III SA/Gl 250/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia: NSA Anna Apollo ( spr.) WSA Małgorzata Jużków Protokolant: st. sekretarz Ewa Olender po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi Rady Miasta R. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaskarżenia zarządzenia zastępczego w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego 1/ uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, 2/ zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. w sprawie złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na zarządzenie zastępcze Wojewody [...] nr [...].W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał się na art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). W uzasadnieniu wyjaśnił, że uchwała jest sprzeczna z art. 19 ust. 2 tej ustawy, bowiem [...] r. sesję Rady Miasta R. prowadził T. W.. Tymczasem zarządzeniem zastępczym z [...] r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził wygaśnięcie jego mandatu radnego. Zatem obrady prowadziła osoba nie będąca radnym. Z formalno – prawnego punktu widzenia , w ocenie organu nadzoru, odbyło się jedynie nieformalne zebranie radnych, a nie sesja Rady Miasta R.. Z tego też powodu nie zapadła w sposób prawem przewidziany żadna uchwała. Jednakże wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego było konieczne, aby zapewnić pewność obrotu prawnego. Wojewoda [...] powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA 1244/01. Dalej organ nadzoru zauważył, iż kwestionowana uchwała została podpisana przez osobę do tego nieuprawnioną. Za taką należało uznać radnego Z. C. – Wiceprzewodniczącego Rady Miasta R., który nie prowadził w dniu [...] r. obrad rady. Zgodnie z § 59 statutu Miasta R. uchwały rady podpisuje przewodniczący o ile ustawa nie stanowi inaczej. Ten przepis ma odpowiednie zastosowanie do Wiceprzewodniczącego zastępującego nieobecnego Przewodniczącego. W konkluzji organ nadzoru uznał, że zakwestionowana uchwałę podjęto z naruszeniem prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Rada Miasta R. wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego. W uzasadnieniu stwierdziła, że zasadnicze znaczenie dla tej sprawy ma ocena skutków prawnych zarządzenia zastępczego wydanego na podstawie art. 98 lit. "a" ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Wskazała, że rozstrzygnięcie organu nadzorczego jest aktem administracyjnym szczególnego rodzaju, nie będącym decyzją załatwiającą sprawę indywidualną. Wobec tego nie mają tutaj zastosowania przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w przedmiocie wykonalności i skuteczności decyzji administracyjnej. Odesłanie z art. 98 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym dotyczy jedynie odpowiedniego stosowania przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego dotyczących zaskarżania do sądu administracyjnego decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Zaakcentowano iż wśród rozstrzygnięć nadzorczych wstrzymanie wykonania uchwały jest środkiem specyficzny w tym katalogu. W art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uregulowano obligatoryjne wstrzymanie wykonania uchwały, natomiast wstrzymanie fakultatywne wykonania uchwały - w art. 91 ust. 2. Wobec takiej regulacji prawnej, nie jest możliwe nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności innym środkom nadzorczym, zwłaszcza o charakterze personalnym. O prawomocności rozstrzygnięcia nadzorczego stanowi art. 98 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym. Z problematyką prawomocności wiąże się zagadnienie wykonalności będące przedmiotem rozważań w orzecznictwie sądowym. Skarżąca zwróciła uwagę na to, że regulacje prawne dotyczące nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego stanowią gwarancję ich samodzielności. Powołując się na art. 24 lit. f, art. 98 lit. a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 190 ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. Nr 95, poz. 602 ze zm.) organ nadzoru wyraził pogląd, że w razie wydania przez niego zarządzenia zastępczego w trybie art. 98 lit. a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnego, radny, którego to zarządzenie dotyczy może brać udział w sesji i głosować dopóki takie zarządzenie nie stanie się prawomocne i wykonalne. W tym czasie każdy radny, którego zarządzenie zastępcze dotyczy może do czasu uprawomocnienia się tego rozstrzygnięcia skutecznie korzystać z pełni praw radnego. W konsekwencji może uczestniczyć w obradach rady, w aktach głosowania nad przyjęciem przez radę uchwały. Zaś uchwałą przyjęta w głosowaniu przeprowadzonym z jego udziałem jest uchwałą. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że strona skarżąca dokonała błędnej interpretacji wskazanych w skardze przepisów prawa, a w konsekwencji wadliwie przyjęła, że zarządzenie zastępcze nie wywołuje żadnych skutków do czasu jego uprawomocnienia się. Następnie Wojewoda zaprezentował poglądy doktryny dotyczące odpowiedniego stosowania prawa stwierdzając, że art. 98 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym nie może być stosowany do zarządzeń zastępczych. Przyjęcie odmiennego stanowiska skutkowałoby tym, że ta instytucja prawa byłaby bezużyteczna. Organ nadzoru stwierdził dalej, że uchwała rady gminy w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego wywołuje natychmiastowy skutek, ponieważ przysługuje jej domniemanie legalności. Z tego też powodu, zarządzenie zastępcze wojewody w tym przedmiocie wywołuje taki sam skutek. Dodatkowo powołał się na art. 191 ustawy z dnia 16 lipca 1998r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw ( Dz. U. nr 95, poz. 602 ze zm. ), z którego to przepisu wynikało prawo radnego do odwołania się do sądu okręgowego od uchwały rady stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego z przyczyn, o których mowa w art. 190 ust. 1 pkt 3 Ordynacji. Wówczas wygaśnięcie mandatu następuje z dniem wydania przez sąd orzeczenia oddalającego odwołanie. Skoro zamieszczono w ustawie taki przepis szczególny, nie rozciągający się na inne przypadki, to regułą powinno być wygaśnięcie mandatu już z chwilą wydania zarządzenia zastępczego lub podjęcia przez radę w pozostałych przypadkach uchwały w tym przedmiocie. Na końcu Wojewoda [...] zaprezentował argumentację, która w jego ocenie, przyświecała ustawodawcy stanowiącemu przepisy antykorupcyjne. Wyraził przy tym pogląd, że zarządzenie zastępcze wywołuje skutki prawne z chwilą jego doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie." Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie organu zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c powołanej ustawy. Według art. 145 § 2 tej ustawy, w sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego i w przepisach (...), przepisy § 1 stosuje się z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie. Natomiast art. 148 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt. Zatem jeśli Sąd stwierdzi, iż zaskarżone rozstrzygniecie nadzorcze zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego lub prawa procesowego, przy czym to naruszenie norm proceduralnych miało wpływ na wynik sprawy winien jest uchylić taki akt. Na wstępie należy wskazać, iż w świetle art. 85 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( tekst jednolity Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) nadzór nad działalnością gminy sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W sprawach uchwał i zarządzeń nie będących decyzjami wydanymi w indywidualnych sprawach administracyjnych, za wyjątkiem uchwał i zarządzeń w sprawach finansowych sprawuje wojewoda. Natomiast zgodnie z art. 91 ust. 1 cytowanej ustawy uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 ustawy. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2003r. sygn. akt P 9 / 02 orzekł, iż art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie jest niezgodny z art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, iż wojewoda może orzec o nieważności uchwały, którą uzna za sprzeczną z prawem. Przez taką sprzeczność należy rozumieć niegodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz z powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego. Z art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że tylko istotne naruszenie prawa może skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały, natomiast w przypadku naruszeń nieistotnych organ nadzoru ogranicza się jedynie do wskazania wadliwości uchwały bez stwierdzenia jej nieważności. Za istotne naruszenie prawa należy uznać uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewoda [...] oparł na dwóch zarzutach; prowadzeniu sesji i głosowaniu przy podejmowaniu przez Radę Miasta R. uchwał na sesji w dniu [...] r. przez Przewodniczącego, co do którego zarządzeniem zastępczym z dnia [...] r. stwierdzono wygaśnięcie mandatu oraz na zarzucie podpisania zakwestionowanej uchwały przez Wiceprzewodniczącego, który nie prowadził obrad sesji i nie był do tego uprawniony. Ocenę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a więc jego zgodności z prawem i charakteru ewentualnego naruszenia prawa należy rozpocząć od wyjaśnienia, iż zgodnie z przepisem art. 98 lit. "a" ust. 2 w związku z ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, jeżeli właściwy organ gminy, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów art. 190 ust. 2 i 6 i art. 194 ust. 1 ustawy, z dnia 16 lipca 1998 r. - Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. Nr 95, poz. 602 i Nr 160, poz. 1060 oraz z 2001 r. Nr 45, poz. 497 i Nr 89, poz. 971), art. 26 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. Nr 113, poz. 984, Nr 127, poz. 1089 i Nr 214, poz. 1806) oraz art. 5 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, w zakresie dotyczącym odpowiednio wygaśnięcia mandatu radnego (...), nie podejmuje uchwały (...), wojewoda wzywa organ gminy do podjęcia odpowiedniego aktu w terminie 30 dni. W razie bezskutecznego upływu terminu określonego w ust. 1, wojewoda, po powiadomieniu ministra właściwego do spraw administracji publicznej, wydaje zarządzenie zastępcze. W tym wypadku, na podstawie art. 98"a" ust. 3 stosuje się odpowiednio art. 98 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy (...), podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Do postępowania w tych sprawach, stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu administracyjnego decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Rozstrzygnięcia nadzorcze stają się prawomocne z upływem terminu do wniesienia skargi bądź z datą oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd. Oznacza to, że prawomocne rozstrzygnięcie nadzorcze staje się niezaskarżalne, a tym samym niewzruszalne – prawomocność formalna. Jednocześnie stanowi to przesłankę jego wykonalności i mocy wiążącej rozstrzygnięcia nadzorczego – prawomocność materialna. Skarżąca słusznie zaakcentowała, iż decydujące znaczenie dla oceny legalności rozstrzygnięcia nadzorczego, jak również dla oceny legalności uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. ma ustalenie, czy zarządzenie zastępcze wywołuje skutki prawne z chwilą jego doręczenia, czy też dopiero z chwilą jego uprawomocnienia się, a w szczególności kiedy staje się wykonalne. Na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego do problematyki wykonalności odnosi się przepis art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wobec brzmienia tego przepisu, nie budzi zatem wątpliwości, iż zasadą jest wykonalność zaskarżonych aktów. Zastosowanie więc wstrzymania wykonania może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej, a ponadto ustawa szczególna nie wyłącza zastosowania tej instytucji. Odmiennie przedstawia się zagadnienie wykonalności zarządzenia zastępczego. W świetle przytoczonego już art. 98"a" ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym do zarządzenia zastępczego odpowiednio stosuje się art. 98, a więc i ust. 5 tego artykułu, regulujący kwestię prawomocności zarówno formalnej, jak i materialnej rozstrzygnięcia nadzorczego. Odpowiednie zastosowanie tego przepisu oznacza, że zarządzenie zastępcze staje się materialnie prawomocne, a więc i wykonalne, z upływem terminu do wniesienia skargi do sądu bądź z datą jej oddalenia lub odrzucenia przez sąd. Stanowisko takie wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2004r. sygn. akt OZ 67 / 04 9 ( nie publikowanym). Wobec powyższego należało uznać, iż radny T. W., wobec którego Wojewoda [...] dnia [...] r. wydał zarządzenie zastępcze stwierdzające wygaśnięcie jego mandatu, które to zarządzenie nie było, wobec nie upłynięcia jeszcze terminu do jego zaskarżenia do Sadu, prawomocne, nie utracił jeszcze w dniu [...] r., tj. w dniu obrad sesji rady Miasta R. i przyjęcia przez radę kwestionowanej uchwały [...] o zaskarżenia do sądu administracyjnego zarządzenia zastępczego o wygaśnięciu mandatu radnego T. W., mandatu radnego oraz funkcji Przewodniczącego Rady. A podjęta z jego udziałem uchwała z tego powodu nie była niezgodna z prawem. Dla stwierdzenia, czy zaskarżone rozstrzygniecie nadzorcze było zgodne z prawem należało więc ustalić, czy podpisanie przez Wiceprzewodniczącego Rady uchwały nr [...] było istotnym naruszeniem prawa. Za istotne naruszenie prawa można uznać naruszenie podstawy prawnej uchwały, naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów ustrojowych poprzez ich wadliwą interpretację, naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. W rozpatrywanej sprawie zarzut Wojewody [...] dotyczący podpisania uchwały przez osobę, która nie przewodniczyła obradom sesji w dniu [...] r. należałoby zaliczyć do ostatniej grupy naruszeń prawa. Z treści protokołu sesji Rady Miasta R. zwołanej w dniu [...] r. wynika, że obrady prowadził radny T. W., będący Przewodniczącym Rady. On zarządził głosowanie w sprawie przyjęcia uchwały nr [...] w sprawie zaskarżenia do NSA zarządzenia zastępczego Wojewody [...] z dnia [...] r. stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnego W.. Sam nie uczestniczył w głosowaniu tej uchwały. Uchwała upoważniała Wiceprzewodniczącego Rady Z. C. do wniesienia skargi do Sądu. I to on podpisał uchwałę stanowiącą załącznik do protokołu. Zgodnie z § 34 Statutu Miasta R. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta R. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie uchwalenia Statutu Miasta R. sesję rady otwiera, prowadzi i zamyka Przewodniczący. W razie jego nieobecności czynności te wykonuje Wiceprzewodniczący upoważniony przez Przewodniczącego. Z przebiegu sesji, zgodnie z § 51 Statutu sporządza się protokół, który musi wiernie odzwierciedlać przebieg sesji i zawierać m. in. imię i nazwisko Przewodniczącego obrad, numery uchwał, przebieg głosowania oraz podpis Przewodniczącego obrad i protokolanta. Same uchwały, w myśl § 55 Statut sporządza się w formie odrębnych dokumentów. Są one podpisywane przez Przewodniczącego Rady lub Wiceprzewodniczącego Rady prowadzącego obrady - § 59 statutu. Sesję Rady Miasta R. w dniu [...] r. zwołał Wiceprzewodniczący Rady. W świetle § § 26 ust. 3 Statutu Przewodniczący był uprawniony do upoważnienia Wiceprzewodniczącego do dokonania tej czynności. Zatem w tym przypadku nie doszło do naruszenia prawa. Nadto Wojewoda nie podniósł tej kwestii w rozstrzygnięciu nadzorczym. Nie legła ona u podstaw jego wydania. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia prawa w otwarciu sesji rady w dniu [...]r., ustaleniu porządku jej obrad, przebiegu obrad i zarządzonych głosowań nad podjęciem uchwał objętych porządkiem obrad, w tym uchwały [...]. Podkreślić należy, iż radny T. W. nie uczestniczył w głosowaniu tej uchwały podejmowanej w istocie w jego sprawie. O bycie prawnym uchwały nie decydował fakt sporządzenia jej w formie odrębnego dokumentu i złożenia przez Przewodniczącego rady podpisu pod jej treścią, lecz to, czy podjął ją uprawniony do tego organ samorządu terytorialnego na podstawie przepisów prawa zarówno materialnego, jak i proceduralnego. Sporządzenie tekstu przyjętej przez radę uchwały w formie odrębnego dokumentu jest następcze w stosunku do aktu jej głosowania – przyjęcia. W świetle art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym Rada Miasta R. była uprawniona do podjęcia uchwały w przedmiocie wniesienia przez nią skargi do sądu administracyjnego, dochowała procedury podejmowania uchwał. Podpisanie spornej uchwały przez radnego C. – Wiceprzewodniczącego Rady, który nie przewodniczył obradom było naruszeniem § 59 ust. 2 Statutu Miasta. Jednak to naruszenie prawa miejscowego, w ocenie składu rozpoznającego sprawę nie miało charakteru "istotnego naruszenia prawa", To naruszenie prawa może być tolerowane w demokratycznym państwie prawa. Nie decyduje ono o ważności uchwały, gdyż o tym decyduje wynik glosowania oraz zachowanie procedury przyjmowania uchwały. W konkluzji należy zatem stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze narusza prawo – art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ponieważ uchwała nr [...] Rady Miasta R. z [...] r. w istotny sposób nie naruszyła prawa z powodów podniesionych przez Wojewodę [...]. Mandat R. T. W. wobec nieuprawomocnienia się zarządzenia zastępczego stwierdzającego jego wygaśnięcie nie wygasł. Zatem mógł on prowadzić, jako Przewodniczący obrady sesji rady gminy. Natomiast podpisanie uchwały przez Wiceprzewodniczącego nie prowadzącego obrady, stanowiło nieistotne naruszenie prawa. Nie było więc podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały nr [...]. i mógł opisywać uchwały przyjęte na sesji rady w dniu [...] r. Wobec powyższego na podstawie art. 148 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. Zgodnie z art. 152 przytoczonej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Skoro w rozpoznawanej sprawie uchylono akt nadzoru, który do czasu jego uprawomocnienia się nie podlegał wykonaniu, to tym samym bezprzedmiotowe stało się orzekanie o jego wykonalności i zakresu wykonalności po jego uchyleniu. O kosztach orzeczono w trybie art. 200, art. 205 § 2 tej ustawy.