III SA/Gl 2034/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek. W treści skargi pełnomocnik zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, która w jego ocenie jest wadliwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Dodatkowo wskazał, że jej wykonanie może przyczynić się do utraty płynności finansowej, jako że działalność Spółki na skutek działań organów celnych i zatrzymania urządzeń do gier nie przynosi już spodziewanych zysków, lecz straty. Taka sytuacja może doprowadzić do szybkiej upadłości, czyli nieodwracalnej szkody, której nie będzie można naprawić nawet w razie ewentualnego wygrania sporu. W tym miejscu powołano się na postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 136/04 niepubl. Następnie wskazano, że zarzucanego wnioskodawcy czynu z art. 107 k.k.s. nie udowodniono w żadnym prawomocnym orzeczeniu. Dlatego też Spółka zasługuje na ochronę tymczasową w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania zainicjowanego przez NSA postanowieniem z 15 stycznia 2014 r. A ponieważ przeciwko Spółce prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, w wyniku którego doszło do zajęcia ruchomości i kont bankowych, dokonywanie przez Spółkę jakichkolwiek wpłat na poczet wymierzonych kar jest utrudnione. Co więcej stanowi znaczne obciążenia finansowe nie tylko dla Spółki, ale również dla Skarbu Państwa, gdyż w razie przegranej w Trybunale Skarb Państwa zobowiązany będzie wypłacić odsetki za zwłokę oraz odszkodowanie za utracone korzyści, czyli niezrealizowany zysk z gier na automatach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.). Należy w tym miejscu zauważyć, że choć ocena czy w rozpoznawanej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej pozostaje w gestii sądu, to obowiązkiem strony skarżącej jest wskazanie okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za uwzględnieniem zgłoszonego żądania. Samo przywołanie przepisu, czy też stwierdzenie, że zaskarżona decyzja powinna zostać wstrzymana nie jest wystarczające, albowiem wniosek powinien zawierać motywy odnoszące się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest rzeczywiście uzasadnione (tak w postanowieniach NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, Lex nr 799468, z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04, Lex nr 1405434 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt FZ 267/04 – niepubl.). W rozpoznawanej sprawie okoliczności takie nie zostały, zdaniem Sądu, podane. Za takie nie można bowiem uznać zawartych w treści skargi zarzutów odnoszących się do istniejącej rozbieżności stanowisk sądów administracyjnych w sprawach kar pieniężnych czy skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego. Kwestie te nie mieszczą się bowiem w zakresie stosowania art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., stąd pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Na tym etapie sprawy Sąd nie dokonuje bowiem oceny zasadności podniesionych w treści skargi zarzutów, jak również nie bada legalności zaskarżonej decyzji. Dlatego też powoływanie się na powyższe na tym etapie postępowania wpadkowego, poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, LEX nr 302251). Podobnie należało odnieść się do zawartego w treści wniosku przekonania o zasadności podniesionych w skardze zarzutów, które w ocenie tut. Sądu nie są wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie bowiem z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy p.p.s.a. (tak w postanowieniu NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Również konieczność zapłaty nałożonej kary pieniężnej i związane z tym uszczuplenie majątku nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Obowiązkiem wnioskodawcy jest bowiem wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Okoliczności takie, zdaniem Sądu, nie zostały przez wnioskodawcę podane. Sytuacja finansowa Spółki nie została bowiem w żaden sposób zobrazowana, gdyż dokumenty źródłowe wskazujące na konkretne dane liczbowe nie zostały nadesłane. Nie można było zatem ustalić jakie aktualnie Spółka osiąga dochody i jaki poniosła uszczerbek w wyniku nałożenia, na podstawie zaskarżonej decyzji, kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Podobnie powołanie się na wystawione w postępowaniu egzekucyjnym tytuły wykonawcze, nie mogło być uznane za wystarczające, skoro mimo prowadzonej egzekucji, należny od skargi wpis w kwocie [...] zł, został uiszczony, nie tylko w tej, ale również w innych równolegle prowadzonych sprawach. W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez zapłatę kary pieniężnej może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt sprawy, albowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając na uwadze powyższe Sąd w składzie tu orzekającym, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.