III SA/Gl 2414/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia [...] r. O. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [....] r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] r. nr [...] określającej Stronie skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług. W skardze O. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, do wniosku nie dołaczono żadnej dokumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Sąd rozpatrując powołane przesłanki w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia w przedmiocie nadania rygoru wykonalności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe zważył, że skoro wskazana w art. 61 § 3 P.p.s.a. szkoda lub trudne do odwrócenia skutki mają być rezultatem wykonania podjętego w sprawie rozstrzygnięcia to uznać należy, że wstrzymaniu wykonania mogą podlegać wyłącznie akty, które nadają się do wykonania. Tymczasem przedmiot skargi w rozpatrywanej sprawie stanowi postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie to ogranicza się wobec tego jedynie do stwierdzenia natychmiastowej wykonalności decyzji, a udzielenie ochrony tymczasowej, może mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, a więc stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia (por. post. NSA z 1 grudnia 2011r., I FZ 403/11). Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie nie ma charakteru wykonalności, a zatem wniosek o wstrzymanie tego postanowienia jako niedopuszczalny podlega oddaleniu. Na marginesie wskazać należy, że zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania wobec aktów stwierdzających lub tworzących po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające jej zastosowanie, a wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia powinien zostać poparty stosowną dokumentacją, albowiem obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek wykonania zaskarżonego orzeczenia grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanego orzeczenia. W przedmiotowej sprawie sytuacja finansowa Strony skarżącej nie została wszakże w żaden sposób zobrazowana, albowiem dokumenty źródłowe wskazujące na konkretne dane liczbowe nie zostały nadesłane. Nie można zatem ustalić jakie aktualnie O. S. osiąga dochody i jaki uszczerbek mógłby ewentualnie ponieść Podkreślić należy również, iż Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, a katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (por postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r., II OZ 1047/11, LEX nr 984678). Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.