III SA/Gl 2160/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. skarżąca Spółka reprezentowana przez fachowego pełnomocnika wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że mając na uwadze linię orzeczniczą Sądu Najwyższego oraz Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, egzekwowanie kar pieniężnych naraża Skarb Państwa na odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu szkód, jakie podmioty gospodarcze poniosły na skutek decyzji organów administracji wydanych z naruszeniem prawa unijnego. Nadto wskazała, że prawomocne orzeczenie sądu krajowego, nieprawidłowo interpretujące prawo unijne, może prowadzić do naruszenia przez państwo członkowskie traktatów Unii Europejskiej. Zdaniem pełnomocnika skarżącej zapłata kary pieniężnej w znaczący sposób może nadwyrężyć kondycję finansową Spółki, a nawet narazić ją na utratę płynności finansowej. Skarżąca odnotowała bowiem w ubiegłym roku ujemny bilans finansowy, to natomiast spowodowało wstrzymanie wymagalnych zobowiązań wobec kontrahentów. Pismem z dnia [...] r. skarżąca uzupełniła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadmieniła, że kondycja finansowa Spółki pogorszyła się, gdyż na mocy decyzji Izb Celnych wszczęto wobec Spółki egzekucje decyzji o karach finansowych. Zobowiązania z tego tytułu opiewają na łączna kwotę [...] zł. Ponadto Spółka od [...] nie wypełniła swoich zobowiązań wobec rat leasingowych, księgowości, a jej mienie jest w trakcie egzekucji administracyjnych. Do wniosku dołączono wydruki z rachunku bankowego z konta skarżącej, zawiadomienia o wszczęciu egzekucji z rachunku, protokoły zajęcia egzekucyjnego mienia ruchomego (automatów) skarżącej. Jednocześnie w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy skarżąca nadesłała: formularz [...] za [...] r., deklarację [...] za okres [...] r., bilans na dzień [...]r. sprawozdanie finansowe za okres [...] do [...]r. za oraz rachunek zysków i strat na dzień [...]i [...]r. W ocenie pełnomocnika z przedłożonych dokumentów jednoznacznie wynika, że Spółka nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności, a co za tym idzie wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem jej znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Na stronie, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek przedstawienia Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wykazała, że zachodzi w stosunku do niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że nie stanowią przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazane w treści skargi. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bada jedynie istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie. Natomiast stwierdzenie ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji jej uchylenie jest przedmiotem merytorycznego rozpoznania w tej sprawie i nie może w żadnym wypadku stanowić przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu. Kwestia ta nie może być badana na etapie rozstrzygania w postępowaniu wpadkowym. Zbadanie, czy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa może nastąpić jedynie w fazie postępowania rozpoznawczego, które zakończone zostanie wydaniem wyroku, rozstrzygającego merytorycznie postępowanie sądowe w niniejszej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt IIOZ 19/15, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Konieczność zapłaty egzekwowanego świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku stanowi zwykłe następstwo takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek egzekucji spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Egzekwowane roszczenie ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi tym bardziej, że każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Odnosząc się natomiast do sytuacji finansowej Spółki zauważyć należy, że strata powstaje wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty możliwości płatniczych (por. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II GZ 112/11, postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I GZ 105/12 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczność, że skarżąca poniosła stratę nie świadczy zatem, że Spółka utraciła płynność finansową. Co więcej pomimo wykazanej straty za poprzedni rok obrachunkowy, jak również pomimo egzekucji nałożonych na nią kar pieniężnych, Spółka nadal obraca środkami, działalność jej nie jest zawieszona ani też nie jest objęta postępowaniem likwidacyjnym, upadłościowym, układowym lub naprawczym. Nadesłane do pisma z dnia [...] r. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności na rachunku bankowym oraz protokoły zajęcia w toku egzekucji automatów do gier należących do Spółki wskazują na toczące się wobec skarżącej postępowania egzekucyjne. Należy jednak zauważyć, że od [...] r. na rachunku Spółki nie pojawiły się żadne wpłaty, a saldo na dzień [...]r. wynosiło [...] zł. Nic w sprawie nie wskazuje, aby podjęte czynności egzekucyjne w stosunku do wierzytelności na rachunku bankowym wywołały jakieś skutki, poza wywołanym przez samą Spółkę spadkiem salda do zera. Ponadto wyciąg ten jednoznacznie wskazuje, że Spółka do dnia [...] r. na bieżąco regulowała swojej zobowiązania, w tym z tytułu usług księgowych, telekomunikacyjnych czy z tytułu obsługi prawnej. Zaś biorąc pod uwagę częstotliwość wpłat dokonywanych przez prezesa Spółki, ich różnorodną wysokość oraz mając na względzie przedmiot działalności skarżącej, należy stwierdzić, że kwoty te stanowią dochód pochodzący z automatów do gier. Przedłożone do akt sprawy deklaracje [...] za ostatnie półrocze [...] r. wskazują natomiast na to, że skarżąca wykazuje obrót w swojej działalności. Jest to relatywnie wysoki obrót, podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynosi bowiem od [...] zł ([...]r.) do [...] zł ([...]r.). Powyższe świadczy o tym, że Spółka nie utraciła płynności finansowej i funkcjonuje na rynku w sposób aktywny. W świetle powyższych ustaleń brak jest podstaw do tego by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji – przez zapłatę kwoty [...] zł mogłoby realnie zagrozić utratą płynności finansowej Spółki. Tym samym brak jest podstaw by przyjąć, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.