III SA/Gl 2451/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Sędzia NSA Anna Apollo (spr)., Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant st. sekr. sąd. Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2011 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" S. A. w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego (interpretacja) 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną z powołaniem się na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60, z późn. zm.; dalej powoływanej jako O.p.). Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r., nr [...], którą odmówił uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r., nr [...], uznającego za nieprawidłowe przedstawione we wniosku stanowisko strony co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego dotyczącego podatku akcyzowego. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Celnej w pierwszej kolejności ustalił, że wnioskiem z dnia [...] r. "A" S.A. (dalej zwana Spółką "A" ) z siedzibą w C. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego w B. o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu sposobu zastosowania prawa podatkowego w stosunku do opisanego stanie faktycznego, zgodnie z którym na podstawie umowy spółki cywilnej z grupą "B" S.A. Spółka "A" w prowadzonym przez siebie składzie podatkowym składuje w procedurze zawieszonego poboru akcyzy wyroby akcyzowe, których właścicielem jest Grupa "B". W wykonaniu zlecenia Grupy "B" wyroby te są wydawane kupującym poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy. Grupa "B" od tych czynności (sprzedaży) deklaruje należny podatek akcyzowy oraz dokonuje jego zapłaty. Deklaracje podatkowe składa do Urzędu Celnego w G., zaś zobowiązanie z tytułu akcyzy opłaca na konto Izby Celnej w G. Zdaniem wnioskodawcy w opisanym stanie faktycznym obowiązek podatkowy powstaje z tytułu dokonania czynności sprzedaży przez Grupę "B", a nie z tytułu wyprowadzenia wyrobów ze składu, które jest jedynie skutkiem tej sprzedaży. Konsekwentnie więc, to UC w G. – właściwy dla sprzedającego – jest organem właściwym w zakresie deklarowania i pobierania należnego podatku akcyzowego. Naczelnik Urzędu Celnego w B. postanowieniem z dnia [...] r. uznał przedstawione we wniosku strony stanowisko za nieprawidłowe. W zażaleniu z dnia [...] r. strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie decyzji potwierdzającej jej stanowisko. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. , po rozpatrzeniu zażalenia, odmówił uchylenia zaskarżonego postanowienia organu I instancji. W podstawie prawnej decyzji powołał art. 14b § 2 i § 5 pkt 1 O.p., natomiast w uzasadnieniu podniósł, że przepisy dotyczące podatku akcyzowego zostały zawarte w ustawie z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.; dalej określanej jako ustawa o akcyzie z 2004 r.) oraz aktach wykonawczych do niej. I tak w myśl z art. 4 ust. 1 tej ustawy opodatkowaniu akcyzą podlegają: produkcja wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, wyprowadzenie wyrobów akcyzowych zharmonizowanych ze składu podatkowego, sprzedaż wyrobów akcyzowych na terytorium kraju, eksport i import towarów akcyzowych oraz nabycie wewnątrzwspólnotowe i dostawa wewnątrzwspólnotowa. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy obowiązek podatkowy powstaje z dniem wykonania czynności podlegających opodatkowaniu, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei art. 26 ust. 1 pkt 1) tej ustawy stwierdza, że pobór akcyzy od wyrobów akcyzowych zharmonizowanych jest zawieszony, jeżeli wyroby są produkowane, przetwarzane lub magazynowane w składzie podatkowym, a w art. 28 i art. 29 ustawy określone zostały przypadki zakończenia procedury zawieszenia poboru akcyzy. Art. 30 ust. 1 ustawy o akcyzie z 2004 r. stanowi, że w składzie podatkowym może być prowadzona działalność polegająca na produkcji, przetwarzaniu lub magazynowaniu wyrobów akcyzowych zharmonizowanych oraz na ich przyjmowaniu i wysyłce. Organ odwoławczy stwierdził, iż z czynnością podlegającą opodatkowaniu, o której mowa jest w art. 4 ust. 1 pkt 2) ustawy o akcyzie z 2004 r., będziemy mieli do czynienia każdorazowo w przypadku wyprowadzenia wyrobów akcyzowych zharmonizowanych ze składu podatkowego, niezależnie od tego czy wyprowadzenie to będzie miało związek ze sprzedażą tych wyrobów. W składzie podatkowym może być prowadzona działalność polegająca na produkcji, przetwarzaniu lub magazynowaniu wyrobów akcyzowych zharmonizowanych oraz na ich przyjmowaniu i wysyłce (art. 30 ust.1 ustawy o akcyzie z 2004 r.). W tym zakresie nie mieści się sprzedaż wyrobów, o której mowa jest w art. 4 ust. 1 pkt 3) tej ustawy. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie można mówić o wysyłce wyrobów akcyzowych (w związku z ich sprzedażą przez osobę korzystającą z usługowego składu podatkowego), a więc z ich wyprowadzeniem ze składu podatkowego, z którą to czynnością ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Organ odwoławczy zaakcentował, iż słusznie Naczelnik Urzędu Celnego w B. stwierdził, iż aby nastąpiła faktyczna sprzedaż (w rozumieniu art. 535 i art. 548 Kodeksu cywilnego), jak i przejście ciężarów na kupującego musi w pierwszej kolejności wystąpić wyprowadzenie wyrobów akcyzowych ze składu podatkowego. Jak zauważył organ odwoławczy w składzie podatkowym znajdują się wyroby akcyzowe zharmonizowane w procedurze zawieszenia poboru akcyzy. Art. 28 ust. 1 pkt 2) ustawy o akcyzie z 2004 r. stanowi, że wyprowadzenie wyrobów akcyzowych zharmonizowanych ze składu podatkowego poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, powoduje powstanie obowiązku podatkowego w dniu wyprowadzenia tych wyrobów poza teren składu podatkowego. Ustawa w tym przypadku ściśle wiąże powstanie obowiązku podatkowego z wyprowadzeniem wyrobów poza teren składu podatkowego, a nie z ich sprzedażą. Na końcu decyzji Dyrektor Izby Celnej w K. zamieścił pouczenie, iż zgodnie z art. 221 O.p., przysługuje od niej odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w K. w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Korzystając z tego pouczenia strona wniosła na tę decyzję odwołanie, w którym domagała się jej uchylenia, z uwagi na naruszenie: - art. 121 § 1, art. 124, art. 210 § 1 pkt 4, 6 i § 4 O.p. przez dopuszczenie się uchybień w treści decyzji, przejawiających się we wskazaniu jako podstawy prawnej art. 14b § 5 pkt 1 O.p., stanowiącego podstawę do dokonania przez organ odwoławczy zmiany postanowienia w sprawie interpretacji, przy jednoczesnej odmowie zmiany postanowienia I instancji, - uchybienie w treści decyzji poprzez błędne pouczenie strony o przysługujących od niej środkach odwoławczych, - art. 4, art. 6 i art. 11 ustawy o akcyzie z 2004 r. poprzez błędne uznanie, że w świetle tych przepisów ustawy, obowiązek podatkowy podatku akcyzowym ciąży na prowadzącym skład podatkowy także wówczas, gdy wyprowadzane ze składu podatkowego wyroby akcyzowe są własnością innego podmiotu. Po rozpatrzeniu tego odwołania Dyrektor Izby Celnej w K. wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzje z dnia [...] r. W uzasadnieniu tejże decyzji w pełni podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i powtórzył swoją argumentację prawną zawartą w decyzji z dnia [...] r. Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołującej się Spółki "A" , naruszenia prawa procesowego m.in. dotyczącego błędnego pouczenia odwołującej się o możliwości wniesienia na tą decyzje odwołania organ odwoławczy powołał się na poglądy doktryny m. in. Z. Kmieciaka (glosa do wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 28 czerwca 2005 r., I SA/Bd 276/05). W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka "A" wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu wydania jej z naruszeniem: - art. 121 § 1, art. 124, art. 210 § 1 pkt 4, 6 i § 4 O.p., poprzez nie wycofanie z obrotu prawnego decyzji obarczonej wadą prawną, przejawiającą się we wskazaniu jako podstawy prawnej wyłącznie art. 14b § 5 pkt 1 O.p., - art. 4, art. 6 i art. 11 ustawy o akcyzie z 2004 r. poprzez błędne uznanie, że w świetle tych przepisów ustawy, obowiązek podatkowy podatku akcyzowym ciąży na prowadzącym skład podatkowy także wówczas, gdy wyprowadzane ze składu podatkowego wyroby akcyzowe są własnością innego podmiotu, oraz wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania sądowego zgodnie z obowiązującymi przepisami. W uzasadnieniu skargi powołała te same argumenty co we wniosku i odwołaniu od decyzji Dyrektora izby Celnej w K. z dnia [...] r., a także w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Nie zgodziła się z argumentacją organów obu instancji interpretujących prawo. W jej ocenie fakt, że przepisy podatkowe nie regulują trybu postępowania w sytuacji wykonywania dwóch różnych czynności powodujących powstanie obowiązku podatkowego przez dwa różne podmioty stwarza możliwość wyboru czynności i podmiotu, który rozliczy należny podatek akcyzowy. Na potwierdzenie słuszności jej poglądu powołała się na opinię Ministerstwa Finansów, zawartą w piśmie z dnia 18 maja 2005 r. nr AE VI-033-66/AZB/07/1567. Natomiast zarówno rozstrzygnięcie decyzji, jak i jej uzasadnienie nie zawierają pełnej, prawidłowej podstawy prawnej oraz pełnej analizy prawnej. Nie wyjaśniono także, dlaczego nie podzielono wskazanej wyżej opinii. Dyrektor Izby Celnej w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i przytoczona tam argumentację. Zauważył, że zarzuty skargi powielały w istocie zarzuty zgłoszone już na etapie zażalenia i odwołania. Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/GL 371/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję. Uznał, że organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania regulujących wydawanie interpretacji, tj. art. 14 b § 5 pkt 1 O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji wyjaśnił, że istotą sporu w rozpoznawanej sprawie były dwie kwestie: po pierwsze czy zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. jest zgodna z prawem, tzn. z przepisami normującymi wydawanie interpretacji - tj. art. 14 a - art. 14 e O.p., w tym zwłaszcza z art. 14 b § 5 pkt 1 O.p., a po drugie czy dokonana przez organ odwoławczy interpretacja co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego jest poprawna merytorycznie. Rozważając pierwszy problem Sądu I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego narusza prawo procesowe, ponieważ jest zbędna. Sąd wyjaśnił, że udzielanie interpretacji w zakresie prawa podatkowego z dniem 1 stycznia 2005 r., kiedy to weszła w życie nowela Ordynacji podatkowej dokonana ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808) - następuje w szczególnym trybie procesowym. Wniosek taki wynika z tego, iż tryb ten zasadniczo uregulowany został wyłącznie za pomocą przepisów art. 14 a-14 e O.p., do którego inne regulacje procesowe, w tym zawarte w Dziale IV O.p., zatytułowanym "Postępowanie podatkowe", znajdują zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy ww. przepisy do nich odsyłają. Dalej uznał, iż z woli prawodawcy postępowanie w przedmiocie interpretacji podatkowej w przypadku wniesienia zażalenia na postanowienie podjęte przez organ I instancji kończy się w toku instancji decyzją. Odnosząc się do drugiej spornej Sąd podzielił stanowisko organów I i II instancji i uznał je za poprawne merytorycznie. Podkreślił przy tym, iż sąd administracyjny na podstawie art. 14b § 5 O.p. jest obowiązany do kontroli wydawanych decyzji również z punktu widzenia poprawności merytorycznej dokonanych w nich interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Z tego też powodu, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, uchylił jedynie zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. a nie uchylił wydanej przez ten organ poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] r. ponieważ, w ocenie Sądu I instancji, była ona poprawna merytorycznie i nie naruszała przepisów procesowych w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Spółka "A" skargą kasacyjną zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt IGSK 913/09 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 czerwca 2008 r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Uzasadniając to rozstrzygnięcie zauważył na wstępie, że pisemny wniosek o interpretację co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego złożony został przez skarżącą Spółkę "A" S.A. dnia [...] r. do Naczelnika Urzędu Celnego, stosownie do dyspozycji art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, Nr 85, poz. 727, Nr 86, poz. 732, Nr 143, poz. 1199, z 2006 r. Nr 66, poz. 470 i Nr 104, poz. 708 ) – dalej O.p., a postanowienie interpretacyjne, od którego wniesiono zażalenie, wydane zostało w dniu [...] r., zanim zmianie uległ stan prawny. Jednak na mocy art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 217, poz. 1590 ) zarówno do wniosków o wydanie interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach wniesionych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, jak też do spraw zmiany lub uchylenia takich interpretacji w indywidualnych sprawach wydanych przed dniem wejścia w życie tej ustawy należało stosować ustawę zmienianą w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej tzn. przed dniem 1 lipca 2007 r. Zatem zażalenie skarżącej na podstawie art. 14a § 4 O.p. w jego dotychczasowym brzmieniu na postanowienie interpretacyjne skutkowało obowiązkiem właściwego organu – Dyrektora Izby Celnej w K. – jego rozpatrzenia i wydania decyzji kończącej postępowanie, od której przysługuje skarga do sadu administracyjnego w oparciu o art. 14b § 6 O.p., a zatem pouczenie o prawie złożenia odwołania od takiej decyzji ( wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ) było nieprawidłowe, zaś wydana w następstwie rozpatrzenia takiego odwołania decyzja nie miała podstawy prawnej, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Zgodnie bowiem z art. 6 Kpa. organy administracji działają na podstawie przepisów prawa, co dotyczy tak przepisów prawa materialnego, jak też norm prawa procesowego. Powołując się na poglądy doktryny stwierdził, "że z przypadkiem braku podstawy decyzji administracyjnej w postaci braku obowiązującego przepisu prawnego, który stanowiłby podstawę do załatwienia sprawy mamy do czynienia w razie naruszenia przepisów o postępowaniu odwoławczym ( vide: J. Borkowski [w] B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, C.H. Beck 2004, 6 wyd. str. 724, A. Matan [w] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan Postępowanie administracyjne ogólne, C.H. Beck 2003, str. 817). Załatwienie sprawy w sposób niezgodny z przepisami normującymi postępowanie odwoławcze w danej sprawie, poprzez wadliwe, bo nie znajdujące oparcia w przepisach prawa procesowego przyjęcie trójstopniowego toku instancji i wydanie trzeciego rozstrzygnięcia w sprawie, należy uznać za działanie bez podstawy prawnej ( wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2001 sygn. akt II SA 1726/00, wyrok NSA z dnia 4 lipca 2001, sygn. akt I SA 275/00, wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1983 sygn. akt I SA 217/83 ). Dalej podkreślił, że Sąd I instancji, rozpatrując skargę na decyzję wydaną w nieprzewidzianym przepisem prawa procesowego trybie i uchylając ją, potraktował wydaną przez Dyrektora Urzędu Celnego w K. dnia [...] r. decyzję oraz utrzymane nią w mocy postanowienie jako rozstrzygnięcia procesowo związane z decyzją tego organu z dnia [...] r. i objęte wniesioną skargą. Tymczasem decyzja z dnia [...] wydana wskutek zażalenia jest ostateczną decyzją wydaną w toku instancji i brak jest podstaw do traktowania jej jako poprzedzającej kolejne, nie znajdujące podstawy procesowej rozstrzygnięcie. W konkluzji wyraził pogląd, że zważywszy, iż skarga do sądu administracyjnego powinna była zostać złożona na decyzję ostateczną, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd I instancji dokona kontroli zaskarżonej decyzji, uwzględniając dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnię prawa, a także oceni, czy skarga złożona przez Spółkę "A" S.A. obejmowała również decyzję z dnia [...] r., oraz czy została złożona z zachowaniem rygorów procesowych co do terminu jej wniesienia, przy uwzględnieniu zasady, że błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi nie może stronie szkodzić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Dalej podkreślić należy, iż stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. Dalej zwanej p.p.s.a.), Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając na uwadze wykładnię przedstawioną w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt I GSK 913/09, w szczególności stwierdzenie, że zaskarżona decyzja "poprzez wadliwe, bo nie znajdujące oparcia w przepisach prawa procesowego przyjęcie trójstopniowego toku instancji i wydanie trzeciego rozstrzygnięcia w sprawie", wydana została bez podstawy prawnej z naruszeniem przepisów o trybie, a także zalecenie, w myśl którego Sąd winien ocenić, czy skarga złożona przez Spółkę "A" S.A. obejmowała również decyzję z dnia [...] r., oraz czy została złożona z zachowaniem rygorów procesowych co do terminu jej wniesienia, przy uwzględnieniu zasady, że błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi nie może stronie szkodzić stwierdzić przede wszystkim należy, biorąc pod uwagę żądanie skarżącej wyartykułowane w skardze, że domaga się uchylenia w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., że skarga, chociaż jej uzasadnienie dotyczyło także stanowiska organu wyrażonego w decyzji z dnia [...] r. obejmowała jedynie decyzję z dnia [...] r. Bowiem postępowanie instancyjne w przedmiocie wniosku skarżącej z dnia [...] r. o udzielnie pisemnej interpretacji zakończyło się wydaniem z uwzględnieniem art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 217, poz. 1590 ), zgodnie z którym zarówno do wniosków o wydanie interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach wniesionych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, jak też do spraw zmiany lub uchylenia takich interpretacji w indywidualnych sprawach wydanych przed dniem wejścia w życie tej ustawy należało stosować ustawę zmienianą w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej tzn. przed dniem 1 lipca 2007 r., na podstawie art. 14a § 4 O.p. w jego dotychczasowym brzmieniu decyzją z dnia [...] r., wydaną w następstwie rozpoznania zażalenia skarżącej na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. Ta decyzja została doręczona skarżącej, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych, w dniu [...] r. Skarga wniesiona do sądu w dniu [...] r. (o czym świadczy pocztowy datownik na kopercie zawierającej skargę) została nadana w urzędzie pocztowym z naruszeniem przepisu art. 53 § 1 p.p.s.a, tj. z przekroczeniem 30 dniowego terminu do wniesienia skargi, liczonego od dnia doręczenia orzeczenia kończącego postępowanie, czyli w rozpoznawanej sprawie decyzji z dnia [...] r. Z urzędu stwierdzić także należy, że w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach zawisła pod sygn. akt III SA/GL 2191/10 skarga z dnia [...] r. Spółki "A" SA z C. na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia i z odwołaniem się do wyroku NSA z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt I GSK 913/09. Postanowieniem z dnia 25 października 2010 r. Sąd przywrócił skarżącej termin do wniesienia skargi. I to w tej sprawie zostanie merytorycznie oceniona udzielona przez organ interpretacja przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do stanu faktycznego opisanego przez skarżącą w jej wniosku z dnia [...] r. Wobec powyższego, uznając, że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej, zatem została zrealizowana przesłanka, o jakiej mowa w art. 247 § 1 pkt 2 O.p., na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji. O kosztach orzeczono w trybie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy. Ustalona kwota [...] zł to suma uiszczonego wpisu ([...] zł), kosztów reprezentacji przez pełnomocnika ([...] zł) oraz opłaty pełnomocnictwa (17 zł).