III SA/Gl 1986/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys- Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej) w kwestii wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pismem datowanym na dzień [...] r. M. S. i złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej w zobowiązaniu z tytułu podatku od towarów i usług. Do wniosku dołączył skargę na wyżej wymienioną decyzję. W uzasadnieniu wniosku powołał się na to, iż nie otrzymał przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję pomimo zaznaczonego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru faktu dwukrotnego awizowania – w dniach 21 i 29 sierpnia 2012 r. Podniósł, iż w okresie pierwszego awiza przebywał na urlopie poza granicami kraju a po powrocie nie znalazł informacji o awizowaniu przesyłki w swojej skrzynce pocztowej. O wydaniu decyzji dowiedział się w rozmowie z pracownikiem Izby Skarbowej w K. w dniu [...] r. Powołał się również na fakt wcześniejszego wielokrotnego odbioru kierowanych do niego decyzji i ich zaskarżania. Postanowieniem z 16 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił wniosek o przywrócenie terminu. Postanowienie to zostało zaskarżone zażaleniem przez organ odwoławczy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 sierpnia 2013 r. (sygn. akt I FZ 309/13) uchylił zaskarżone postanowienie, przekazując sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu; postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Art. 88 P.p.s.a. stanowi natomiast, że wniosek spóźniony lub niedopuszczalny z mocy ustawy sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Należy też powołać się na art. 190 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a, zgodnie z którym Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. W przedmiotowej sprawie wniosek strony skarżącej uznać należy za nieuzasadniony. Jak wynika z wiążącego w sprawie uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 sierpnia 2013 r. w sprawie doszło do skutecznego dręczenia zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że jedynym powodem uchybienia terminowi przewidzianemu do jej wniesienia była nieobecność skarżącego, spowodowana wyjazdem wakacyjnym. Taka okoliczność nie stanowi przesłanki przywrócenia terminu, nie jest bowiem zdarzeniem, za które nie można przypisać skarżącemu odpowiedzialności. Należy podkreślić, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i odnosi się do tych sytuacji, którym strona przy zachowaniu należytej staranności nie mogła zapobiec. Taką okolicznością nie jest urlop wypoczynkowy. Jest to zdarzenie zaplanowane, stąd skarżący mógł podjąć odpowiednie działania, które zapewniłyby ochronę jego interesów w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w szczególności mógł zlecić doręczenie wniosku do Sądu innej osobie. Dlatego też okoliczność powyższa nie może być traktowana jako niezależna od skarżącego, a tym samym uzasadniająca brak winy w uchybieniu terminu (por. post. NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 634/05, niepubl.; z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt I FZ 5/06, niepubl., z dnia 17 lipca 2006 r. sygn. akt I FZ 283./06 niepubl.). Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.