III SA/Gl 2087/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant st. sekr. sąd. Marta Mielczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. Oddział w C. z [...] r. nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe A. W. w podatku od towarów i usług za kolejne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. oraz zobowiązanie w tymże podatku za kolejne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. z tytułu wystawionych faktur VAT. Jako podstawę prawną zaskarżonego postanowienia wskazano art. 228 § 1 pkt 2 oraz art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej O.p.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawiono stan faktyczny sprawy. Podniesiono, że decyzję z dnia [...] r. określającą A. W. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu [...] r., za dowodem potwierdzenia odbioru korespondencji. Pismem z dnia [...] r. (data nadania na poczcie) strona wniosła odwołanie, które było dotknięte brakiem formalnym (brak podpisu strony). Na wezwanie organu brak został uzupełniony w terminie. Ponieważ, zgodnie z art. 223 § 2 O.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od doręczenia decyzji stronie, to zakreślony ustawowo termin do wniesienia odwołania od decyzji podatkowych organu I instancji upłynął w dniu [...] r. Tym samym nadane w urzędzie pocztowym w dniu [...] r. (data stempla pocztowego) odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia, co skutkuje pozostawieniem go bez rozpatrzenia. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się A. W. , składając w dniu 24 maja 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, która zaskarżyła postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, jak i postanowienie z tej samej daty o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zarzuciła organowi naruszenie art. 165 § 1 O.p., poprzez uznanie, że nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi oraz art. 121 § 1 O.p przez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów i pozbawienie jej prawa do obrony przez nieuwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podkreślała głównie swój stan zdrowia i korzystanie ze zwolnienia lekarskiego w okresie do wniesienia odwołania, który uniemożliwił dochowanie terminu ustawowego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podkreślając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Dodatkowo wskazał na analizę zaświadczeń lekarskich przedstawionych przez stronę oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., którym organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z [...] r., wydanym na posiedzeniu niejawnym, Sąd odrzucił skargę A. W. , jako nieopłaconą. Postanowienie to zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt I FSK 2052/13. Na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc tylko stwierdzenie, że zaskarżona decyzja dotknięta jest przynajmniej jedną z powyższych wad skutkuje jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Ponadto należy wskazać na art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Zaskarżenie orzeczenia organu podatkowego skutkuje tym, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest tylko ta kwestia, która w tym orzeczeniu została rozstrzygnięta. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy było postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i tylko w tych granicach jest ona rozpoznawana. Należy wskazać, że prawidłowe doręczenie decyzji ma istotne znaczenie dla określenia terminu do wniesienia odwołania. Nieskuteczne doręczenie decyzji organu pierwszej instancji, a więc sytuacja, w której decyzja nie weszła do obrotu prawnego (art. 212 O.p.) powoduje niedopuszczalność odwołania (art. 228 § 1 pkt 1 O.p.). W przypadku zaś, gdy doręczenie było prawidłowe, a odwołanie złożono po terminie, organ odwoławczy, z mocy prawa wydaje postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (art. 228 § 1 pkt 2 O.p.). Również pozostawia się bez rozpatrzenia odwołanie, które nie zawiera zarzutów przeciw decyzji, określenia istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania ani dowodów uzasadniających to żądanie (art. 228 § 1 pkt 3 i art. 222 O.p.). Ustalenie, że decyzja podatkowa została doręczona, oraz że upłynął termin do wniesienia odwołania, ciąży na organie odwoławczym skoro zaistnienie tych okoliczności obliguje organ odwoławczy do stwierdzenia, w formie postanowienia, tego faktu oraz warunkuje możliwość rozstrzygania sprawy o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Logika wskazuje, że trzeba mieć świadomość uchybienia terminu, aby żądać jego przywrócenia. Należy podkreślić, że postanowienie w przedmiocie uchybienia terminu może być wydane wówczas, gdy przekroczenie terminu jest oczywiste i po wyjaśnieniu ewentualnych wątpliwości, które mogą powstać po zgromadzeniu i analizie pełnego materiału dowodowego (zobacz wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/GI 171/09 z 22.04.2009 r., LEX nr 4496899). W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy ocenił skuteczności przedmiotowego doręczenia przyjmując, że przesyłka została doręczone prawidłowo w dniu 17 grudnia 2012 r., gdyż została odebrana przez pełnomocnika strony ustanowionego w sprawie. Przedmiotem sporu w jest natomiast kwestia terminowości wniesienia odwołania, chociaż strona przyznaje, że było spóźnione, gdyż złożyła także wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Sąd stwierdza z urzędu, że wyrokiem z dnia 12 listopada 2013 r. sygn. akt III SA/GL 1338/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę wniesioną od postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [... ] r. Wyrok ten jest prawomocny. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż wydanie przez Dyrektora Izby Skarbowej prawomocnego już postanowienia z dnia [...] r., stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, powoduje, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Również podniesiona w skardze argumentacja uzasadniająca przyczyny uchybienia terminowi nie mogła spowodować oczekiwanych przez stronę skarżącą skutków w postaci uchylenia zaskarżonego postanowienia, gdyż nie odnosi się do przesłanek z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Biorąc pod uwagę powyższy stan faktyczny i prawny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.