M. i M. J. , a oboje wnioskodawcy podtrzymali swoje oświadczenia, iż to oni użytkują rolniczo sporną działkę. Dlatego przeprowadzono rozprawę administracyjną, a zgromadzony na niej materiał dowodowy pozwolił stwierdzić, iż to M. J. w 2007 r. użytkował rolniczo sporną działkę. W konsekwencji takiego ustalenia organ I instancji uznał, iż w swoim wniosku D. M. zawyżyła powierzchnię nieruchomości objętych dopłatami o 61,39% w stosunku do powierzchni zatwierdzonej przez organ i dlatego należało nałożyć na nią sankcję. Ujawnione nieprawidłowości stanowiły również podstawę do odmówienia przyznania wnioskodawczyni uzupełniającej płatności obszarowej. Przy czym w odniesieniu do tej płatności wielkość zadeklarowana nieruchomości rolnej wynosiła 4,13 ha, zaś wielkość zatwierdzona ( po przeprowadzonej kontroli) 2,19 ha. Różnica wyniosła zatem 88,58% i uzasadniała zastosowanie sankcji w postaci odmowy przyznania płatności na 2007 r. i potrącania sankcji w trzech kolejnych latach w odniesieniu do płatności przyznanych na podstawie kolejnych wniosków. W odwołaniu D. M. zanegowała ustalenia organu I instancji co do faktu posiadania spornej działki nr [...] o pow. 1,94 ha przez M. J.. Odwołująca się podniosła, iż przedmiotową działkę posiada na podstawie umowy użyczenia, płaciła podatek rolny oraz pokrywała koszty związane z utrzymaniem gospodarstwa, zaś M. J. wykonywał jedynie za wynagrodzeniem zlecone prace polowe, nie mogąc decydować o ich zakresie. Zarzuciła przy tym organowi I instancji naruszenie art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. decyzją z [...] r. nr [...] , utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi D. M. na to rozstrzygnięcie wyrokiem z 20 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 1157/08, uchylił decyzję drugoinstancyjną oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z [...]r. nr [...].. W uzasadnieniu stwierdził, że organy administracji obydwu instancji z naruszyły art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., uznając za udowodnioną okoliczność, iż producentem rolnym, uprawnionym do dopłat bezpośrednich do gruntów rolnych w 2007 r., był M. J. oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nie wskazanie dowodów, na których poczyniono ustalenia faktyczne i nie podanie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności. Te naruszenia procedury administracyjnej mogły zaś mieć w ocenie Sądu istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Sąd wskazał, że organy nie wyjaśniły dlaczego w sprawie nie ma zastosowania art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051), gdyż fakt użytkowania przedmiotowych działek przez M. J. był przedmiotem sporu. Tymczasem żadna ze stron umowy nie podała faktów, które pozwoliłyby na ustalenie, kto posiadał w 2007 r. sporną działkę i jaki charakter miało to posiadanie. Nie ustalono czy i jakie skutki prawne wywołała umowa użyczenia przedstawiona przez skarżącą, nie odniesiono się do okoliczności, że skarżąca opłacała podatek rolny. Nie wyjaśniono, czy rzeczywiście posiadaczem spornej działki była skarżąca i czy wbrew jej woli działka była użytkowana przez osoby nieuprawnione. Z tych względów decyzje organów obydwu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej powoływana jako P.p.s.a.). W trakcie ponownego rozpoznania sprawy przez organ pierwszoinstancyjny pełnomocnik skarżącej przekazał kopię umowy użyczenia zawartej [...] r. pomiędzy M. Z. a A. B. oraz potwierdzenia dokonywania zapłaty podatku rolnego za lata 2004-2008 oraz poinformował, że strona nie posiada żadnych nowych dowodów i dokumentów, a co za tym idzie - badanie stanu sprawy winno zostać oparte na dowodach dotychczas zebranych. Z kolei M. J. podtrzymał swoje wcześniejsze oświadczenia oraz wskazał nowego świadka, swego syna – M. J. , który wyjaśnił, że wspólnie z ojcem uprawia sporną działkę. Tymczasem D. M. przypisuje sobie prawo własności do spornej działki, podczas gdy właściciele działki nie żyją od kilku lat i stan prawny działki nie został uregulowany. Następnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i uznał, że posiadaczem działki nr [...] w 2007 r. jest M. J. . Postępowanie w sprawie D. M. zakończył decyzją z [...] r. nr [...] , która została uchylona przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. decyzją z [...] r., z uwagi na konieczność rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem wskazówek zawartych w wyroku WSA w Gliwicach. Ponownie rozpoznając sprawę, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. zwołał po raz drugi rozprawę administracyjną w dniu [...] r. W trakcie rozprawy D. M. ponownie wyjaśniła, iż od 30 lat działkę [...] użytkowali jej rodzice, a po śmierci mamy - ona sama. Od 2005 r. występuje o dopłaty, a działkę na jej zlecenie uprawia M. J. . Jesienią 2006 r. zakupiła zboże na targu w Koniecpolu, które wkrótce przekazała M. J. owi celem dokonania zasiewu na 2007 r. Termin zasiewu był uzależniony od M. J.. D. M. wskazała też, że złożyła swój podpis na umowie użyczenia z 23 czerwca 1975 r., jako świadek jej sporządzenia. Odnosząc się do kwestii zaoranych granic spornej działki nr [...] i działki sąsiedniej nr [...] (należącej do M. J. ) - wskazała, że nie podjęła w tym zakresie żadnych kroków, celem ich odtworzenia, ze względu na brak środków finansowych. Poinformowała też, że nie posiada żadnych dokumentów dla potwierdzenia, iż zlecała prace polowe M. J.. Wyjaśniła, że za usługę siewu zboża jesienią 2006 r., nie zapłaciła. Z kolei z zeznań M. J. wynika, że działkę [...] wziął w użytkowanie na podstawie ustnej umowy dzierżawy z A. B. w 2000 r. na okres 10 lat i zapłacił "z góry". O dopłaty na sporną działkę w 2007 r. wystąpił po tym, jak dowiedział się w Starostwie Powiatowym, iż działka jest własnością M. Z.. Wcześniej zaś nie występował o dopłaty, gdyż był przekonany, że przysługują one tylko właścicielowi. Dodał, że D. M. nigdy nie decydowała o tym, jakie zabiegi na spornym gruncie trzeba przeprowadzić. Jesienią 2006 r. wykonywał na działce konieczne zabiegi agrotechniczne pod uprawę zboża. Zboże do siewu pochodziło z jego własnego gospodarstwa. Stwierdził też, że nie wykonuje prac zleconych u innych rolników, a usługi u niektórych z rolników wykonuje w ramach pomocy sąsiedzkiej. Poinformował, że M. Z. i jego dzieci nie żyją. Informacje te uzyskał od jego wnuka K. Z., który ureguluje formalnie własność działki. Po 2007 r. nadal zgłasza działkę nr [...] do dopłat, ponieważ uzgodnił te kwestię z K. Z. . Mając na względzie powyższe, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. stwierdził, iż posiadaczem działki [...] w 2007 r. był M. J. i decyzją z [...] r. nr [...] , odmówił przyznania D. M. płatności na 2007 r. z jednoczesnym nałożeniem sankcji wieloletnich z tytułu JPO i UPO. Ustalono przy tym, iż powierzchnia, do której strona ubiega się o przyznanie płatności JPO na rok 2007 wynosi 5,10 ha; powierzchnia stwierdzona w toku czynności kontrolnych wynosi 3,16 ha, powierzchnia, do której strona ubiega się o przyznanie płatności UPO na rok 2007 wynosi 4,13 ha; powierzchnia stwierdzona w toku czynności kontrolnych wynosi 2,19 ha. W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie decyzji, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, a to: art. 8, art. 11, art. 80, art. 77, art. 107 K.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 26 stycznia o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, art. 18 ust. 4, art. 21 ust. 3 ustawy z 16 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego, art. 68 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. W uzasadnieniu skarżąca wskazała m.in. na wadliwą ocenę materiału dowodowego przez organ I instancji, zlekceważenie przez ARiMR wskazań zawartych w wyroku WSA w Gliwicach, wyjątkową niekonsekwencję organu i bezpodstawne nałożenie sankcji wieloletnich. Zaskarżoną decyzja Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymując zawartą w niej argumentację. Dodatkowo wskazał, że równolegle do postępowania administracyjnego toczyło się (i toczy nadal) postępowanie, będące następstwem zgłoszenia sprawy do organów ścigania. Wyjaśnił, że [...] r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w C. z zawiadomieniem popełnienia przestępstwa w zakresie konfliktu kontroli krzyżowej dla działki [...] , poprzez wprowadzenie w błąd ARiMR, co do obszaru gruntów uprawnionych do przyznania płatności. Pismem z [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. zawrócił się z prośbą o ustalenie autentyczności dokumentu umowy użyczenia z [...] r. oraz oświadczenia A. B. z [...] r. Postępowanie w tej sprawie zostało umorzone, gdyż zgromadzony materiał dowodowy nie dał podstaw do stwierdzenia znamion czynu zabronionego. Postanowieniem z dnia [...] r. Prokuratura Rejonowa w C. umorzyła śledztwa w sprawie D. M. , w zakresie wprowadzenia w błąd ARiMR, co do obszaru uprawnionych do płatności gruntów za rok 2007 oraz poprzez przedłożenie podrobionych dokumentów w postaci umowy użyczenia oraz oświadczenia z dnia [...] r. Na postanowienie Prokuratury wniesione zostało przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR zażalenie, ze względu na informację złożoną przez K. Z. (wnuka M. Z.), że jego dziadek zmarł w [...] r., zatem nie mógł być stroną umowy z [...] r., którą D. M. posługuje się w toku postępowania o przyznanie płatności na 2007 r. W wyniku uwzględnienia zażalenia, sporządzono akt oskarżenia przeciwko D. M. i wniesiono do Sądu Rejonowego w C. . W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, D. M. działając przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając: - naruszenie norm prawa procesowego, a mianowicie: 1. art. 80 K.p.a.. - poprzez brak łącznej oceny dowodów zebranych w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik postępowania; 2. art. 77 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. - poprzez wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie; 3. art. 153 P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie przez organy obu instancji oceny prawnej oraz wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 20 listopada 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 1157/08; 4. art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nie wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, w tym również brak rozpatrzenia wszystkich podniesionych w sprawie zarzutów; 5. art. 8 K.p.a., wydanie niezgodnej z prawem decyzji, oraz niekonsekwencje w postępowaniu organu administracji; - naruszenie norm prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego - poprzez błędną interpretacje wskazanego przepisu, co doprowadziło do wydania decyzji niezgodnej z prawem; 2. art. 18 ust. 4 i art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 16 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego - poprzez pominięcie wskazanego przepisu w trakcie orzekania; 3. naruszenie art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, z 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności - poprzez pominięcie wskazanego przepisu w trakcie orzekania. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej w zasadzie przedstawił tę samą argumentację, co w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Zarzucił, że w trakcie orzekania organy dokonały wybiórczej oceny materiału dowodowego, uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a., a ponadto organ nie odniósł się do wszystkich zarzutów skarżącej i nie wyjaśnił w oparciu o jakie fakty nie daje wiary jej twierdzeniom. Podniósł, iż organ I instancji odmówił wiarygodności wszystkim dowodom przedstawionym przez D. M. , ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż są one jego zdaniem niewiarygodne. Jednocześnie uznał za udowodnione okoliczności wskazane przez M. J. pomimo licznych sprzeczności w zeznaniach świadków, oraz rozbieżności między jego twierdzeniami, a przedstawionymi przed organem dokumentami. Naruszenie to dotyczy przede wszystkim wykazania okoliczności, iż M. J. był rzekomym posiadaczem działki nr [...] . Z kolei z uzasadnienia decyzji organu II instancji, nie wynika, że organ odwoławczy zapoznał się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR ograniczył się jedynie do ogólnikowego powielenia argumentów Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, czym naruszył art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a. Jednocześnie organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów skarżącej mających za przedmiot wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego przez Kierownika Biura Powiatowego ARIMR w C. , a także do braku oceny dowodów w łączności, a zatem dopuścił się naruszenia art. 77 § 1 w zw. z art. 7 oraz art. 80 K.p.a. Całkowicie pominął również: • zarzut braku zastosowania w sprawie art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 16 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego; • zarzut pominięcia w trakcie orzekania art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 16 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego; • zarzut pominięcia w trakcie orzekania art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, z dnia 21 kwietnia 2004 r., ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności; • zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. w związku z wydaniem decyzji stojącej w sprzeczności z szeregiem wcześniejszych decyzji wydawanych w tym samym przedmiocie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. wniósł o jej oddalenie. Ponownie przywołał treść zastosowanych w sprawie przepisów i wskazał, że bezspornym jest, że strona w złożonym wniosku zadeklarowała konkretny obszar rolny i wskazała numerycznie oznaczone działki do przyznania płatności bezpośrednich - zobowiązana więc była tym samym do uprawy tych konkretnych nieruchomości i utrzymywania ich w należytej kulturze rolnej. Z kolei organ uprawniony był do weryfikowania danych wskazanych we wniosku poprzez kontrolę administracyjną. Stwierdzenie nieprawidłowości przez organ ARiMR podczas kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu, w zakresie rodzaju uprawy, wielkości powierzchni, kultury rolnej, stanu i prawa posiadania - skutkuje wykluczeniem powierzchni obarczonych błędem, w trybie przepisów prawa unijnego, powołanego w decyzji. Zaznaczył, że w rozpatrywanej sprawie wykryte zostały przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. nieprawidłowości, polegające na zadeklarowaniu tej samej powierzchni działki [...] obręb P. , w tym samym roku gospodarczym, przez więcej niż jednego producenta rolnego - tzw. konflikt kontroli krzyżowej, co spowodowało konieczność wyjaśnienia w postępowaniu, kto posiada działkę rolną objęta dwoma lub większą ilością wniosków. Wnioskodawcy powinni wykazać, który z nich użytkuje sporną działkę rolną i tym samym, któremu z nich należy się na nią płatność, przy czym kwestia uprawnień do użytkowania wskazanych działek płynących z prawa własności czy umowy dzierżawy nie ma decydującego znaczenia dla faktu przyznania płatności, gdyż płatność należy się osobie będącej posiadaczem działek. Zaakcentował, iż w uzasadnieniu decyzji organy wskazały, że sporna działka [...] nie jest własnością ani D. M. , ani M. J.. Omawiając zaskarżoną decyzję, podniósł, iż z zeznań świadków bezspornie wynika, że M. J. wykonywał prace polowe na spornej działce w 2007 r., co nie przesądza o fakcie jej posiadania. Skarżąca podtrzymywała, że zleciła M. J. jedynie wykonanie usługi siewu na spornej działce, jednakże była to tylko umowa ustna i nikt nie był świadkiem tego faktu. Organ zaznaczył też, że D. M. dokumentuje swoje posiadanie działki nr [...] , wskazując na prawo władania działką na podstawie umowy z [...] r. i oświadczenia z [...] r. Z kolei M. J. nie posiada żadnej umowy pisemnej ani zgody właściciela, argumentując, że posiada ją na mocy uzgodnień z D. M. , a uprzednio z jej matką A. B. . Następnie organ podkreślił, że brak posiadania pisemnej umowy, nie przesądza o braku posiadania przedmiotu takiej umowy. Dopłaty nie są przewidziane dla właścicieli, którzy dysponując jedynie tytułem własności - nie zajmują się produkcją rolną. Organ wskazał też, że skarżąca opłaca za sporną działkę podatek rolny na nazwisko Z. (nieżyjącego właściciela działki). Nie użytkuje działki w sensie dosłownym (co nie jest koniecznym warunkiem), ale też nie wykazuje decyzyjności względem uprawy działki. Mając wiedzę albo też nie mając wiedzy, w związku z brakiem zainteresowania sytuacją działki [...] – D. M. nie kwestionuje decyzji M. J. o zaoraniu granicy spornej działki i połączeniu jej z sąsiednią działką [...] (należącą do M. J.), celem prowadzenia na nich wspólnej uprawy żyta. Strona, nie przedłożyła przed organem ARiMR dokumentów, ani twierdzeń nakazujących M. J. opuszczenie spornego gruntu, bądź też przywrócenie granic. Dopiero wezwanie ARiMR do wyjaśnień z dnia [...] r. skłoniło skarżącą do podjęcia inicjatywy względem działki [...] i próby wykazania posiadania - mając na względzie sankcje finansowe wynikające z zawyżenia powierzchni kwalifikowanej. Stwierdzono też, że to M. J. swobodnie dysponuje i rozporządza sporną działką w 2007 r. Jesienią 2006 r. dokonuje zasiewu żyta, wiosną przeprowadza zabieg oprysku, latem koszenie i zbiór zboża. D. M. w żaden sposób nie uczestniczy w powyższych czynnościach, nie zakupuje oprysku, nie organizuje sprzętu potrzebnego do zbioru zboża, nie przegotowuje magazynu (miejsca) pod zbiór zboża. Ponadto organ zauważył – D. M. nie wykazywała inicjatywy w zakresie decyzji względem prac polowych, jak i względem zapłaty za ewentualnie zlecane przez nią prace M. J.. Skarżąca ogólnikowo wyjaśnia w treści protokołu rozprawy z [...] r., iż do chwili otrzymania wezwania z ARiMR nie pamięta, co działo się na spornym gruncie, jak również nie pamięta okoliczności faktycznych dotyczących zbioru zboża w 2007 r. oraz rozliczenia z M. J. . Inicjatywy skarżącej brak również w stosunku do okoliczności zaorania granic pomiędzy sporną działką [...] i bezpośrednio z nią sąsiadującą [...]. Na obu tych działkach, M. J. prowadzi działalność rolniczą i dokonuje jednocześnie tych samych zabiegów agrotechnicznych. W rozpatrywanym 2007 r. obie działki objęte zostały uprawą żyta. Ustosunkowując się do twierdzeń skarżącej, iż nie zlecała M. J. dalszych czynności, z wyjątkiem dokonania zasiewu zboża jesienią 2006 r., mając na względzie brak podejmowanych przez stronę prób dokonywania czynności na przedmiotowym gruncie - organ odwoławczy nie znalazł w zabranym materiale dowodowym sprawy, okoliczności i dowodów na prowadzenie przez skarżącą działalności rolniczej w 2007 r. i zainteresowanie gruntem. Organ zauważył też, że bezspornym jest, że w toku postępowania administracyjnego skarżąca wykazała, iż opłacała podatek rolny za działkę [...] na nazwisko Z., jednakże ta okoliczność nie stanowi zdaniem organu bezpośredniej przesłanki do uznania faktu posiadania. Także umowa użyczenia, na podstawie której D. M. opiera swoje posiadanie, nie wywołuje skutków prawnych w postaci prawa posiadania działki, przynajmniej w rozpatrywanym 2007 r. Po pierwsze, nie daje ona "automatycznego" prawa do uzyskania płatności bezpośrednich, bowiem przepisy prawa, w tym ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. - nie stawia wymogu okazania się umową, a samym faktem posiadania. Po drugie, jeśli przyjąć, że stanowić ona może dodatkowy istotny dokument potwierdzający posiadanie - umowa użyczenia z [...] r., na obecnym etapie postępowania, stanowi przedmiot postępowania przed Sądem Rejonowym w C. XI Wydziału Karnego. Zauważono ponadto, że M. J. podjął inicjatywę względem ustalenia właściciela działki [...] i odszukania jego potencjalnych spadkobierców dążąc do uregulowania stanu prawnego działki. Podjął również ustalenia względem jej użytkowania i deklarowania do płatności we wnioskach przedkładanych przed ARiMR, co potwierdzają wnioski o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych składane w kolejnych latach (po 2007 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Orzekanie - w myśl art. 135 P.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. W szczególności, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępnie należy zaznaczyć, że w związku z art. 153 P.p.s.a. Sąd związany jest oceną prawną wyrażoną w wydanym w tej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia z 20 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/GL 1157/08. W judykaturze przyjmuje się, że ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. W zakresie oceny prawnej mieści się wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie przepisów prawa zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne i jakie, zdaniem tego sądu, przepisy prawne powinny być zastosowane lub jaka powinna być ich interpretacja, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cytowanego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się orzeczeniu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Przepis art. 153 P.p.s.a. ma bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 297/07, LEX nr 488566). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że Sąd w powołanym wyżej wyroku przesądził, że organy administracji obydwu instancji naruszyły art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez uznanie za udowodnioną okoliczność, iż producentem rolnym, uprawnionym do dopłat bezpośrednich do gruntów rolnych w 2007 r. był M. J. , wadliwie powołując się na zgodność wszystkich oświadczeń i zeznań, złożonych w niniejszej sprawie. Nadto naruszyły art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji, albowiem motywy decyzji organu I instancji nie wskazują dowodów, na których poczyniono ustalenia faktyczne, ani też nie podano przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. W przypadku decyzji organu odwoławczego przytoczono fragmenty zeznań świadków przesłuchanych na rozprawie administracyjnej. Jednak i w tym przypadku nie wyjaśniono, dlaczego jedne uznano za wiarygodne, inne nie. Powyższe naruszenia procedury administracyjnej mogły zaś mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Sąd wskazał, że organy nie wyjaśniły dlaczego w sprawie nie ma zastosowania art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051), gdyż fakt użytkowania przedmiotowych działek przez M. J. był przedmiotem sporu. W świetle jego twierdzeń, jak i okoliczności, podniesionych przez skarżącą, można jedynie przyjąć, iż wykonywał on zabiegi agrotechniczne, posiał i zebrał zboże na spornej działce. Te fakty potwierdzili świadkowie i same strony. Ale to nie przesądza o tym, czy posiadał sporną nieruchomość rolną, czy też nie, a jeżeli posiadał, jaki był charakter tego posiadania. W toku postępowania administracyjnego żadna ze stron umowy nie podała faktów, które pozwoliłyby na ustalenie, kto posiadał w 2007 r. sporną działkę i jaki charakter miało to posiadanie. W szczególności, wydaje się istotne ustalenie, czy i jakie skutki prawne wywołała umowa użyczenia przedstawiona przez skarżącą, i to w sytuacji, gdy z zeznań M. J. wynikałoby, iż oddający sporną działkę w bezpłatne używanie zmarł. Nie wyjaśniono tych kwestii, a ustalenie, iż umowa wygasła mogłoby wpłynąć na ocenę charakteru ewentualnego posiadania działki przez skarżącą. Podniesiono, iż zarówno w toku postępowania przed organem I instancji, jak i w odwołaniu od decyzji tego organu skarżąca konsekwentnie twierdziła, iż to ona ponosiła wszelkie ciężary, związane z utrzymywaniem gruntów rolnych, np. opłacała podatek rolny. Kwestia ta została pominięta przez organy administracji. W ocenie Sądu dopiero należyte wyjaśnienie istnienia umów, zakresu praw i obowiązków stron, w szczególności zaś ustalenie, kto ponosił ciężary związane z utrzymaniem gospodarstwa rolnego w dobrej kulturze rolnej, czyli finansował wydatki w postaci zakupu materiałów oraz koszty zabiegów agrotechnicznych, a w dalszym rzędzie ocena zebranego materiału dowodowego oraz należyte umotywowanie rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a., ze wskazaniem, kŧórym dowodom dano wiarę, a którym nie i dlaczego, pozwolą na rozpatrzenie wniosku skarżącej. Analizując treść zaskarżonej decyzji stwierdzić trzeba, że organ odwoławczy nie odstąpił w niniejszej sprawie od oceny dokonanej przez WSA w cytowanym wyżej wyroku z 20 listopada 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 1157/08. Zarówno organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji jak i organ pierwszoinstancyjny wykonały zalecenia Sądu. Organy ustaliły, że sporna działka nr [...] nie jest własnością strony skarżącej ani M. J.. Właścicielem działki jest zmarły M. Z.. Wyjaśniły też treść umów, na które powołuje się skarżąca, wskazując, że nie mają one wpływu na ustanowienie jej posiadaczem działki w 2007 r. rozumieniu przepisów uprawniających ją do otrzymania wnioskowanych dopłat. Ustaliły także, że podatek rolny od spornej działki opłaca skarżąca, wskazując jednak, że i ta okoliczność nie czyni z niej posiadacza działki w rozumieniu ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wyjaśniły też, dlaczego dały wiarę M. J. że faktycznie użytkuje sporną działkę. Przeanalizowały wyjaśnienia skarżącej i M. J., akcentując, że skarżąca nie wykazuje decyzyjności względem uprawy działki, nie kwestionuje decyzji M. J. o zaoraniu granicy spornej działki i połączeniu jej z sąsiednią działką [...] (należącą do M. J.), celem prowadzenia na nich wspólnej uprawy żyta, nie przedłożyła przed organem ARiMR dokumentów, ani twierdzeń nakazujących M. J. opuszczenie spornego gruntu, bądź też przywrócenie granic. Dopiero wezwanie ARiMR do wyjaśnień z [...] r. skłoniło skarżącą do podjęcia inicjatywy względem działki [...] i próby wykazania posiadania - mając na względzie sankcje finansowe wynikające z zawyżenia powierzchni kwalifikowanej. Stwierdzono też, że to M. J. swobodnie dysponuje i rozporządza sporną działką w 2007 r. Jesienią 2006 r. dokonuje zasiewu żyta, wiosną przeprowadza zabieg oprysku, latem koszenie i zbiór zboża. D. M. w żaden sposób nie uczestnicy w powyższych czynnościach, nie zakupuje oprysku, nie organizuje sprzętu potrzebnego do zbioru zboża, nie przegotowuje magazynu (miejsca) pod zbiór zboża. Nadto wskazały, że M. J. odnalazł spadkobiercę działki, dąży do uregulowania jej stanu prawnego, użytkuje ją i składa kolejne wnioski o przyznanie płatności. Zatem organy wypełniły zalecenia Sądu i nie można zarzucić organowi odwoławczemu, że wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 153 P.p.s.a. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego, a to art. 80, art. 77 w zw. z art. 7 art. 11 w zw. z art. 107 § 3, art. 8 K.p.a. uznać należy, że są one bezzasadne. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, zebrany materiał dowodowy jest kompletny i został prawidłowo rozpatrzony. Nie doszło także do naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego, poprzez błędną jego interpretację. W tym miejscu przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.) o aktualnym brzmieniu Ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.): - rolnikowi przysługuje płatność bezpośrednia na będące w jego posiadaniu grunty rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia płatnościami bezpośrednimi, zgodnie z art. 143b ust. 4 zdanie drugie Rozporządzenia Rady Nr 1782/2003, jeżeli: 1. posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczpospolitej Polskiej w załączniku XX do rozporządzenia nr 1973/2004 (1ha); 2. utrzymuje wszystkie grunty rolne zgodnie z normami; 3. został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej (JPO), o której mowa w art. 143b ust. 1 Rozporządzenia nr 1782/2003, zwanej dalej "jednolita płatnością obszarową", przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw(...) innych upraw. W zaskarżonej decyzji organ też wyjaśnił, że Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1782/2003, zostało uchylone Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. Nr 73/2009 (Dz. U. UE L z dnia 31 stycznia 2009 r.), które w myśl art. 148 tego aktu prawnego weszło w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu, tj. z dniem 1 lutego 2009 r. Ponadto stosownie do ust. 2 cytowanego artykułu "odniesienia do Rozporządzenia (WE) Nr 1782/2003 dokonane w niniejszym rozporządzeniu traktowane są jako odniesienia do tego rozporządzenia obowiązującego przed uchyleniem, natomiast odniesienia do rozporządzenia (WE) Nr 1782/2003 dokonane w innych aktach traktowane są jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytuje się je zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku XVIII". Z kolei stosownie do art. 149 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 przepisy tego rozporządzenia ‚"wchodzą w życie w dniu następnym po jego opublikowaniu w Dzienniku Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie (Nr 73/2009) stosuje się od dnia 1 stycznia 2009 r. (..)" Rozporządzenie 1973/2004 zmodyfikowane zostało Rozporządzeniem Komisji Nr 316/2009 z dnia 17 kwietnia 2009 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 1973/2004 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) NR 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystywania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz.U. L 2009.100.3) lecz na mocy art. 2 tego rozporządzenia ma on zastosowanie do wniosków złożonych przed 1 stycznia 2009 r. Niniejsze Rozporządzenie (1973/2004) zostało następnie uchylone Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1121/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do systemów wsparcia dla rolników, ustanowionych w jego tytułach IV i V (Dz. Urz. UEL 2009, Nr 316, poz. 27). Zgodnie z art. 96 ww. Rozporządzenia - Rozporządzenie (WE) nr 1973/2004 traci moc z dniem 1 stycznia 2010 r. Jednak rozporządzenie to stosuje się nadal do wniosków o pomoc dotyczących 2009 r. i poprzedzających okresów premiowych. Odniesienia do rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 są rozumiane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i należy je interpretować zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku IX Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. uchylone zostało Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 1, ze zm.): "Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 traci moc z dniem 1 stycznia 2010 r. Jednakże rozporządzenie to stosuje się nadal w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2010 r. Odesłania do rozporządzenia (WE) nr 796/2004 traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia." Zatem organ ustalając, że strona skarżąca nie była posiadaczem spornej działki i nie wykazywała decyzyjności wobec prowadzonych na niej upraw nie mógł wobec strony na mocy cytowanego wyżej art. 7 ust. 1 i 2 ustawy, przyznać stronie wnioskowanych dopłat. Nie doszło także do naruszenia art. 18 i art. 21 ust. 3 ustawy z 16 stycznia 2007 r., ani też do naruszenia art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE z 21 kwietnia 2004 r. W zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że powierzchnia, do której strona ubiega się o przyznanie płatności JPO na 2007 r. wynosi 5,10 ha; powierzchnia stwierdzona w toku czynności kontrolnych wynosi 3,16 ha. Z kolei powierzchnia, do której strona ubiega się o przyznanie płatności UPO na 2007 r. wynosi 4,13 ha; powierzchnia stwierdzona w toku czynności kontrolnych wynosi 2,19 ha. Zatem uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał na przedeklarowanie powierzchni wynoszące powyżej 50% zarówno dla JPO oraz UPO, ustalone zgodnie z przepisami prawa unijnego: - art. 138 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20.11 .2004 r. ze zm.), który stanowi, że "jeżeli w wyniku kontroli administracyjnej i/lub wizji lokalnej (kontroli na miejscu) wykryte zostanie, iż ustalona różnica między zadeklarowanym a wyznaczonym obszarem (...) przekracza 3%, ale nie więcej niż 30% wyznaczonego obszaru, to kwota, jaka ma być przyznana w ramach przyznania dopłat za jeden obszar - jednolita płatność obszarowa (JPO) - jest pomniejszana w przedmiotowym roku o dwukrotną wykrytą różnicę. Jeżeli ta różnica przekracza 30% wyznaczonego obszaru, za przedmiotowy rok nie przyznaje się żadnej pomocy. Jeżeli różnica ta przekracza 50%, rolnik będzie również wyłączony z otrzymania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym. Kwota ta podlega potrąceniu w ramach płatności, do których rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków złożonych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku wykrycia różnicy; - art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 I 73/2009 oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z dnia 30.04.2004 r., str. 18, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz.. 3, t. 44, str. 243, ze zm.), stanowi: "jeśli dla całkowitego obszaru ustanego obszaru objętego pojedynczym wnioskiem (...) " zgodnie z tytułem IV rozdziały 6,9 i 10c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, obszar zadeklarowany przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 50 ust. 3-5 tego rozporządzenia o więcej niż 30% pomoc, do której rolnik byłby uprawniony zgodnie z art. 50 ust. 3-5 tego rozporządzenia zostanie cofnięta na dany rok kalendarzowy w ramach tych programów pomocowych. Jeżeli różnica ta przekracza 50%, rolnik będzie również wyłączony z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadąjącej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 50 ust 3-5. Kwota ta podlega odliczeniu od płatności pomocowych w ramach jakiegokolwiek systemu wsparcia, o których mowa w tytułach III " IV i IVa tego rozporządzenia (WE) 1782/2003, do których dany rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków, jakie złożył w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym wykrycia różnicy. Jeśli dopłaty nie pozwalają na pełną kompensatę tej kwoty, pozostałe saldo zostaje anulowane. Zatem nałożenie sankcji w rozpoznawanej sprawie było zasadne. Strona zaś w toku prowadzonego postępowania nie udowodniła, że nie użytkując faktycznie spornej działki omyłkowo wystąpiła z wnioskiem o przyznanie dopłat. Zatem organ przepis art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 słusznie został pominięty w trakcie orzekania. Reasumując, w ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony przez organy prawidłowo i Sąd przyjmuje go jako własny. Sąd podziela także stanowisko organów zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 151 P.p.s.a. oddalono skargę.