III SA/Gl 2441/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [..] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze z dnia 9 września 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. zamieścił dodatkowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z analizy powyższego przepisu wynika, że przesłanką wstrzymania wykonania decyzji bądź postanowienia jest albo niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody albo spowodowanie trudnych do odwrócenie skutków. Do stwierdzenia tych przesłanek konieczne jest jednak uzasadnienie przez stronę zachodzących, jej zdaniem, okoliczności, gdyż ocena przez Sąd wniosku strony o wstrzymanie wykonania jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony, powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 25 maja 2004 r. sygn. akt FZ 71/04 niepubl. i FZ 87/04 niepubl., a także z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 niepubl. podkreślił, iż na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawiony wyżej pogląd i stwierdza, że skoro strona skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu niemożliwa była ocena przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym bardziej, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonego postanowienia nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jego wykonania. Konieczność zapłaty egzekwowanego w drodze egzekucji świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku stanowi zwykłe następstwo takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonego postanowienia nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Należy bowiem zauważyć, że egzekwowane roszczenie ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi. Stąd powołane przez wnioskodawcę w treści skargi ogólne argumenty, które ewentualnie Sąd mógłby potraktować jako uzasadnienie złożonego wniosku, a odnoszące się do ograniczonych możliwości finansowych i sparaliżowania działalności PINB w Miechowie w związku z poniesieniem spornych kosztów postępowania egzekucyjnego, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Tym bardziej, że każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Do takich okoliczności nie można również zaliczać subiektywnego przeświadczenia wnioskodawcy o ewentualnej wadliwości zaskarżonego postanowienia. Ta bowiem będzie badana przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na nią na etapie postępowania wpadkowego, poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, LEX nr 302251). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.