III SA/Gl 2004/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek . W dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) A. M. reprezentowany przez doradcę podatkowego M. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. znak: [...] z dnia [...] r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc [...] r. w wysokości [...] zł. Pismem z [...] r. strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Do wniosku tego dołączyła zeznanie PIT-36 L o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym [...] r., umowę Nr [...] z [...] r. o rozłożenie na raty należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, na Fundusz Pracy i FGŚP oraz bilanse z księgi za okresy od [...] r. do [...] r. We wniosku tym strona zaznaczyła, że jej sytuacja finansowa jest bardzo trudna, a wykonanie tej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci konieczności likwidacji działalności gospodarczej, czyli utraty podstawowego źródła utrzymania podatnika oraz zatrudnionych przez niego pracowników. Ponadto wnioskodawca stwierdził, że ta trudna sytuacja jest tendencją stałą a analiza działalności gospodarczej prowadzonej przez niego wskazuje, że następuje tendencja spadku zamówień na towary i usługi spowodowana długotrwałym kryzysem gospodarczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu skarżący, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki, nie wykazał okoliczności wymienionych w art. 61 § 1 p.p.s.a. warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie. Zaznaczyć należy, że wnioskodawca choć złożył dokumenty to jednak są one dla Sądu niewystarczające aby ocenić faktyczną sytuację finansową i materialną skarżącego. Jedynie co można odczytać z nadesłanych dokumentów to fakt, że skarżący w zeznaniu za [...] r. wykazał stratę w wysokości [...] zł oraz, że rozłożył na raty zobowiązania z tytułu niezapłaconych składek pracowniczych. Należy jednak uznać, że z tych materiałów nie można wywnioskować jak kształtuje się jego sytuacja finansowa na czas rozpoznawania wniosku, bowiem stratę wykazał za poprzedni rok, a nie za [...] r. Jedynie z dokumentów w postaci bilansu z księgi można dokonać ogólnej analizy tej sytuacji. I tak zgodnie z przedłożonym bilansem z księgi za okres od [...] do [...] r. wynika, że sytuacja finansowa skarżącego kształtuje się w zależności od miesiąca albo z dochodem albo ze stratą. Sąd nie kwestionuje trudnej sytuacji skarżącego, zwraca jednak uwagę, że aktualny stan finansów firmy nie decyduje o zasadności wniosku o wstrzymanie. W przypadku wskazanego wniosku wnioskodawca powinien przekonać Sąd, ze wykonanie decyzji przed wydaniem wyroku niezasadnie doprowadzi do sytuacji wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. pamiętać także należy, że prowadząc działalność gospodarczą należy liczyć się z różnymi zagrożeniami, łącznie z czasowym brakiem płynności finansowej, która doprowadzić może nawet do eliminacji podmiotu gospodarczego z obrotu gospodarczego. Zadaniem Sądu jest jedynie zbadać czy istotnie zagrożenia z art. 61 § 3 p.p.s.a. będą w swych skutkach nieadekwatne do wcześniejszego sposobu prowadzenia przez podmiot gospodarczy działalności (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06, opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach – www.nsa.gov.pl). Na koniec Sąd podkreśla, że przepis ten ponadto wskazuje na "szkodę" (majątkową, niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004, LEX nr 281811). Na koniec Sąd ponownie zwraca uwagę, że strona skarżąca nie wskazała jednoznacznych dowodów uzasadniających udzielenie jej tymczasowej ochrony, również nie odwołała się do żadnej z przesłanek uprawniających do zastosowania tego rodzaju ochrony, ani nie powołała się na konkretne zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby zasadne. W tym stanie rzeczy, stwierdzić należy, iż skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę. Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.