III SA/Gl 235/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant Izabela Maj- Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi M. W. na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych oddala skargę. M. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach uchwałę Rady Miejskiej w D. Nr [...] z [...] r. w sprawie zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych i ustalenia liczny punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży. Uchwałę tę M. W. zaskarżył w części, zarzucając jej naruszenie w § 3 przepisu art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity w Dz.U. z 2012 r. poz. 1356 ze zm.). Jak wyjaśnił w uzasadnieniu skargi uchwała Rady Miejskiej w D. zawiera w § 3 zapis: Punkty sprzedaży oraz punkty sprzedaży i podawania napojów alkoholowych muszą być usytuowane w lokalach użytkowych (oznaczonych numerem porządkowym). Tymczasem art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, przewidujący delegację ustawową dla gminy stanowi, że Rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Zawarte w § 3 uchwały stwierdzenie o konieczności sytuowania punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w lokalach użytkowych oznaczonych numerem porządkowym nie mieści się w zakresie przedmiotowym delegacji z art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Termin usytuowanie dotyczy, zdaniem skarżącego, lokalizacji miejsca sprzedaży, jego położenia względem innych obiektów, względem otoczenia. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący stwierdził, że pod pojęciem zasad usytuowania punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych należy rozumieć ich rozmieszczenie w terenie, a w szczególności ich usytuowanie względem miejsc chronionych, takich jak np.: szkoły, inne placówki oświatowo-wychowawcze i opiekuńcze, miejsca kultu religijnego. Uzasadniając swój interes prawny w zaskarżeniu uchwały skarżący stwierdził, że decyzją z [...] r. Prezydent D. odmówił mu wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, powołując się na § 3 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w D. , z tym uzasadnieniem, że lokal, w którym skarżący ma zamiar prowadzić działalność, nie ma numeru porządkowego. We wniosku o wydanie zezwolenia skarżący wskazał na obiekt tymczasowy, któremu nie nadano takiego numeru. Od decyzji tej skarżący nie wniósł odwołania, a zatem i skargi do sądu administracyjnego. Skarżący wykazał jednocześnie, że przed wniesieniem skargi do Sądu na uchwałę wezwał Radę Miejską w D. do usunięcia naruszenia prawa, ale nie otrzymał odpowiedzi na swe wezwanie. Rada Miejska w D. wniosła o oddalenie skargi, podnosząc dwa zarzuty. Pierwszy – o braku interesu skarżącego w zaskarżeniu uchwały. Zdaniem Rady sam fakt wydania wobec skarżącego decyzji o odmowie udzielnie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie stanowi o istnieniu takiego interesu. Skarżący nie wskazał konkretnej normy prawnej, z której wynikają dla niego konkretne prawa, które byłyby naruszone zaskarżoną uchwałą. Drugi – o zgodności zapisu § 3 uchwały z art. 18 ust. 5 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zgodnie z zapisem ustawowym zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wydaje się na podstawie wniosku przedsiębiorcy, a wniosek taki zawiera adres punktu sprzedaży. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zajął w tej sprawie następujące stanowisko; Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity w DZ.U. z 2013 r. poz. 594) Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę gminy jest zatem posiadanie interesu prawnego lub uprawnienia, które uchwałą tą zostały naruszone oraz zachowanie trybu poprzedzającego wniesienie skargi do sądu. Tryb ten został przez skarżącego zachowany. Przed wniesieniem skargi 19 listopada 2014 r. wezwał Radę do usunięcia naruszenia prawa, a wobec braku odpowiedzi 17 stycznia 2015 r. wniósł skargę do Sądu. Tak więc zachował tak tryb z powołanego tu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jak i termin wniesienia skargi, wynikający z art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, skarga została złożona w terminie 60 dni od dnia wezwania, które nie zostało uwzględnione. Zdaniem Sądu skarżący posiada ów interes prawny, a wynika on z faktu wydania w stosunku do niego decyzji, w podstawie której wskazano § 3 zaskarżonej tu uchwały, którą odmówiono mu pozwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej, której swoboda gwarantowana jest przez art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity w Dz.U. z 2015 r. poz. 584). Tenże zapis uchwały Rady Miejskiej w D. wpłynął już zatem negatywnie na sferę uprawnień skarżącego, co stanowi o tym, że naruszenie jego interesu prawnego przybrało już formę konkretną i realną i przesądza o tym, że jest on podmiotem uprawnionym do zaskarżenia uchwały Rady Miejskiej. W tym zatem zakresie Sąd nie podzielił stanowiska Rady wyrażonego w odpowiedzi na skargę. Podzielił je natomiast w pozostałym zakresie. Warunkiem uwzględnienia skargi na uchwałę rady gminy jest, by była ona niezgodna z prawem, co nie ma tu miejsca. Treść § 3 uchwały o tym, że punkt sprzedaży oraz punkt sprzedaży i podawania napojów alkoholowych muszą być usytuowane w lokalach użytkowych oznaczonych numerem porządkowym nie jest sprzeczna z prawem. Ma swe umocowanie w art. 18 ust. 5 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Przepis ten stanowi, że wniosek o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, na podstawie którego wydaje się zezwolenie musi wskazywać adres punktu sprzedaży, a elementem składowym adresu jest numer porządkowy budynku czy lokalu. A zatem zapis § 3 uchwały ma swe umocowanie w przepisie prawa. Sąd podziela pogląd skarżącego, zgodnie z którym taka kwestia jak ta, którą zamieszczono w § 3 uchwały nie dotyczy usytuowania punktu sprzedaży, zresztą Rada Miejska też tezy tej nie kwestionuje, to jednak nie można stwierdzić, że zapis ten jest niezgodny z prawem, bo wynika z art. 18 ust. 5 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Nawet jeśli zapis ten znalazł się w uchwale wydanej na podstawie delegacji z art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, czyli delegacji do ustalenia zasad usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych, to nie można uznać, że narusza on prawo, bo z innego przepisu prawa wynika on wprost. Należy również podkreślić, że decyzja z [...] r., którą odmówiono skarżącemu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w żaden sposób nie podlega ocenie przez Sąd w niniejszym postępowaniu. Dlatego Sąd nie będzie wypowiadał się o tych uwagach skargi, które odnoszą się do tej decyzji. Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę M. W. zgodnie z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.