III SA/Gl 213/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii przyznania wynagrodzenia adwokatowi z urzędu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać adwokatowi J. F.(F.) wynagrodzenie w kwocie [...] zł ([...] złotych i [...] groszy, w tym podatek VAT w kwocie [...] zł), płatne z budżetu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach). W piśmie z dnia [...] 2010 r. ustanowiony dla skarżącego przez tut. Sąd adwokat z urzędu, wyznaczony przez organ samorządu zawodowego w osobie J. F. domagał się zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W treści powyższego zamieścił stosowne oświadczenie, iż koszty te nie zostały mu wypłacone w całości ani też w części. Tymczasem postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt I GSK 199/10 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną przez pełnomocnika skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te zawarte zostały w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., które w § 2 ust. 1 i 2 przewiduje, iż opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyższe niż stawki minimalne, o których mowa w rozdziałach 3-5. Sąd może przyznać opłatę wyższą jedynie wtedy, gdy przemawia za tym nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy oraz jego wkład w przyczynienie się do jej wyjaśnienia. Opłata ta nie może być jednak wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Dodatkowo § 2 ust. 3 rozporządzenia stanowi, iż opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ stawki minimalne wymienione w rozdziale 5 przewidują stawkę za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej - ta znalazła w rozpoznawanej sprawie zastosowanie. Wynosi ona według § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, która wynosi 60,00 zł (por. § 18 ust. 1 pkt 1 lit a) w zw. z § 6 pkt 1), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji 75% tej stawki. W obu przypadkach nie mniej niż 120,00 zł. Do zasądzonych w ten sposób kosztów pomocy prawnej Sąd doliczył również poniesioną przez pełnomocnika opłatę skarbową, która zgodnie z ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 z późn. zm.) wynosi 17 zł. Stąd działając na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia, przyznano pełnomocnikowi J. F. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – kwotę [...] zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych i czternaście groszy) uwzględniającą również 22% stawkę podatku VAT.